บทที่ 130 ผู้จัดการถังก๋อก๋อ
ที่นี่คือภัตตาคาร ที่นี่ไม่ใช่ภัตตาคารในโรงแรมหรือร้านข้างถนน
หลี่เกอเป็นพี่สะใภ้ผม แล้วก็ไม่ใช่ผู้หญิงของใครอื่น
ดังนั้นเรื่องพวกนี้ ถึงแม้ว่าในใจผมจะยินดี ยังไงก็ทำไม่ได้ ครั้งที่แล้วเป็นแค่เหตุสุดวิสัย ก็แค่ไม่อยากให้บนหัวของหลี่หู่ต้องโดนสวมเขาใส่หมวกสีสดใสสวยงามก็แค่นั้น ดังนั้นครั้งนี้ ไม่ว่ายังไงก็ทำไม่ได้
ผมแกะมือทั้งสองข้างของหลี่เกอออก “พี่สะใภ้ สงวนตัวด้วย”
คำพูดของผม ทำเอาหลี่เกอมองอย่างงงงวยไปที่ต้นเรื่อง ให้ความรู้สึกเหมือนโดนค้อนขนาดใหญ่ทุบจนมึนงง
นานพอดู เธอถึงยิ้มแล้วพูดออกมาด้วยความขมขื่น “ใช่ซินะ ฉันควรจะสงวนตัวจริงๆ คุณมันมีหญิงสาวสวยพวกนั้น ฉันต้องสงวนตัวถึงจะถูก”
คำพูดของเธอ ทำให้ผมไม่มีอะไรจะพูด
ภายในห้องถูกแทรกไปด้วยความเงียบ ผมจุดบุหรี่ขึ้นสูบ สูบบุหรี่เงียบๆ ค่อยๆลิ้มรสบุหรี่รสชาติจากในควันบุหรี่
เมื่อพบว่าความรู้สึกในใจเธอนั้นหดหู่ไปมาก แล้วก็กลัวว่าหลังจากเจอเฉินหู่มาถึงก็จะสังเกตได้ว่าเธอไม่ปกติ ดังนั้นผมคงได้เพียงแค่ปลอบเธอ “อันที่จริงคุณก็เป็นคนที่สวยมาก ผมปฏิเสธคุณ ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับจางหงหวู่เลย แค่พวกเราไปต่อกันไม่ได้อีกแล้ว ช้าเร็วอาจจะถูกจับได้ ตอนนั้นคุณจะเผชิญหน้ากับลูกคุณยังไง จะเผชิญหน้ากับพี่เฉินหู่ยังไง?”
หลี่เกอใช้ข้อศอกทั้งสองยันบนโต๊ะ ใช้มือที่อ่อนนุ่มขาวสะอาดหมดจดคู่นั้นปิดบังใบหน้าเอาไว้
“ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจทั้งหมด แต่จะให้ฉันทำยังไง หรืออยากจะให้ฉันไปซื้อเครื่องช่วยตัวเองเย็นๆมา ลงมือเสียบเข้าไปในร่างกายตัวเอง เสพสุขด้วยของหลอกลวงพวกนั้นนะหรอ?”
ผมสรรหาคำมาพูดไม่ได้อีก ไม่เคยใช้ของพวกนั้น ไม่เคยใช้ทดสอบเชิงลึกทางด้านนั้น ผมเลยไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่
หลี่เกอวางมือลง จากนั้นบนใบหน้าที่ขาวสะอาดหมดจดงดงามพยายามอ้อนวอนอย่างโศกเศร้า
“เฉินเฟิง นายช่วยทำให้ฉันอีกสักครั้งได้มั้ย แค่ครั้งเดียว แบบนี้พวกเราก็ไม่ถือว่าหักหลังพี่ชายนาย ใจฉันก็ไม่มีอะไรน่าละอายใจ นายเองก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกละอายใจ นายช่วยฉันหน่อยเถอะ ฉันอยากจริงๆ ทุกครั้งตอนฉันทำเรื่องอย่างว่ากับพี่หูจื่อ ในใจฉันคิดถึงแต่นาย ว่าถ้าเปลี่ยนเป็นนายได้ละก็ มันจะต้องดีมากแน่ๆ”
ถ้าหลี่เกอไม่ใช่ผู้หญิงของเฉินหู่ ไม่ใช่ลูกสะใภ้ของตระกูลเฉินของพวกเรา ผมคงจะรีบเข้าไปในร่างของเธอแล้ว แล้วคงยอมให้เธอเอาส่วนนุ่มนวลอ่อนโยนนั้นมายั่วยวนผม
“เฉินเฟิง …..”
หลี่เกออ้อนวอนเสียงเครือ ทำใจผมปั่นป่วนไปหลายร้อยรอบกับคำอ้อนวอนพวกนั้น
แต่สุดท้าย ขณะที่ขอร้องพวกนี้กำลังดำเนินไป ทันใดนั้นประตูก็ถูกผลักเปิดออกมาและเป็นการกำจัดทิ้งได้ดีมาก
เฉินหู่มาแล้ว
เฉินหู่วันนี้หล่อได้ใจมาก ชุดสีดำทั้งตัว เสื้อเชิ้ตด้านในรีดอย่างดี รูปร่างบุคลิกไม่เลว อีกทั้งรูปร่างหน้าตาแข็งแรงอดทน มีความเป็นผู้ชายสูง
ถ้าไม่ใช่เกี่ยวกับเรื่องอย่างว่า ได้เป็นผู้หญิงของเขา หลี่เกอควรจะมีความสุขถึงจะถูก
“”บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย เลยต้องทำโอทีจนถึงตอนนี้เพิ่งจะออกมาได้ พวกคุณทำไมยังไม่สั่งอาหาร หลี่เกอคุณนี่จริงๆเลย……”
เฉินหู่พูดเกรงอกเกรงใจ ผมเลยหัวเราะแบบเกรงใจออกไป จากนั้นหลี่เกอก็ออกไปบอกพนักงานให้เสริฟอาหารออกมาได้
พวกเราพี่น้องทั้งสองมีเรื่องคุยเรื่องพูดเยอะแยะมากมาย ทำให้สนุกครึกครื้นอย่างมาก
ระหว่างทานข้าว เฉินเฟิงคะยั้นคะยอจะให้ผมดื่มให้ได้ ผมต้องขับรถ ช่วงนี้ด่านตรวจแอลกอฮอล์ค่อนข้างเข้มมาก ดังนั้นผมเลยทำได้เพียงปฏิเสธอย่างต่อเนื่อง
สุดท้าย เฉินเฟิงก็ดื่มเอง แล้วยังดื่มแทนผมด้วย ดื่มส่วนของผมหมดเกลี้ยง
เป็นเหมือนที่เขาชอบพูดกันในวงเหล้าจริงๆ ทำให้ตัวเองเมาก่อน แล้วค่อยให้โอกาสคนอื่น
ขวางก็ขวางไม่อยู่แล้ว เฉินเฟิงเปิดขวดเหล้าขาวออกมาเอง
หลังจากมื้อค่ำ เฉินเฟิงยืนกรานว่าจะไปร้องเพลงให้ได้ ผมขัดขวางยังไงก็ขวางเขาไม่อยู่ ทำได้แค่ขอความช่วยเหลือมาที่หลี่เกอ
หลี่เกอพยักหน้ารับ แล้วก็พูดออกมา “งั้นพวกเราไปร้องเพลงกัน เอาตามพี่หูจื่อ”
ไม่เหมือนที่ผมขอพวกเขาไว้เลยสักนิด ยกหินมาทับขาตัวเองชัดๆ!
ช่วยไม่ได้ พวกเขามีสองเสียง ผมเลยขับรถลากพวกเขาไปถึงร้านคาราโอเกะของผม
ถึงจะพูดว่าของผมก็เถอะ แต่ว่าผมไม่เคยมาเลยสักครั้ง เหมือนว่าจะเคยเจอผู้จัดการร้านครั้งหนึ่งตรงที่ของจางหงหวู่
พอผมขับรถมาถึงหน้าประตูร้านคาราโอเกะ มองเห็นการประดับไฟLEDที่ตระการตา ก็รู้ได้ทันทีว่าร้านนี้ต้องเป็นของผมแน่ๆ
เฟิงหวู่KTV ไม่น่าตอนแรกนั้นจางหงหวู่ถึงบอกกับผมว่า แค่ผมไปถึง ยังไงก็หาร้านตัวเองเจอแน่นอน
ชื่อชัดเจนขนาดนี้ ถ้าหากหาไม่เจอละก็ งั้นผมก็คงเป็นคนตาบอดขอทานก็ต้องยอมแน่ๆ
เข้าไปภายในร้าน เปิดห้องเรียบร้อย สั่งผลไม้ จากนั้นผมก็อ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อขึ้นมาบนตึกผู้จัดการใช้ได้เลย เป็นผู้หญิง ชื่อว่าถังก๋อก๋อ
เหมือนชื่อของเธอ แก้มเล็กจุ๋มจิ๋ม จมูกเล็กตาเล็ก แถมหน้าอกยังไม่ใหญ่ แม้กระทั่งเด็กประถมบางคนยังดูท่าจะใหญ่กว่าเธอ แต่ก็เป็นสาวน้อยที่งดงามมาก แถมยังปราดเปรียวคล่องแคล่ว ลูกกวาดหวาน ซึ่งใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเล็กน้อยนั้นสามารถทำให้หัวใจคนเราเหมือนได้รับความหอมหวานอะไรแบบนั้น
“บอสค่ะ คุณมาแล้ว”
“บอส บอสเบิสอะไร คุณต่างหากที่เป็นบอส ชื่อของผมเป็นแค่ในนามเท่านั้นเอง ทั้งหมดขึ้นอยู่กับคุณจัดการทั้งนั้น”
ถังก๋อก๋อเอาแต่ยิ้ม ไม่พูดอะไร จากนั้นก็เทน้ำให้ผม
ผมจุดบุหรี่มาดูด เห็นเธอกำลังแอบๆถอยหลังโดยบังเอิญ ผมเลยรีบดับบุหรี่
“ขอโทษที มันชิน เป็นสันดานไปแล้ว เปลี่ยนไม่ได้แล้ว”
ถังก๋อก๋อตะลึงเล็กน้อย ยิ้มออกมาแล้วพูด “ไม่เป็นไรค่ะ เป็นปกติของร้านกลางคืนอยู่แล้วค่ะ เพียงแต่ช่วงนี้จมูกฉันอักเสบ ก็เลยไม่ค่อยจะชินกับสิ่งแปลกปลอมเท่านั้นเอง”
ผมตอบรับ จากนั้นเธอก็รายงานผมถึงผลกำไรเดือนนี้ว่าได้เท่าไหร่ รายจ่ายเท่าไหร่ รายการค่าใช้จ่ายมีอะไรบ้าง โคตรยุ่งยาก ทำเอาหัวผมปูดขึ้นมาสองเท่า
“บอกมาแค่พวกเราเดือนนี้เหลือเงินเท่าในกระเป๋าเหอะ?”
ถังก๋อก๋อหัวเราะออกมา เดาว่าน่าจะเป็นครั้งแรกที่เจอบอสที่ไม่รับผิดชอบขนาดนี้ แต่เธอก็กลับมารายงาน “เกือบสามหมื่นค่ะ”
ไม่น้อยเลยนะ ขนาดเป็นคาราโอเกะที่ไม่มีโฮสหนุ่มน้อยพริตตี้สาวสวยอยู่เลย แถมยังไม่ได้ใหญ่โตอะไร ยังทำกำไรได้ถึงขนาดนี้ ไม่เลวเลยจริงๆ
“ถังก๋อเออร์ คุณเงินเดือนเท่าไหร่?”
“แปดพันค่ะ”
สาวน้อยที่ยังไม่แต่งงานอายุ26ปีคนหนึ่ง จัดการร้านกลางคืนที่หนึ่ง ถึงแม้ว่าเงินเดือนถือว่าไม่แย่เลยเทียบกับในเมือง แต่ผมก็ยังมองว่าแอบน้อยไปหน่อย
“เพิ่มให้คุณอีกหนึ่งหมื่น เดือนนี้รวมหมื่นแปด อีกสองหมื่นที่เหลือนั่นใส่ในบัญชีร้านให้เรียบร้อย หลังจากนี้เริ่มเดือนหน้าเป็นต้นไป กำไรสุทธิของร้านนี้คุณ45% ผม55%”
“ห๊ะ?” ถังก๋อก๋อหน้ามึนงง “แต่ว่า……”
“ไม่มีแต่ คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวจัดการร้านเองไม่ง่าย ผมก็ไม่ว่างมาสนใจ เอาตามนี้ ถ้ามีอะไรที่เกินการควบคุม คุณก็โทรหาประธานจาง เขาสามารถจัดการได้แน่นอน”
ถังก๋อก๋อที่มึนงงอยู่ก็อุทาน ‘โอ้’ออกมา เห็นได้ชัดว่าสติยังไม่กลับเข้าร่าง
ผมดื่มชาที่เธอรินไว้ให้ จากนั้นก็รอเงียบๆ รอจนเธอกล่าวขอบคุณบอส
อย่างที่คิดไว้ เธอรีบเอ่ยปากออกมา
“บอสค่ะ คุณอยากจะเคลมฉันหรือเล่าค่ะ? ถ้าอย่างงั้นคุณให้เงินเดือนฉันเท่าเดิมก็ได้ค่ะแปดพัน ฉันมีแฟนแล้วค่ะ”
“……”
คนอย่างผมเที่ยวผู้หญิงยังต้องจ่ายเงินอีกหรอ? คนที่ถูกผมเคลมส่วนใหญ่จ่ายเงินให้ผมทั้งนั้น จำไม่เห็นได้ว่าเคยให้เงินใคร
จำใจต้องอธิบายให้คนอย่างถังก๋อก๋อฟัง “ฉันเป็นคนชอบของใหญ่แบบประธานจาง มันเติมเต็มด้านมืดในตัวผม แบบคุณที่เล็กกระจิดบริสุทธิ์เนี่ยไม่เหมาะกับผมหรอก ฉะนั้นคุณวางใจแล้วทำงานให้ดีก็พอ เรื่องเงินสบายใจรับไว้ได้เลย ถ้าฉันคิดจะเคลมคุณ ไม่จำเป็นต้องใช้เงินหรอก คุณจะยอมพลีกายให้ผมเอง”
“บอสเนี่ยขี้โม้จริงๆนะคะ”
“ไม่นี่ ผมปกติไม่พูดโม้อยู่แล้ว ผมแค่เป็นคนธรรมดาที่บรรเลงเก่ง เออใช่ คุณไม่ได้เกิดปีวัวใช่มั้ย?”
ถังก๋อก๋อเขินประหม่า
“เอาจริงดิ คุณเกิดปีวัว?”
จากนั้น ถังก๋อก๋อเขินจนหน้าแดง หันหน้ามองไปอีกฝั่ง
ท่าทางเธอจะเกิดปีวัวจริงๆ
