บทที่ 125 หยิบก้นบุหรี่บนถนน
เมื่อตอนที่ผมออกจากร้าน ก็เป็นเวลาตีสองกว่าแล้ว
Santanaที่พร้อมพังของหลิวทงถูกผมเอามาไว้ที่หน้าทางเข้าร้าน เพราะว่าหวงหรุงไม่รู้จะขับรถยังไง
จากคำพูดของเธอ “ฉันทำให้คุณจนขับรถไม่ไหวแล้ว ขาทั้งสองข้างเจ็บไปหมดเลย……”
หลังจากหวงหรุงกลับไปที่พักของเธอ เธอขึ้นตึกไม่ไหว ดังนั้นผมเลยอุ้มเธอขึ้นไป
พอถึงบ้าน เธอก็พูดอีกว่าขึ้นเตียงไม่ไหว อยากให้ผมอุ้มพาเธอเข้านอน
เธอเหมือนจะอยากพูดอะไรอีก ผมเลยพูดออกมาตรงๆ : “คุณไม่ต้องพูดเยอะหรอก อีกแป๊ปก็บดต่อแล้ว”
เธอเขินมาก แต่เธอก็หยุดพูดจริงๆ
ผมสงสัยว่า เธอจะส่งจดหมายมาหาผมในวันที่สอง แล้วบอกผมว่าเธอก็ออกจากเมืองไปแล้วหรือเปล่า
ปรากฏว่าเธอไม่ทำแบบนั้น วันที่สองที่ผมตื่นมาเธอยังคงนอนอยู่ข้างกายผม ชวนหลงใหลเป็นอย่างมาก ดังนั้นผมเลยอดใจไม่อยู่ช่วยเลียให้เธอ
“เฉินเฟิง คุณมันตัวร้าย ฟ้ายังมืดคุณไม่หลับไม่นอน แถมยังจะมารังแกฉันอีก คุณนี่มันหุ่นยนต์สัตว์ร้ายชัดๆ”
ผมยอมรับคำดุด่า ใครละที่ทำให้ผมอยากซุกเข้าไปในตัวเธออีกครั้ง
ขณะที่หวงหรุงกำลังร้องอ้อนวอน ผมก็ได้ล้ำเข้าไปในกายเธอ ขาที่เรียวงามคู่นั้นผมทำให้มันไร้เรี่ยวแรง เหมือนอีกไม่นานก็จะกลายเป็นท่อนเดียวกัน……
หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ หวงหรุงถูกตรึงไว้บนเตียงด้วยส่วนล่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขและความเจ็บปวด ดูไปแล้วเป็นการพัวพันที่พิเศษจริงๆ
“ผมไปก่อนนะ ยังมีธุระที่ต้องไปทำอีก อยากให้ผมช่วยเคุณสั่งอาหารก่อนมั้ย?”
“รีบไปเลย ฉันเห็นคุณแล้วผวา ยังอยากมีชีวิตอยู่……”
แกล้งหวงหรุงอีกสักรอบ จากนั้นก็เดินออกไปที่หน้าประตู
ตอนที่กำลังจะเปิดประตู ผมก็ได้ยินเสียงเอากุญแจมาเปิดประตูจากด้านนอก เพียงแต่เปิดไม่ได้เลยเห็นได้ชัดว่ากุญแจถูกเปลี่ยน
ไม่จำเป็นต้องใช้ตาแมวผมก็รู้ว่าเป็นใคร นอกจากหวงติ้งแหวนแล้ว คาดว่าคงไม่มีใครมีกุญแจ
ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ผมเปิดประตูออกไป
จากนั้น หวงติ้งแหวนที่มือถือดอกไม้ ทำหน้าเซ่ออยู่ตรงหน้าผม ตกใจอยู่ไม่น้อย
สักพักใหญ่ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “แกมาทำอะไรที่บ้านของฉัน!”
“หรุงเอ๋อ หวงติ้งแหวนไอ้เลวนั่นมา เขาถามว่าผมมายืนอยู่ที่บ้านของเขาทำไม”
ต่อหน้าผมยังกล้านะเจ้าบ้า เขาน่าจะอารมณ์ขึ้นละ ผมก็เลยจัดให้เขาอีกซักยก
ในไม่ช้า หวงหรุงที่สวมชุดนอนก็ออกมาจากห้องด้านใน
“ที่นี่คือบ้านของฉัน ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณเลย คนนี้คือผู้ชายของฉัน เมื่อวานเราอยู่ด้วยกันทั้งคืน ดีกว่าบางคนที่สามนาที คุณจะมายุ่งอะไร?!”
ต้องบอกเลยว่า หวงหรุงเป็นคนที่เปิดเผยจริงๆ นี่ถือว่าเป็นพรสวรรค์ พูดตรงประเด็นอย่างเปิดเผยกับคุณภาพของนักรบสามนาที ทำให้หวงติ้งแหวนรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก
ผมหยิบบุหรี่ออกมาและกลับไปที่ห้องนั่งเล่น จุดบุหรี่สองมวน หนึ่งถูกส่งไปที่ปากของหวงหรุง ในขณะที่อีกมวนผมคาบเอาไว้ จากนั้นนั่งบนโซฟา ผมยิ้มมองไปที่พวกเขาสองคน
“หรุง ผมมีเรื่องอยากจะคุยเป็นการส่วนตัวกับคุณ”
หวงหรุงมานั่งข้างๆผม “คนนี้คือผู้ชายของฉัน ต่อหน้าผู้ชายของฉันคุณยังบอกว่าต้องการคุยกับฉันตามลำพัง เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ฉันกลัวผู้ชายของฉันเข้าใจผิดเอา”
หวงติ้งแหวนมองมาที่ผมอีกรอบ “ฉันต้องการคุยกับหวงหรุงตามลำพังสักครู่ คุณออกไปก่อน”
ผมหยิบที่เขี่ยบุหรี่กะว่าจะทดสอบหวงติ้งแหวนสักหน่อย เขาตกใจรีบกอดหัวและหลบ
“ด้วยความกล้าขนาดนี้แกยังกล้าบอกให้ฉันออกไป แกเอาความมั่นใจมาจากตรงไหนวะ?”
ผมโยนที่เขี่ยบุหรี่กลับไปบนโต๊ะ สะบัดผงบุหรี่ จากนั้นยื่นมือออกไปลูบไล้ขาขาวอันเรียวยาวของหวงหรุง
ยืดหยุ่นดีมาก เรียบเนียนมาก เมื่อก่อนรู้สึกว่าของพวกนี้น่าจะเป็นของหวงติ้งแหวน แต่น่าเสียดาย อนาคตจะเป็นของใครก็ยังไม่รู้ แต่อย่างน้อยตอนนี้ผมได้ครอบครองไว้อยู่ ยิ่งไปกว่านั้นด้วยความร่วมมือเป็นอย่างดีของหวงหรุงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความยั่วยวน
หวงติ้งแหวนมองมาด้วยความโกรธ แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้แสดงความโกรธใด ๆออกมาอีก
เขาถือดอกกุหลาบ เดินมาใกล้ด้านหน้าของหวงหรุง “หรุง ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรจะถูกจิ้งจอกล่อลวงและยิ่งไม่ควรเชื่อคำยุยงของเธอ เมื่อก่อนตอนที่ผมมีคุณอยู่ข้างกายผมกลับไม่รู้จักคุณค่า แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วค่อยมานึกเสียใจ ขอร้องล่ะนะ เห็นแก่วันเวลาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณยกโทษให้ผมด้วยเถอะนะ!”
หวงหรุงปล่อยควันออกจากปาก ใบหน้าของเธอหัวเราะเย้ยหยัน “ถ้าประธานจางไม่เห็นด้วยที่จะให้ฉันดูแลตี้หวัง ไม่ได้ปิดกั้นการเข้าออกตลาดกลางคืนของคุณแล้ว คุณยังจะมาขอโทษและขอร้องฉันอยู่มั้ย?”
เธอคนนี้เป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก มองทีเดียวก็สามารถมองเห็นความจริงได้ในพริบตา
หวงติ้งแหวนเหมือนยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หวงหรุงแทรกออกมา และประกาศว่าถ้ายังไม่ออกไปอีกจะโทรแจ้งตำรวจ แจ้งความว่าเขาบุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคล
สุดท้าย หวงติ้งแหวนค่อยๆวางดอกกุหลาบทิ้งไว้ จากนั้นพอหันหลังให้กับหวงหรุง สายตาของเขาก็ฉายแววดุร้ายมาทางผม น่ากลัวมาก กลัวจนแทบจะทำให้ปัสสาวะเล็ดออกมา
“เจ้านายหวง กรุณาอย่าทิ้งขยะไว้ไม่เป็นที่เป็นทาง”
หวงติ้งแหวนที่หันหลังให้ผมแล้วหยุดเดิน แต่สุดท้ายหลังจากกำหมัดแน่นอยู่หลายครั้ง ก็ล่าถอยออกไป
หลังจากหวงติ้งแหวนจากไป หวงหรุงหยิบดอกกุหลาบเดินไปที่หน้าต่าง
รอสักพัก จากนั้นก็ปล่อยทิ้งลงไป
ผมได้ยินเสียงร้องไม่ชัดเจน ‘ไอ้โย่’ออกมา เป็นเสียงที่ค่อนข้างคุ้นเคย เหมือนเสียงของหวงติ้งแหวน
หวงหรุงหาว “ฉันอยากจะกลับเข้าไปนอน ผู้ชายของฉัน คุณอยากจะนอนเป็นเพื่อนฉันต่ออีกหน่อยมั้ยค่ะ?”
หลังจากเดินไปหาเธอ มือทั้งสองข้างโอบเอวเธอไว้ ปกคลุมส่วนที่เป็นก้อนอวบอิ่ม แล้วเอาเอวกดอย่างรุนแรงไปที่บั้นท้ายกลมของเธอ
“งั้นคุณอยากให้ผมช่วยยิงคุณอีกสักรอบ?”
จากนั้น ผมเองก็ถูกหวงหรุงไล่ออกมา
หลังจากออกจากบ้านของเธอและเดินลงไปชั้นล่าง ผมเงยศีรษะขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าจะมีที่เขี่ยบุหรี่ตกลงมากระแทกหัวผม แต่โชคยังดีที่ไม่มี นั่นเป็นเรื่องที่ยอดจริงๆ
ขณะนั้นเองโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมหยิบขึ้นมาดู คนที่โทรเข้ามาก็คือหวงหรุง
“หวงติ้งแหวนรู้จักคนมีอิทธิพลหลายคน เพราะฉันคุณเลยทำให้เขาไม่พอใจ หลังจากนี้ต้องระวังตัวให้มากๆนะ”
“เข้าใจแล้ว”
ตอบกลับหวงหรุง ผมก็วางสาย จะให้ระวังตัวยังไง ยังไงซะผมก็ต้องออกจากบ้านไปอยู่ดี
ฉะนั้นหมอนั่นก็แค่ขยะ กลิ่นก็ยังธรรมดา
ออกจากบ้านหวงหรุงไป ผมเรียกแท็กซี่กลับมาที่ที่พักของหลิวทง
ยังดีที่หลิวทงไม่ได้มีไข้ และไม่มีการอักเสบใดๆ ทุกอย่างกำลังเป็นไปในทิศทางที่ดี
กินข้าวเที่ยงเรียบร้อย ผมลงไปที่ชั้นล่างทิ้งขยะ จากนั้นผมก็เห็นด้านหลังของผู้หญิงคนหนึ่ง
ผมจึงตามเธอไป จนกระทั่งตอนเธอเลี้ยวไป เลยได้มองเห็นหน้าตาด้านข้างของเธอ
เธอช่างงดงามจริงๆ สวยมาก รูปร่างสุดยอด แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ใช่เสี่ยวฉิง
นั่งยองๆอยู่ที่มุมถนน ผมสูบบุหรี่หนึ่งมวน ไม่รู้ว่าตอนนี้เสี่ยวฉิงไปอยู่ที่ไหน มีที่อยู่หรือยัง เจ้าของบ้านเป็นคนยังไง อย่าให้มีคนกลั่นแกล้งอีกเลย……
ในสมองของผมสับสนไปหมด ไม่น่าแปลกใจที่จางหงหวู่บอกผมว่าเป็นคนประเภทเต็มไปด้วยความรู้สึก ดังนั้นจะทำให้ตัวเองลำบาก
เมื่อผมพูดถึงเสี่ยวฉิง ผมก็นึกขึ้นมาได้เรื่องนึงไอ้อดีตสามีของเธอ ผมอยากจะขับรถของหลิวทงไปชนไอ้ลูกแหง่นั่นให้ตาย จากนั้นก็ค่อยตรงไปที่บริษัทประกันเอาเงินประกัน
แต่สุดท้ายมันก็คือความวู่วาม ไม่ต้องพูดอะไรเยอะ ประการแรกชนแล้วไม่ตาย ผลที่ได้ออกมาร้ายแรงอย่างยิ่งยวด เขายังไงก็ยังเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของลูกของเสี่ยวฉิง ถ้าเสี่ยวถิงกลับไปหาเขาอีกครั้งเพราะความสงสาร ยิ่งทำให้เสียเรื่องไปกันใหญ่
“ยังไงเนี่ย ไม่ได้เจอกันไม่กี่วันHummerก็ไม่มี Lamborghiniก็ไม่มีแล้ว ถูกไล่ออกเลยมาทำหน้าเศร้าสร้อยเก็บบุหรี่ริมถนน?”
