บทที่ 118 แต่ฉันอยากได้
ผมเคยคิดว่าบนใบหน้าของกู้ฟางเฟยอาจจะมีปานใหญ่ที่น่าเกลียด เธอจึงปิดมันเอาไว้
ผมเคยคิดอีกว่าเธออาจจะเจอปัญหาความขัดแย้งภายในบ้าน ทำให้ใบหน้าของเธอถูกทำให้เป็นรอยแผลเป็น เธอจึงต้องปิดบังใบหน้าเอาไว้
แต่ทว่าหลังจากที่ผมแหวกผมยาวสลวยที่ปรกใบหน้าเธออยู่ กลับพบว่าใบหน้าครึ่งล่างของเธองดงามสมบูรณ์แบบ ผมได้เห็นใบหน้าเต็มๆ ของเธอ
เธอมีเสน่ห์และงดงามจนทำให้หวั่นไหว
ดังนั้นผมจึงคิดไม่ออกว่าทำไมเธอต้องปิดบังใบหน้าครึ่งล่างของเธอเอาไว้
กู้ฟางเฟยอธิบายให้ผมฟังว่า “เพราะฉันไม่กล้าสู้หน้าผู้คน”
ผมไม่เข้าใจสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อ ผมอยากให้เธออธิบาย แต่เธอก็ไม่ยอมพูด
เธอให้ทิปผมสองพัน แล้วกล่าวขอบคุณที่ดูแลเธอ เธอรู้สึกสบายเป็นอย่างมาก
ผมเอาเงินสองพันคืนให้เธอ จากนั้นจึงสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง จากนั้นผมก็เอาส่วนที่แข็งแรงของผมกระแทกไปที่บั้นท้ายอันบอบบางของเธอ
“ฟางเฟย ผมไม่ต้องการเงิน ผมต้องการคุณ”
ฟางเฟยเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนเธอกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่
ดังนั้นผมก็เลยหมุนตัวเธอกลับมา เราทั้งสองมองหน้ากัน ผมประทับจูบลงบนแก้มและหน้าอกอันอวบอิ่มของเธอ จากนั้นจึงพาเธอมาที่เตียงนวด จากนั้นก็ค่อยๆ ก้มลงไปที่จุดลับของเธอ
“ถ้านายทำคืนนี้ พรุ่งนี้ฉันตายแน่”
ผ่านไปพักใหญ่ ผมดึงตัวกลับมา และถอยออกไปสองสามก้าว แล้วมองร่างอันเปลือยเปล่าของเธอ
เธอมีความชุ่มชื้นอีกครั้ง และตรงนั้นของผมก็กำลังตั้งโด่
แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงปฏิเสธ ถึงขนาดเอาเรื่องความตายมาพูด
เธออธิบายให้ผมฟังว่า “ฉันไม่ชอบการถูกบังคับ ฉันเหลือแค่ใบหน้าส่วนล่าง ถ้าฉันไม่สามารถรักษาใบหน้าเต็มๆ ของฉันได้ ฉันจะอยู่ไปเพื่ออะไรอีก”
ผมยังคงไม่เข้าใจ ผมไม่ได้ยื้อเธอไว้ เธอจากไป และทิ้งเงินเอาไว้สองพัน
กู้ฟางเฟยมีเรื่องให้เล่า ผมพร้อมรับฟัง ผมอยากฟังแต่เธอไม่ยอมเล่า
เมื่อเธอสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องอาบน้ำ และเจอกับหวงหรุงพอดี
“เธอสวยมาก พวกนายเลยทำเรื่องแบบนั้นกันในร้าน ครั้งนี้ฉันจะปล่อยผ่าน แค่ครั้งนี้เท่านั้น”
ผมไม่รู้ว่าเธอเอาอะไรมาตัดสินว่าผมกับกู้ฟางเฟยทำเรื่องอะไรแบบนั้น หรือว่าเพราะกู้ฟางเฟยครางอย่างมีความสุขอย่างนั้นเหรอ
ผมไม่ได้อธิบาย แต่ผลักหวงหรุงเข้าไปในห้องอาบน้ำ แล้วถอดกางเกงลง จากนั้นก็เอาส่วนที่กำลังตั้งโด่ทิ่มลงไปบนตัวของเธอ
มันทำให้เธอครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว
ระหว่างที่เธอกำลังครางอย่างไม่มีสติ ผมถอดกางเกงของเธอออก และดึงกางเกงในของเธอลง
ระหว่างที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม เธอพูดขึ้นมาว่า “ฉันเป็นหวัด เป็นวันอื่นได้ไหม ฉันไม่สบายตัวจริงๆ”
ผมอยากบอกเธอว่าแค่เมคเลิฟก็พอ แต่เมื่อผมเห็นสีหน้าของเธอ สุดท้ายผมก็ต้องใส่เสื้อผ้ากลับเข้าไปให้เธอใหม่
“ผมยังมีโอกาสทำเรื่องแบบนั้นกับเจ้านายหวงในห้องอาบน้ำอีกหนึ่งครั้ง ผมยกให้คุณละกัน”
หวงหรุงยิ้มหวาน “ฉันก็คือเจ้านายหวง ฉันมีสิทธิพิเศษ!”
พูดจบเธอก็ย่อตัวลงจูบเบาๆ และใช้ลิ้นสัมผัสมันเบาๆ จากนั้นจึงเดินออกไป
ผมไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ จางหงหวู่ก็ด้วย เอาแต่หยอกล้อและไม่สนใจเวลามันถึงจุดสุดยอด พวกเธอร้ายกาจมาก!
หัวรุ่งประมาณตีสองกว่า ผมกลับถึงที่พักหลังจากที่ผมเลิกงานและปิดร้านเรียบร้อย
เสี่ยวฉิงยังไม่นอน เธอยังทำอาหารให้ผมอย่างเอาใจใส่
หลังจากที่ผมกลับมาถึงที่พัก เธอก็เอาอาหารออกมาให้ผม สิ่งนี้ทำให้ผมอบอุ่นใจมาก
ผมจับมือของทั้งสองข้างของเสี่ยวฉิง จากนั้นก็ประทับจูบลงไปบนริมฝีปากของเธอเบาๆ ทำให้เธอเคลิ้ม ผมรู้สึกได้ถึงไอร้อนที่แก้มแดงระเรื่อของเธอ
“เสี่ยวฉิง ทำไมคุณถึงดีอย่างนี้”
เธอบอกผมว่า ผมดีกับเธอ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เธอสมควรทำ
ผมจับเอวของเธอ และสัมผัสกับความอวบอิ่มตรงหน้าอกและลมหายใจร้อนผ่าวของเธอ ร่างกายของผมเริ่มมีปฏิกิริยาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เห็นได้ชัดว่าเธอเริ่มมีอารมณ์ เพราะร่างบางเริ่มสั่นและส่งเสียงครางออกมา
ผมอยากมีอะไรกับเธอ แต่สุดท้ายมันก็ไม่เกิดขึ้น ผมนึกถึงรอยบวมและรอยที่ถูกจี้ด้วยความร้อน ผมก็ระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่มันไม่สามารถทำได้ อย่างน้อยก็ต้องรอให้เธอดีขึ้นแล้วค่อยว่ากัน
ผมนั่งทานอาหารอยู่บนโซฟา โดยมีเสี่ยวฉิงนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ เธอเกี่ยวแขนของผมเอาไว้แน่น
“เฉินเฟิง ฉันคิดดีแล้วว่าฉันจะหย่ากับเขา ฉันจะเอาลูกมา ลูกคือชีวิตของฉัน ฉันยอมทิ้งทุกอย่าง เงินห้าแสนที่ซานจี่ชดใช้ให้ฉันก็ไม่เอา แต่ฉันจะทิ้งลูกไม่ได้เด็ดขาด!”
เสี่ยวฉิงพูดออกมามากมาย แต่ที่ผมจับใจความได้ก็คือ เธอต้องการลูกและต้องการหย่า
จากนั้นเธอพูดกับผมว่าพรุ่งนี้เธออยากให้ผมไปด้วย เธอกลัวว่าเธอจะออกมาไม่ได้ถ้าลูกไม่พูดอะไร ไม่งั้นเธอก็ต้องอยู่ที่นั่นอีก
ตอนที่พูดถึงเรื่องนี้ เธอกระอักกระอ่วน เพราะเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับผมเลยแม้แต่น้อย ผมอาจจะตกเป็นแพะรับบาปข้อหามือที่สาม
“ถ้านายไม่สะดวกก็ไม่ต้องฝืนใจนะ เดี๋ยวฉันให้คนที่บ้านไปเป็นเพื่อน”
เสี่ยวฉิงตั้งใจอธิบาย ผมเข้าใจความคิดของเธอ การที่เธอมาหาผม เพราะเธอรู้ว่าผมจะไม่เกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปคืนดีกับไอ้เลวนั่น แต่ถ้าเธอไปหาคนที่บ้าน ไม่แน่คนที่บ้านอาจจะไม่ทำอย่างนี้ก็ได้
“ไม่เป็นไร เธออย่าคิดมาก พรุ่งนี้ผมจะไปด้วย”
เสี่ยวฉิงซาบซึ้งมาก เธอเอาแต่พูดขอบคุณไม่หยุด
หลังจากที่ทานอาหารเสร็จ ผมคุยกับเธอสักพัก จากผมก็กลับห้องไปพักผ่อน ผมบอกว่าคืนนี้เธอไปนอนที่ห้องของหลิวทงได้
เธอไปนอนที่ห้องของหลิวทง แต่ไม่นานเธอก็มาเคาะประตูห้องผม เธอบอกว่าเธอกลัวมาก
ดังนั้นเธอจึงมุดเข้ามาใต้ผ้าห่มของผม บนตัวของเธอไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น
“โป๊ขนาดนี้ เธอคิดจะทำอะไรน่ะ”
ผมพลิกตัวมองเสี่ยวฉิง หน้าของเธอแดงระเรื่อ หลังจากที่ผมถาม เธอก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่
เธอพูดเสียงเบาว่า “ฉันรู้ว่านายทรมานที่ต้องอดกลั้นเอาไว้ ก็เลย…”
“ไม่ได้ แผลของเธอยังไม่หายดี รอเธอหายก่อนแล้วผมจะจัดให้หนัก”
หลังจากที่ผมล้มเลิกความคิดของเสี่ยวฉิง ผมก็กอดเธอไว้ในอ้อมแขนและหลับไป
ไม่รู้ว่าผมหลับไปนานแค่ไหน จากนั้นผมรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรมาทับตัวจนทำให้หายใจลำบาก เหมือนมีคนเอาเครื่องโม่แป้งมาทับตัวผมเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น
ความหนักนี้มันทำให้ผมลืมตาขึ้นมา ผมพบว่าไม่มีอะไรทับอยู่บนตัวผม แต่มีคนนั่งอยู่บนต้นขาของผม
ในเวลานี้ เสี่ยวฉิงกำลังร้องครางอย่างโอดครวญ เธอขยับขึ้นและลงไม่หยุด
มันสบายมาก ความแน่น ความลื่นมันทำให้ผมหลงใหล จนไม่อยากไปไหน
เสียงครางของเธอบ่งบอกถึงความสบาย แต่สีหน้าที่เจ็บปวดของเธอ ทำให้รู้ว่าเธอกำลังเจ็บปวดกับบาดแผลที่อยู่บนส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกาย
“เสี่ยวฉิง อย่าทำแบบนี้”
เสี่ยวฉิงปีนขึ้นมาบนตัวของผม และฉันส่วนที่อวบอิ่มตรงหน้าอกของเธอเสียดสีกับแผ่นอกของผม
เธอพูดอย่างเขินอายว่า “แต่ฉันอยากได้ ฉันอยากได้นายมาก…”
ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูน ผมจะอดใจกับความยั่วยวนจากเธอได้อย่างไร ไฟปรารถนาของผมพลุ่งพล่าน
ดังนั้นผมจึงพลิกตัวคร่อมบนตัวเธอ และจูบเธออย่างรุนแรง เพื่อดื่มด่ำกับความหอมบนร่างบาง
เสียงครางของเธอทำให้ผมหลงใหล ความเจ็บปวดของเธอมันทำให้ผมตื่นเต้น สีหน้าที่เจ็บปวด ดูๆ ไปแล้วเหมือนเธอกำลังทำเรื่องผิดอยู่ นี่มันทำให้ผมโล่งสบายและทำให้ผมมีอารมณ์มาก
ดังนั้นผมจึงใช้แรงเข้าไปอีก
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า ระหว่างที่เสี่ยวฉิงกำลังครางอย่างโอดครวญ ภายใต้ร่างบางที่กำลังสั่นเทิ้ม เธอเริ่มมันอีกครั้ง ใบหน้าของเธอน่าหลงใหล เธออธิบายคำว่าเซ็กซี่ด้วยร่างกายและการแสดงออกที่สมบูรณ์แบบ
