บทที่ 128 จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เทไปครึ่งกาแล้ว ฉันก็เอาครึ่งกาที่เหลือไปตั้งบนเตาต้มต่อ
มีลูกน้องที่จงรักภักดีพยายามคลานมาหวังว่าจะช่วยชีวิตหม่าสาม แต่สุดท้ายก็ถูกหวูเจิ่นดงเตะลอยออกไป
หม่าสามที่นอนแผ่อยู่บนพื้นรีบเปิดปากออกมา “ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นไรไม่เป็นไร อย่าหุนหันพลันแล่น ทั้งหมดอย่าใจร้อน”
เขาแน่นอนว่าไม่เป็นไร ฉันยังต้องใช้งานเขา ไม่ได้คิดจะลวกน้องชายของเขาจนกุดเป็นดอกทานตะวันจริงๆ เสียงร้องอันทรมานเมื่อกี้ ก็แค่ราดเป็นข้างๆให้เขาหวาดกลัวก็เท่านั้นเอง
ฉันจุดบุหรี่ขึ้นมามวนนึง จากนั้นก็นั่งอยู่บนแท่นบันไดหน้าร้านกับหวูเจิ่นดง
“ไหนลองบอกมาซิ”
หม่าสามฉลาดมาก เข้าใจว่าผมอยากจะถามอะไร จึงบอกรายละเอียดกับผมทั้งหมด
เขาพูดมาอย่างละเอียดมาก แต่ผลสรุปออกมา หวงติ้งแหวนรับปากว่าจะให้เขาแสนหยวน เพื่อทำให้ส่วนล่างผมใช้การไม่ได้ ทำให้ผมอับอาย
ข้อเรียกร้องนี้ ฟังดูก็ไม่ถือว่าเกินเหตุไป แต่ประสบการณ์จริงหรือการจินตนาการอย่างละเอียดก็อาจจะทำให้รู้สึกว่าน่ากลัว
ผมไม่ได้พูดอะไร หม่าสามก็ได้ลูกน้องประคองลุกขึ้นมา
พวกเขาไม่หนี ยืนเงียบๆไม่ไกลจากตัวผม
“ฉันจะให้แกหนึ่งแสน แกทิ้งเบอร์เอาไว้ จากนั้นเวลามีอะไรต้องการแกช่วยฉันนัดหวงติ้งแหวนออกมาคนเดียว ที่เหลือแกไม่ต้องยุ่งแล้ว”
หม่าสามมีความอึดอัดลังเล “ตามกฎรวมกับศีลธรรม……”
ผมยื่นมือออกไป ไม่ไกลยังมีกาต้มน้ำที่เหลือน้ำครึ่งกาที่พร้อมลวก “กฎของนายกับน้ำร้อนของนาย”
สองทางเลือกที่สามารถเลือกได้เพียงทางเดียว หม่าสามไม่ลังเลที่จะละทิ้งกฎเกณฑ์
ทิ้งเบอร์ไว้ให้หม่าสาม จากนั้นผมก็ให้เขารีบไสหัวไปให้พ้น
กลุ่มคนที่รีบร้อนมา ก็รีบร้อนจากไป
ออกจากร้านกับหวูเจิ่นดง เขาถามผม “อยากให้ฉันออกหน้าช่วยนายนัดหวงติ้งแหวนมั้ย เจ๊หงหวู่เคยบอกไว้แล้ว เขากล้าลงมือกับนาย ฉันสามารถตัดสินใจจัดการได้เลย ที่เหลือเธอจัดการตามเก็บให้เอง”
ผมโบกมือ “ไม่จำเป็นหรอก แค่เรื่องเล็กน้อย อย่าทำให้เธอเป็นห่วง ฉันจะหาคนจัดการเอง”
หวูเจิ่นดงพยักหน้า กำชับผมมีเรื่องให้โทรหาเขาเสร็จ ก็ขับล้อยักษ์A6นั้นออกไป
ขับรถมาถึงศูนย์อาบน้ำตี้หวัง ก็เดินตรงไปที่ห้องทำงานของหวงหรุง
ถึงแม้ว่าการทำกำไรบางอย่างหลายวันนี้ถูกหยุดชั่วคราว แต่กิจการศูนย์อาบน้ำยังคงดำเนินต่อไปตามปกติ
ดังนั้นเรื่องที่ผมเดาไม่ออก จึงไปหาตัวของหวงหรุงที่ห้องทำงาน
“คุณจะทำอะไร ”
“คุณจะทำอะไร คุณนี่มันเป็นคนจนที่ได้ลา อยากตายหรือไงมาย่ำยีฉัน?”
ไม่ใส่ใจการต่อต้านของหวงหรุง ผมแยกขาสวยหุ่นดีคู่นั้นออกจากนั้นก็พุ่งเข้าไปกินอย่างหื่นกระหาย
ผ่านไปเกือบสิบกว่านาที ร่างกายอันบอบบางของหวงหรุงสั่นสะท้านทนไม่ไหวแล้ว ผมจึงค่อยปล่อยเธอ
จากนั้น เลยได้รับสายตาที่แค้นใจของเธอ เหมือนกับว่ารังเกียจที่ผมแค่สนใจที่จะจุดไฟแต่ไม่ยอมสนใจที่จะดับไฟ
นั่งบนโต๊ะทำงานของเธอ ผมถามเธอ “หวงติ้งแหวนได้ตามหาคุณอีกหรือเปล่า?”
“โทรหาหลายครั้งอยู่นะ แต่ฉันไม่ได้รับ มีอะไรหรือเปล่า?”
ผมพูด ‘ไม่มีอะไร’ จากนั้นผมก็ถามเธอต่อ “คุณกับหวงติ้งแหวนตอนนี้ยังมีความรู้สึกต่อกันมั้ย?”
“มีเท่ากับกับขนไก่ กากเดนแบบนั้น ไม่เอามีดไปฟันเขาก็ถือว่าฉันเมตตาปรานีมากแล้ว”
คำพูดของหวงหรุงประโยคนี้ งั้นผมก็สบายใจขึ้น
เธอถามผมว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ผมจูบเธอไปทีนึง “ไม่มีอะไรจะ ผมแค่แหย่คุณเล่นเท่านั้นเอง”
เธอถลึงตาใส่ผม จากนั้นก็หุบขาทั้งสองเข้าด้วยกัน เห็นได้ชัดว่าเธอต้องการ แต่ว่าบางจุดยังบวมเป่งทำให้เธอไม่กล้าต้องการอีก
หลังจากอยู่กับหวงหรุงสักพัก ผมก็ขับรถออกมา ตรงกลับไปที่พักของหลิวทง
เอนตัวกึ่งหนึ่งที่บนเตียง โยนเหรียญขึ้นไปบนหัว บนลิ้นก็ยันเหรียญไว้ จากนั้นในหัวคิดถึงแต่เรื่องพวกนี้
ถูกทำร้ายแต่ไม่สู้กลับ มันช่างไม่ใช่นิสัยของผมจริงๆ แต่จะเอาคืนจริงๆ นั่นก็ต้องทำให้ฝั่งตรงข้ามไม่มีทางลงมือได้อีก
หลังจากที่ไตร่ตรองดีแล้ว ผมโทรหาดี๋ชิงโถง
ไม่มีพูดไร้สาระ พูดเข้าประเด็นทันที ผมให้เธอช่วยหาคน ต้องเชื่อฟัง ต้องกล้าแล้วก็ยินดีที่จะเป็นแพะรับบาป
“ไม่มีปัญหา เพื่อนที่ปล่อยเงินกู้รู้จักคนพวกนี้เยอะ มีที่คนไหนเขาอยากเป็นหนี้สิ้นกันไม่ใช่ไร้หนทางขอร้องปู่บอกย่าแล้วหรอ หลังจากจบงานมีคนช่วยพวกเขาล้างบัญชี พวกเขายังไงก็ต้องยอม”
มันเป็นสิ่งที่ผมต้องการ ดังนั้นผมจึงให้ดี๋ชิงโถงรีบช่วยผมติดต่อ
เช้าวันที่สอง เก้าโมงกว่า ผมยังคงนอนหลับอยู่ ถูกเสียงเรียกโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
“สวัสดีครับ ผมคือคนที่มารับงานครับ”
ตรงประเด็น รวดเร็ว ผมชอบการพูดจาของคนคนนี้กับวิธีการดำเนินงาน มันแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่ปราดเปรียว
หลังจากที่นัดหมายสถานที่นัดพบ ผมก็ขับรถตรงไปหาเขา จากนั้นไปตลาดขายรถมือสอง
ผมจ่ายไปหลายพันหยวนช่วยซื้อรถเก่าให้เขา แต่ยังสามารถขับได้อยู่ ยังมีขั้นตอนที่สำคัญอย่างยิ่งก็คือประกันภัยทั้งหมด
หลังจากซื้อรถลงทะเบียนเรียบร้อย ผมถามชื่อของคนที่มาจากเมืองหลินด้วยตัวเองคนนี้ได้ความว่าชื่อตู้ยั่ว
“มีใบขับขี่มั้ย?”
“มีครับ แต่ว่าเพิ่งเรียนมา เลยยังอยู่ช่วงมือใหม่ฝึกหัดอยู่”
ผมพยักหน้า งั้นก็ดี ก็แค่ว่าตู้ยั่วใบขับขี่ยังอยู่ช่วงฝึกหัดอยู่ คาดว่าน่าจะต้องถูกเพิกถอน
ท่าทางของเขาไม่มีอะไร เพียงอยากให้หลังจากนี้เบื้องหลังอันแห้งแล้งจะได้รับการเช็ดให้สะอาดแค่นี้ก็พอแล้ว
ผมให้ตู้ยั่วขับรถพาผมไปแถวนั้นรอบนึง ทักษะการขับรถถือว่าไม่เลวเลย เป็นที่น่าพอใจจากนั้นจุดบุหรี่ขึ้นมามวนนึง ผมยื่นบุหรี่ที่จุดแล้วในมือให้เขา “ทำอะไรมาถึงแบกบัญชีดำ?”
“ก็เที่ยวเล่นไง กินดื่มซ่องพนัน ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกก็คิดว่าเงินเดือนจะพอ แต่ผมคิดน้อยไปกับดอกเบี้ยทบต้นของพวกเขา ตอนนี้ดอกเบี้ยเลยเงินต้นตอนแรกไปไกลมากละ”
นี่คือความน่ากลัวของเงินกู้นอกระบบ แล้วถ้าพวกเขากัดไว้แล้ว เหมือนถูกงูมีพิษกัดก็ไม่ปาน ถึงแม้จะตัดหัวมันแต่มันก็ยังไม่ยอมปล่อย
จากนั้น บนรถ ผมบอกเขาในสิ่งที่อยากให้เขาไปจัดการ
“ตอนนี้คุณคิดเปลี่ยนใจยังทันนะ”
ตู้ยั่วดูดบุหรี่เข้าไปเต็มปอด “ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจภายหลัง เข้าไม่ตายผมก็ตาย ยังไงก็ต้องตายสักคน งั้นก็ให้เขาตายก่อนละกัน!”
ผมชอบท่าทางเปิดเผยของเขา
จากนั้น ผมบอกความเป็นไปได้ทั้งหมดให้กับเขาได้รับรู้ รวมถึงทำไมเขาต้องมาที่นี่เหตุและผลทั้งหมดพูดให้ฟังอีกรอบ อีกทั้งเรื่องหลังจากลงมือ ความเป็นไปได้ที่จะปะทะทั้งหมดได้เล่าให้เขาฟัง
เขาพยักหน้า ทำให้ผมสบายใจ
แน่นอนว่าผมโล่งใจ เพราะว่าแฟนของเขาครอบครัวของเขา ตอนนี้อยู่ภายใต้การดูแลของเพื่อนดี๋ชิงโถง
หาที่พักให้กับตู้ยั่ว จากนั้นผมก็โทรหาหม่าสาม……
ทั้งหมดได้ทำการวางแผนเรียบร้อยสมบูรณ์ เวลาค่ำเก้าโมงกว่า ผมซื้อของว่างมื้อดึกมามาที่ห้องทำงานของจางหงหวู่ จากนั้นหม่าสามก็โทรหาผม งานเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“คนเป็นยังไงบ้าง”
“เป็นตายไม่รู้ แต่เห็นว่าทั้งจมูกและหูมีเลือดออกมา ถูกหน่วยกู้ภัยลากไปแล้ว”
“บอกเลขบัญชีมา อีกสักพักจะโอนเงินไปให้คุณ”
หลังจากวางสาย ผมก็เอาของวางรอบดึกวางไว้ข้างๆบนโต๊ะดื่มชา
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้น ‘แกร๊กแกร๊ก’ จางหงหวู่เกินมาถึงหน้าโต๊ะ ไขว่ห้างนั่งบนโซฟา
กินของว่างยามดึกเสร็จ เธอก็เอ่ยปากถามผม “เพราะเรื่องของหวงลี่ หวงติ้งแหวนช่วงนี้มารังความคุณมั้ย?”
“ยังดีที่เย็นวันนั้นดงจี่ดื่มเหล้าด้วย หาคนมาฟันผม แต่ยังฟันไม่ได้”
จางหงหวู่คิ้วย่นเล็กน้อย ดูเหมือนจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“ดงจี่จัดการหรือยัง”
“ยัง ผมเพิ่งหาคนมาจัดการเรื่องนี้ได้”
“โอ้?”
จางหงหวู่มองมาที่ผม หน้าตามีความประหลาดใจ เธออยากรู้ผลสรุป
