บทที่ 123 หลิวทงนักขุดสุสาน
จากคำยืนกรานของหลิวทง ในที่สุดโจงเฉียวเฉียวก็ลงมือ
เวลาผ่านไปสามชั่วโมงเต็มๆ เศษลูกกระสุนเหล็กถูกเอาออกมาได้ในที่สุด จากนั้นเธอพันแผลให้หลิวทง และให้วิตามินผ่านทางสายน้ำเกลือ
“โชคดีมาก ไม่เข้าไปบาดถึงเส้นเลือด ทั้งหมดอยู่แค่ชั้นผิวเท่านั้น ถ้าจนถึงพรุ่งนี้เช้ายังไม่มีอาการอักเสบหรือไข้สูง หรืออาการผิดปกติอื่นๆ ก็กินแค่ยาป้องกันการติดเชื้อก็พอ”
จากนั้น โจงเฉียวเฉียวย้ำข้อควรระวังแก่หลิวทง
โจงเฉียวเฉียวที่เต็มไปด้วยเหงื่อท่วมตัวเดินไปที่ห้องน้ำ ถอดถุงมือที่เต็มไปด้วยคราบเลือด ถอดเสื้อคลุมขาวออก จากนั้นผมก็เดินตามเธอเข้ามา
ตอนที่เธอล้างมืออยู่นั้น ผมกอดเธออย่างเบามือ
“ขอบคุณคุณมากๆ ผมรู้ว่าคุณทำเพื่อผมทำให้ต้องมาเสี่ยงแบบนี้ ถ้าหลิวทงเป็นอะไรขึ้นมา ไม่ใช่แค่ถูกยึดใบอนุญาต คุณอาจจะต้องถูกดำเนินคดีอีกด้วย เฉียวเฉียว ผมขอบคุณจริงๆ”
โจงเฉียวเฉียวยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรออกมา
บั้นท้ายที่กลมกลึงแน่นได้รูปของเธอ ทำให้ผมเริ่มมีอารมณ์ และปฏิกิริยานั้นเธอก็รับรู้ถึงมันได้ดีที่สุด
“คุณขอบคุณฉันแบบนี้เหรอ ให้ฉันมาช่วยคน แล้วยังจะมารังแกฉันอีก?”
ผมรู้สึกอายมาก ถึงแม้ว่าอยากแสดงบทรักกับเธอสักหน่อย แต่พอเธอพูดออกมาแบบนั้น ผมเลยรู้สึกผิดกับเธอขึ้นมา
ผมเลยยอมวางมือ เดินถอยออกมา “คุณสวยมาก ผมแค่ห้ามใจไม่อยู่”
“ช่างมันเถอะ วันนั้นฉันเห็นผู้หญิงที่อยู่กับคุณ เธอสวยกว่าฉันจริงๆ”
โจงเฉียวเฉียวกำลังเช็ดมือขณะที่พูดออกมา ผมเผลอหลุดปากถามออกไป “คนไหน?”
ผมนี่อยากจะตบหน้าตัวเองจริงๆ ปากนี่ไม่มีหูรูดเอาซะเลย
เธอมองมาที่ผมด้วยสายตาว่างเปล่า “เหมือนว่าจะไม่ใช่คนเดียว?”
ผมรีบทำหน้าขรึมขึ้นมา “ก็แค่เผลอหลุดปากออกไปเท่านั้นเอง อย่าไปใส่ใจคำพูดมั่วๆนี้เลย ผมแค่อยากจะถามว่าวันไหน”
“ท่าทางทุกวันจะมีไม่ซ้ำ?”
ผมหมดคำพูดจะมาแก้ตัว
ดังนั้นเลยทำได้เพียงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา : “คุณเป็นยังไงบ้างช่วงนี้ ผมคิดถึงคุณมาก แค่ไม่กล้าติดต่อไป กลัวจะทำให้ชีวิตคุณวุ่นวาย”
“สบายดี เพิ่งกลับมาจากฮันนีมูน อบอุ่นมาก แล้วก็มีข่าวดีเรื่องหนึ่ง คุณอยากจะฟังมั้ย?”
โจงเฉียวเฉียวพิงขอบประตูมองหาผมด้วยรอยยิ้ม
ผมพยักหน้า “ถึงแม้ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องสวีทของพวกคุณเท่าไหร่ แต่ก็ตกใจนิดนึง ลองพูดมาก็ได้”
คำพูดของเธอหลังจากนี้ ทำผมรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า
“ฉันท้อง”
ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของผมกลั่นเป็นคำพูดออกมา “ลูกของเราเหรอ?”
โจงเฉียวเฉียวส่ายหัว “คุณจะรู้ได้ยังไง ต้องตรวจDNAถึงจะรู้”
ในใจของผมเริ่มว้าวุ่น แอบหวังว่าคือลูกของผม แต่ก็คิดว่าถ้าเป็นอย่างงั้นจริงๆผมก็ไม่รู้ว่าควรจะจัดการยังไงดีทั้งหมด
แต่ผมก็คว้ามือเธอเอาไว้ทั้งคู่ “เฉียวเฉียว ถ้าใช่พวกเรามาช่วยกันเลี้ยงเขากันดีมั้ย คุณไม่ต้องไปอยู่กับด้ายลี่ม่าว ผมไม่อยากคิดภาพตอนคุณอยู่กับหมอนั่นแบบนั้นได้ จนถึงตอนนี้ผมยังไม่อยากจะยอมรับมันเลย”
โจงเฉียวเฉียวมองผม ผมก็มองไปที่เธอ มองลึกไปที่ดวงตากลมโตอันสวยงามด้วยความลึกซึ้ง
เธอจูบผมเบาๆ “จริงๆแล้วฉันไม่ได้ท้อง แค่อยากจะรู้ว่า คุณจริงใจกับฉันมากแค่ไหน ขอบคุณมากๆ คุณทำให้ฉันรู้ว่าคืนที่แสนวิเศษวันนั้นมันมีค่า ทำให้ฉันไม่นึกเสียใจ”
หลังจากจูบเบาๆ โจงเฉียวเฉียวก็กลับไป
ผมคิดจะไปส่งเธอ เธอให้ผมคอยดูแลหลิวทงให้ดี มันเป็นเหตุผลที่ไม่อาจปฏิเสธได้
ยืนอยู่ตรงหน้าหน้าต่าง เห็นร่างของเธอไกลๆที่ชั้นล่าง ผมก็ถอนหายใจยาวๆ
เธอไม่ได้ท้อง เหมือนหลุดออกจากภาระอันหนักอึ้ง ถ้าไม่อย่างงั้นผมก็ไม่รู้จริงๆว่าจะแก้ไขปัญหานี้ยังไง แม้ว่าผมจะไม่อยากให้เธออยู่กับด้ายลี่ม่าว แต่ก็ไม่อยากให้เธอกับลูกต้องอยู่กับผมแบบไม่มีตัวตน
โชคยังดี ตอนนี้เธอยังไม่ได้ท้อง ผมก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้อีกต่อไป
กลับมาที่ห้องนอนของหลิวทง เขาแสดงความขอบคุณผม
“ขอบคุณฉันทำไม ขอบคุณเธอถึงจะถูก”
“ไม่มีนาย เธอจะมาสนใจฉันเหรอ?”
การแสดงความสุภาพของหลิวทง ผมไม่รู้จะพูดอะไรอีก ทำได้แต่ให้เขาพักผ่อน ไม่ต้องกังวล
โทรสั่งของกิน หลังจากทานเสร็จ เขาก็หลับไป ผมดูทีวีที่ห้องรับแขก ใช้มือเล่นเหรียญ ใช้ลิ้นเล่นเหรียญ ผมพบว่าตอนนี้ผมเหมือนเด็กที่วันๆเอาแต่เล่นเหรียญจนกลายเป็นนิสัย
ประมาณบ่ายสี่โมงกว่า หลิวทงตื่นขึ้นมา ผมวัดอุณหภูมิร่างกายของเขา อุณหภูมิปกติและยังไม่มีอาการผิดปกติใดๆ นี่ทำให้ผมโล่งใจมากขึ้น
“หลิวทง ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าคุณไปทำอะไรมา แต่คุณเป็นคนมีคดีเรื่องนี้ฉันมั่นใจ แต่ว่าหลังจากนี้ระวังตัวหน่อย ครั้งนี้ปืนยิงทะลุที่หน้าอกบน ฉันยังพอหาหมอช่วยคุณได้ คราวหน้าถ้ามันยิงมาที่หน้า ตอนนั้นฉันคงทำได้แค่ส่งสุนัขนำทางไปให้” “”
หลิวทงหัวเราะกลับมา “ไม่คิดเรื่องดีเลยนะ ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว นี่ไม่ได้หวังอยากจะโดนยิงอีกรอบหรอกนะ”
หลังจากหัวเราะ เขาก็ขอบุหรี่จากผม
พวกเรานั่งสูบบุหรี่ในห้อง คุยเรื่องไร้สาระกันบ้างไม่กี่ประโยค
สูบบุหรี่เสร็จ เขาก็ขอบุหรี่อีกสามมวน จุดไฟแต่ไม่สูบ ไหว้แล้วโยนลงบนพื้น เรื่องน่าทึ่งก็คือ พอบุหรี่สามมวนนั้นตกลงพื้น เขาก็ลุกขึ้นยืนแบบไม่ทันคาดคิด เหมือนกับอยู่ในกระถางธูป
“แปลกใจหรอ?”
“แปลกใจมาก”
หลิวทงไม่พูดอะไรต่อ จนบุหรี่สามมวนมอดหมด เขาจึงกลับไปนอนบนเตียงปิดตาลง
ผมคิดว่าเขาคงอยากนอน หรืออยากไล่ใครออกไป ผมเลยเดินออกไป
ขณะที่กำลังเดินออกมา ก็ได้ยินเสียงเขาดังออกมาจากในห้อง “ฉันเป็นโจรปล้นสุสาน”
ผมช็อก สองปีนี้โจรปล้นสุสานค่อนข้างเป็นที่พูดถึง แต่ในนิยายหรือในหนังเท่านั้นไม่เคยพบในชีวิตจริงเลย แน่นอนว่าคงไม่มีใครจะมาถือพลั่วแล้วมาบอกผมว่า เขาคือโจรปล้นสุสาน
“คุณคือหัวหน้าทีมในตำนานหรือเปล่า?”
หลิวทงโบกมือเบาๆ “ไม่ได้มีชื่อเรียกตายตัวอะไรขนาดนั้น พวกเราคนในแค่เรียกว่าขุดสุสาน……”
จากนั้นหลิวทงก็เล่าให้ฟังมากมาย
พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก จากนั้นก็กลายเป็นเด็กเร่ร่อนข้างถนน ขโมย ขอเงิน จนสุดท้ายไปใช้ชีวิตกับคนตาบอดคนหนึ่ง กลายเป็นเหมือนดวงตาให้คนตาบอดคนนั้น และดวงตาคู่นี้ก็กลายเป็นคนขุดสุสาน
หลังจากคนตาบอดตายไป เขากลายเป็นคนที่ไม่ประสบความสำเร็จ และยังโดดเดี่ยว ใช้ชีวิตเป็นหมอนวดในไนต์คลับ ไม่มีทางเลือก เขาไม่อยากเป็นเหมือนคนตาบอด ก่อนจะตายไม่กี่ปีต้องมาตามหาดวงตาให้ตัวเอง
“ที่ทิเบตมีสุสานใหญ่ ตอนที่คนตาบอดยังอยู่ ได้ชี้ตำแหน่งเอาไว้ เขาก็ยังไม่ทำอะไรบอกว่าเก็บไว้ตอนฉุกเฉิน ฉันเองก็ไม่ทำอะไร ฉันเองก็เก็บไว้ยามฉุกเฉิน แต่ว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องขึ้น ถึงจะไม่ทำก็ต้องทำ”
“แต่ครั้งนี้พวกเราถูกดักปล้นระหว่างทาง ฉันรู้ จะต้องมีคนในร่วมมือกับคนนอก ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไม่ติดอยู่ในเขาลึกที่ทิเบตโดยบังเอิญระหว่างทางกลับ แต่ตอนนี้คนที่ร่วมมือกับคนนอกต้องตายแล้วแน่ๆ เพราะว่าฉันหนีออกมาได้ ฮ่าๆ……”
หลิวทงพูดออกมามากมาย ฟังแล้วพอจะเข้าใจเลยว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะลอบเข้าไป มีสิทธิ์จะตายได้ตลอดเวลา ถ้าไม่ระวังก็อาจจะถูกโยนเข้าคุกกินลูกปืนก็เป็นได้
“งั้นคุณก็ยุ่งกับการเอาชีวิตไปเสี่ยง แล้วคุณจะได้อะไร?”
ผมแค่อยากรู้ว่าเขาจะได้อะไร แต่ก็ทำได้เพียงแค่หัวเราะ
ดูเหมือนว่าจะเป็นกฎ ห้ามถามคนอื่นว่าเอาอะไรออกมา?
เขาไม่พูด ผมเองก็ไม่ถามต่อ อีกอย่างของพวกนั้นไม่กล้าแตะต้องอยู่แล้ว แตะไปก็ผิดเต็มๆ
ดังนั้นผมเลยถามถึงรอยสักที่หลังของเขา
เขาบอกกับฉันว่า นั่นคือเจ้านายกดผี จงขุย
