บทที่ 129 ช่วยฉันอีกสักครั้ง
จากการสอบถามของจางหงหวู่ ผมเล่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆให้เธอฟัง
เธอจุดบุหรี่หนึ่งมวน กระดกขาขึ้นครุ่นคิดซักแป๊บ จากนั้นพยักหน้าหัวเราะ “สมบูรณ์แบบมาก”
“ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบหรอก ทางนี้จ่ายไปเป็นแสน กู้นอกระบบของตู้ยั่วอีกหลายแสน ฟุ่มเฟือยมาก”
หงายศีรษะไปบนโซฟา ศีรษะค่อนข้างเหนื่อย ใช้สมองนี่ไม่ได้รื่นรมย์เหมือนตอนเลียของผู้หญิงจริงๆ
“คุณเตรียมที่จะจ่ายหนี้กู้นอกระบบของตู้ยั่วหรือเปล่า?”
คำถามของจางหงหวู่ลอยเข้ามาในหู ผมหัวเราะ “ไม่แน่นอน เอาห่วงคอออกแล้วลามาแว้งกัดคนจะทำยังไง ให้เขาค่อยๆดีกว่า เดือนละพัน กระตุ้นเขาสักหน่อย จำกัดเวลาให้เขารู้สึกโดนคุกคาม ”
ช่วงเวลาสั้นๆ จางหงหวู่ลุกขึ้นเดินมาด้านหลังของผม ใช้มือเล็กอ่อนนุ่มคู่นั้นนวดคลึงหน้าผากของผม
“ผู้ชายของฉัน นับวันแผนสกปรกจะเยอะขึ้นจริงๆ ไร้ช่องโหว่รูรั่วเลยจริงๆ”
“อืม ไม่เคยรั่ว ปกติแล้วจะฉีดเข้าไปอย่างเดียว แล้วยังเล่นงานได้หลายทีด้วยน่ะ”
จางหงหวู่หัวเราะเบาๆ
ตอนเย็นไม่มีคลุมเครือ มีแต่ความอ่อนโยน
หลังจากเลิกงานกลับมาที่พักโอบกอดให้เธอหลับได้อย่างสบายใจทั้งคืน ถึงจะไม่ทำเรื่องอย่างว่า ก็ยังรู้สึกผ่อนคลาย
วันที่สองตอนเที่ยง หลังจากกินข้าวเที่ยงที่ในที่พัก จางหงหวู่ออกไปทำงาน และผมหลังจากได้รับโทรศัพท์ของหวงหรุงก็รีบออกไปศูนย์อาบน้ำตี้หวัง
เพิ่งเข้าไปในสำนักงาน หวงหรุงพูดเข้าประเด็นกับผมทันที
“ฉันไปที่โรงพยาบาลเห็นหวงติ้งแหวนด้วย เขายังไม่ตาย ขาสองข้างหักละเอียด กะโหลกมีเลือดออก กระดูกสันหลังได้รับความเสียหายรุนแรง……”
เธอพูดออกมามากมาย แต่ประเด็นหลักก็คือหวงติ้งแหวนยังมีชีวิตอยู่ แต่ทั้งชีวิตคงต้องอยู่บนรถเข็นซะแล้ว
“คุณเป็นคนทำหรอ?”
หวงหรุงจ้องมาที่ผม ผมหยิบไฟแช็กจากโต๊ะของเธอมาจุดบุหรี่
“จะมาปรักปรำผมไม่ได้นะ ถึงแม้ว่าเขาหาคนมาจัดการผม ยังอยากกำจัดน้องชายผม อยากทำให้ผมขายหน้า แต่ว่าไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำ ไปที่ไหนผมก็ยังจะตอบแบบนี้ ถึงจะพาผมไปหาตำรวจผมก็จะตอบแบบเดิม”
หวงหรุงพยักหน้า เธอเข้าใจความหมายของผมอย่างชัดเจน
“หวงติ้งแหวนจะดีหรือเลวยังไงเขาก็เป็นสามีเก่าฉัน เหตุการณ์นี้ทำกันแรงเกินไปแล้ว”
“ผมคิดว่ารักษาชีวิตได้คือโชคดีที่สุดแล้ว คนเรามีชีวิตอยู่ไม่ได้ง่าย อยู่อย่างเห็นคุณค่าเถอะ!”
หวงหรุงไม่มีอะไรจะพูดอีก เอาแต่จ้องมองมาที่ผม เหมือนอยากจะมองผมให้ทะลุปรุโปร่งอย่างไงอย่างงั้น
ผมเลยถอดเสื้อผ้าออก เผยให้เห็นรูปร่างบึกบึนกำยำ “ตอนนี้คุณน่าจะมองแจ่มชัดขึ้นหน่อย”
เธอหัวเราะเยาะออกมา หันหัวไปอีกทาง
ผมเปลือยล่อนจ้อนเดินไปข้างหน้า ใช้นิ้วหมุนหัวของเธอมา จากนั้นใช้กำลังแทรกเข้าไปในปากเล็กที่แสนเซ็กซี่ของเธอ
เธอถูกบังคับให้ช่วยผม แล้วมือทั้งสองข้างของผมจับคว้าหน้าอกของเธอขยำเค้นแน่นให้ตรงนั้นอิ่มเอิบ
ไม่กี่สิบนาทีจากนั้น ผมเอาเธอขึ้นมากอด ถอดกางเกงเธอออกอย่างรุนแรง จากนั้นก็กดเธอลงบนโซฟา เข้าไปจุดอ่อนนุ่มเย้ายวนของเธออย่างเหี้ยมโหด
หนึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป ขณะที่หวงหรุงอารมณ์เร่าร้อนบ้าคลั่งพุ่งทะยาน การต่อสู้ไปถึงจุดไคลแมกซ์ ในเวลาเดียวกันนั้นจุดไคลแมกซ์ก็ได้ปิดฉากลง
เหงื่อที่หอมหวานของหวงหรุงหยดลง เส้นผมอันยุ่งเหยิงที่สาเหตุมาจากเหงื่อก็ยังมาติดตรงหน้าผาก
น้องสาวของเธอต่างได้รับความอิ่มเอมอย่างเกรี้ยวกราดไปดอกนึง จากนั้นผมก็ชักออก หลังจากยืมปากเล็กๆอันเซ็กซี่ของเธอทำให้สะอาด ผมก็สวมกางเกง
ผมจุดบุหรี่ เธอก็จุดบุหรี่
สักพัก เธอก็เอ่ยปากทำลายความเงียบ “คุณไม่เคยชอบฉันเลย คุณนะแค่ชอบร่างกายของฉัน”
ผมเงียบ เงียบก็แสดงความหมายว่ายอมรับไปโดยปริยาย
เธอพยักหน้า จากนั้นพูดว่า “งั้นเราหยุดกันเท่านี้เถอะ คุณก็สมใจแล้ว ฉันก็สมใจแล้ว ทุกคนก็เป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว แต่ละคนก็แค่อยากสมความปรารถนาเท่านั้นเอง”
ผมคิดว่าเธอพูดมีเหตุผล ดังนั้นเลยถาม “แล้วเรื่องงานละ?”
“คุณมันคนเหี้ยมโหดจริงๆ”
ถ้าเทียบกับคำวิจารณ์ของเธอ ผมค่อนข้างให้ความใส่ใจกับงานของผม เพราะว่าผมอยากที่จะขึ้นไปให้สูงกว่านี้มีประสบการณ์ เปิดหูเปิดตามากกว่านี้
“รอให้หลิวทงกลับมาก่อนแล้วคุณค่อยออก ไม่ต้องห่วง ประธานจางถือครองไว้ในมือหลายที่ แถมยังเป็นที่เลื่อนตำแหน่งชั้นยอด คุณเป็นคนมีความสามารถ ฉันไม่มีเหตุผลที่จะไม่สนับสนุนคุณขึ้นไปให้คุณมีอนาคตที่ดีกว่านี้ นี่มันไม่ดีอย่างงั้นหรอ? รวมก็ดีแยกก็ดี และก็อย่ากลายมาเป็นศัตรูคู่แค้นเลย มันไม่จำเป็น”
นั่นก็ขอบคุณจริงๆ
ลุกขึ้นออกจากห้องทำงานของหวงหรุง ผมขับรถตรงไปที่พัก
ผมครุ่นคิด เธอน่าจะยังคงมีความรู้สึกกับหวงติ้งแหวนอยู่ จากการแสดงออกในคืนนั้นก็พอจะมองออกได้ไม่ยาก
เพียงแต่ มันเกี่ยวอะไรกับผม? ไม่มีเหตุผลที่หวงติ้งแหวนจะต้องการฟันผม ผมทำได้แค่ถ่วงไม่สามารถโต้กลับ ขนาดการตีกันของอเมริกาเองยังไม่มีกฎที่ว่าไม่อนุญาตให้โต้กลับหรือไม่จริง?
จะตีกับคนก็ต้องเตรียมไว้แล้วที่จะโต้กลับ เหมือนพฤติกรรมของหวงติ้งแหวน มันแค่อธิบายได้อย่างสมบูรณ์แจ่มแจ้งว่า ‘สมน้ำหน้า’ คำนี้ตรงกับหมายความว่าอะไร
ขณะเดินทางกลับบ้าน ผมได้รับโทรศัพท์ของเฉินหู่
เขาบอกว่าเขาจ่ายเงินเดือนให้หลี่เกอแล้ว รู้สึกสบายใจมาก เลยอยากจะชวนผมกินข้าว ขอบคุณที่ผมช่วยครอบครัวของพวกเขาจัดการทั้งเรื่องงานทั้งเรื่องโรงเรียน
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องชวนกินข้าว คนกันเอง แน่นอนผมไม่มองเป็นคนอื่น ผมเลยตอบรับความตั้งใจของเขา
เพียงแต่เป็นเรื่องของตอนค่ำ ตอนนี้มันเพิ่งจะบ่ายสองเอง
คิดไปแล้วก็ไม่มีอะไร ผมเลยขับรถไปฟิตเนส
นานแล้วที่ไม่ได้ออกกำลังกาย ร่างกายฝืดไปหมด
ในฐานะโค้ชส่วนตัว จ้าวเย่นซวนไม่สามารถหนีการอยากเจอผมได้
เพียงแต่เมื่อได้เจอเธอ แววตาของเธอมีความลังเล ในใจน่าจะมีเรื่องอื่นแน่ๆ
ไม่ได้ทำให้เธอยุ่งยากใจ เพียงแค่ใช้อุปกรณ์พวกนั้นออกกำลังกายอย่างสงบเรียบร้อยตามคำแนะนำของเธอ จากนั้นก็ตามเธอไปออกกำลังกาย
ช่วงบ่าย นอกจากบทสนทนาที่จำเป็นเรื่องการออกกำลังกายแล้ว พวกเราก็ไม่ได้คุยเรื่องไร้สาระกันเลย
หลังจากผมตรงไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำของฟิตเนส พอเปลี่ยนเสื้อผ้าจะออกไป อยู่ดีๆเธอก็พูดออกมา “พ่อของฉันชอบเก้าอี้นวดตัวนั้นมาก ขอบคุณมากนะ”
ผมไม่ได้หมุนตัวกลับ ไม่แม้แต่จะหันหัวกลับ ไม่ได้เอ่ยคำใดออกไป ก้าวเท้าเดินตรง ออกไป
การพัวพันของเธอยังคงอยู่ในใจของเธอ ผมมั่นใจว่าเธอจะให้คำตอบที่น่าพอใจกับผม
แน่นอนว่าถ้าคำตอบที่เธอให้ทำให้ผมยากจะพอใจ ผมจะบังคับเอามาเอง ยังไงก็ไม่ใช่ไม่เคยทำมาก่อน
มองเวลาก็ผ่านมาพอสมควร ผมรู้สึกว่าลูกพี่ลูกน้องเฉินหู่ได้จองอาหารที่ร้านอาหารไว้แล้ว
ผลักเปิดประตูเข้าไปในห้องส่วนตัว ในนั้นมีเพียงแค่หลี่เกอ
เวลานี้หลี่เกอไม่ใช่หญิงชนบทในหมู่บ้านอีกต่อไป คนกรุงอย่างเธอหลังจากกลับมาในเมือง การแต่งตัวก็กลับมาแฟชั่นอีกครั้ง อีกครั้งเพราะว่าไม่ต้องจะเป็นต้องทำงานในทุ่งนาแบบนั้นแล้ว สีผิวของเธอเริ่มขาวขึ้น ผิวก็เริ่มอ่อนเยาว์ขึ้น เป็นคนที่เต็มไปด้วยความงามที่เหลือล้น
“พี่สะใภ้นี่สวยขึ้นตลอดเลยนะ พี่ชายผมละ? แล้วหลานละ?”
ใบหน้าของหลี่เกอมีความเขินอาย แต่ว่าถูกเธอเก็บอาการได้ทันที
“หลานอยู่ที่บ้านแม่ ส่วนพี่ชายนายยังมีธุระนิดหน่อย จะมาสายสักหน่อย”
ผมอุทาน ‘โอ้’ออกมา จากนั้นก็ว่างจัดเลยหยิบเหรียญสองเหรียญออกมาฝึกต่อ
ตอนนี้พอรู้ตัวก็กลายเป็นความเคยชินไปแล้ว ดังนั้นผมเลยไม่ได้ใส่ใจอะไรพวกท่าทางที่ชำนาญ จนอาจจะไปโดนใจของหลี่เกอเข้าก็ได้
ตอนผมฝึกอยู่ เธอก็ลุกขึ้น ค่อยๆเดินมาที่ด้านหลังของผม
ผมคิดว่าเธอจะออกไปเข้าห้องน้ำ ตอนที่เตรียมจะขยับเก้าอี้มาข้างหน้า ร่างของผมอยู่ดีๆก็ถูกตรึงไว้กับพนักเก้าอี้จากการกอดอย่างแนบแน่น
“เฉินเฟิง ฉันทนไม่ไหวแล้ว นายช่วยฉันหน่อยเถอะ ช่วยฉันอีกสักครั้ง ได้มั้ย?
