บทที่ 116 พฤติกรรมสัตว์นรก
ผ่านมาไม่กี่วันก็ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแล้ว ทุกอย่างดูสงบมาก และมันสงบและราบรื่นอย่างคาดไม่ถึง ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี
แต่มีบางเรื่องที่ไม่ถือว่าเป็นเรื่องเล็ก ไม่รู้ว่าคืนนั้นหวงหรุงจะมีความสุขจนเกินขนาดหรือเปล่า วันต่อมาเธอจึงเป็นหวัด ดังนั้นสองสามวันมานี่เธอจะอยู่ถึงแค่เที่ยงคืน หลังจากเที่ยงคืนจึงเป็นหน้าที่ของผม ผมจึงเป็นคนที่ต้องปิดร้านคนสุดท้าย
วันนี้ช่วงค่ำหลังจากเลิกงาน ทุกคนกลับกันหมด หลังจากที่ผมล็อกประตูเสร็จ เมื่อผมสตาร์ทรถ ก็เห็นว่าในความมืดมีผู้หญิงที่กำลังตกใจอะไรบางอย่างเดินมาทางนี้
ตอนนี้ปิดร้านแล้ว ผมคงไม่สามารถเปิดร้านเพื่อมาปรนนิบัติเธอได้
จากนั้นผมจึงปลดเบรกมือเพื่อจะออกจากที่นี่
ผลปรากฏว่าหลังจากที่ผมออกมาได้ไม่ไกล เมื่อผมรู้สึกประหลาดใจและหันไปมอง พบว่าผู้หญิงที่กำลังตกใจคนนั้นอยู่ใต้แสงไฟ
ผมคุ้นเคยกับลักษณะภายนอกของเธอมาก อกอึ๋มของเธอผมยิ่งคุ้นเคย เสี่ยวฉิง!
ผมรีบกลับรถ แล้วลงไปประคองเธอที่กำลังโงนเงน
ตอนแรกผมคิดว่าเธอเมา แต่ผมกลับไม่ได้กลิ่นเหล้าจากตัวเธอ แววตาของเธอเรียบเฉยจนน่าตกใจ ราวกับคนที่หมดอาลัยตายอยาก เฉยชาให้กับทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก ไม่กังวลว่าจะอยู่หรือตาย
“เสี่ยวฉิง เสี่ยวฉิง!”
เสี่ยวฉิงมองผมอย่างเหม่อลอย ด้วยเสียงเรียกของผม เธอตอบกลับมาว่า “อ๋อ” จากนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ อีกเลย
ผมรับรองเลยว่า ถ้าตอนนี้มีชายสิบคนมารุมล้อมเธอและทำเรื่องอะไรแบบนั้น เธอก็คงจะไม่ขัดขืน เพราะจิตใจของเธอมันแหลกสลายไปแล้ว เหมือนกับร่างกายที่ไร้วิญญาณ
ผมรีบอุ้มเธอขึ้นรถและตรงไปยังที่พักของหลิวทง จากนั้นผมก็แบกเธอขึ้นไป
แต่ผมรู้สึกเหมือนอะไรทิ่มตรงหลังเอว เหมือนกับก้อนหินกำลังทิ่มอยู่
เมื่อคิดถึงสภาพของเธอ ผมก็ไม่กล้าคิดอะไรมาก และรีบอุ้มเธอไปที่เตียง
เมื่อตรวจดูว่าหัวของเธอไม่ได้มีบาดแผลอะไร ผมก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ผมไปเอาน้ำอุ่นให้เธอดื่ม ผมเอาแก้วไปจ่อที่ริมฝีปากของเธอ แต่เธอก็ไม่ยอมกลืนลงไป
ผมไม่มีวิธีอื่น จึงอมน้ำไว้ในปากแล้วป้อนน้ำเธอจากปากของผม
ผมป้อนเธอไปสิบกว่าอึก แต่เมื่อมาถึงอึกสุดท้าย จู่ๆ เธอก็สำลัก เธอไออยู่นาน กว่าที่จะหายใจเป็นปกติ
แต่เพราะการสำลักนี้ทำให้เธอฟื้นขึ้นมา ตาแววใสเริ่มจะมีชีวิตชีวาขึ้น
“เฉินเฟิง!”
เธอเรียกชื่อผม จากนั้นก็ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เธอปล่อยโฮออกมา ไม่ว่าผมจะปลอบยังไงเธอก็ไม่หยุดร้อง ต่อมาเธอก็มาซบและร้องไห้อยู่ที่หัวไหล่ของผม น้ำตาของเธอทำให้เสื้อของผมเปียกชื้นไปหมด
ต้องเจอกับความทุกข์ทรมานขนาดไหน ถึงทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้จนอยู่ในสภาพแบบนี้ และสภาพที่ขวัญผวาก่อนหน้านี้อีกด้วย
หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที ในที่สุดเสี่ยวฉิงก็หยุดร้อง
ผมพาเธอเข้าไปในห้องน้ำ และชุบน้ำผ้าขนหนูหมาดๆ แล้วเช็ดหน้าให้เธอ เธอดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย
“กินข้าวหรือยัง”
เสี่ยวฉิงส่ายหน้า แต่เธอห้ามไม่ให้ผมทำอาหารให้เธอกิน
“จะไม่กินข้าวได้ยังไง”
ผมไม่สนใจที่เธอห้าม และจะไปทำกับข้าวในครัว เธอเกาะแขนของผมเหมือนเด็กที่กลัวว่าผมจะหนีไป
เพราะการที่ไม่อยู่ทานข้าวที่บ้าน จึงไม่มีอะไรกิน ยังดีที่มีไข่และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ดังนั้นผมก็เลยทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และผัดไข่ให้เธอ
ถึงแม้ตอนที่ทานข้าวอยู่ในห้องนั่งเล่น เสี่ยวฉิงก็เอาแต่เกี่ยวแขนผมไว้
ใครกันนะที่ทำให้ผู้หญิงวัยใกล้จะสามสิบตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ผมแปลกใจและหวาดกลัวว่าเธอไปเจอกับเรื่องอะไรมา
หลังจากทานข้าวเสร็จ ผมกำลังจะไปเทน้ำให้เธอ แต่เธอก็ห้ามผมไว้ก่อน จากนั้นก็พูดขอความช่วยเหลือจากผม
“เฉินเฟิง นายช่วยฉันได้ไหม”
ผมพยักหน้า “เธอพูดมาสิ ถ้าฉันช่วยได้ฉันก็จะช่วย”
จากนั้นเสี่ยวฉิงก็ดึงเข็มขัดกางเกงออก
ผมคิดว่ามันจะไม่เหมาะถ้าจะทำอะไรแบบนั้นตอนนี้ ถึงแม้ว่าผมจะต้องการก็เถอะ
แต่เมื่อผมห้ามเธอไว้ เธอก็ฝืนยิ้มออกมา “ไม่ใช่อย่างที่นายคิด”
เมื่อเธอถอดกางเกงลง ผมพบว่ามันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดจริงๆ
ตอนนี้ต้นขาขาวเนียนดุจหิมะของเสี่ยวฉิง ถูกเสียดสีจนเป็นแผลเลือดไหลซิบ และสิ่งที่ทำให้ต้นขาของเธอเป็นเช่นนี้ก็คือกางเกงในเหล็กที่ล็อกอยู่กับเอวของเธอ
นั่นมันเป็นเหล็ก เหล็กกล้า!!!
“ใครเป็นคนทำ ไอ้สัตว์นรกนั่นเหรอ!”
เสี่ยวฉิงพยักหน้าน้ำตาคลอเบ้า เธอสะอึกสะอื้นพูดกับผมว่า หลังจากคืนที่เธอออกมาจากบ้านและมาหาผม สามีของเธอสงสัยว่าเธอแอบทำอะไรกับผู้ชายคนอื่น และเขาก็ด่าทอเธอ อีกทั้งยังส่งลูกกลับไปบ้านเก่า เขาทำร้ายเธอทั้งคืน และไม่สนใจร่างกายของเธอ มันเป็นความชั่วร้ายอย่างหาที่สุดไม่ได้
วิธีที่สามีของเธอใช้ มันเป็นวิธีมีเซ็กส์ที่ซาดิสม์กว่าที่จินตนาการเอาไว้ เขาเคยแม้กระทั่งที่เอาสว่านกลับมาจากที่ทำงาน เพื่อที่จะทำกับร่างกายของเธอ โดยอ้างว่าเป็นการสนองความใคร่ของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะคืนนั้นไฟดับจากการที่ปรับปรุงทางเดิน เธอคงตายไปตั้งนานแล้ว
“เขาแอบเชื่อมสิ่งนี้ตอนอยู่ที่ทำงาน เพราะเขาไม่ให้ฉันมีชู้ เฉินเฟิง ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้วเฉินเฟิง!!”
เสี่ยวฉิงปล่อยโฮออกมาอย่างเจ็บปวด ผมอยากปลอบเธอ แต่ก็ไม่รู้จะปลอบเธอยังไง
เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ใสซื่อ เพราะตอนแรกซานจี่หลงใหลในรูปร่างของเธอ แล้วก็ใช้ยาสลบกับเธอ และเรื่องมันเลยเถิดมาจนถึงตอนนี้ ตอนนี้ซานจี่ได้รับโทษที่เขาควรจะได้รับแล้ว แต่เสี่ยวฉิงไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมเธอถึงต้องแบกรับความทุกข์ทรมานมากกว่าซานจี่หลายร้อยเท่าล่ะ
เมื่อเสี่ยวฉิงเริ่มตั้งสติได้ ผมจึงไปหาอุปกรณ์ในกล่องเครื่องมือ ไม่มีคีม แต่ยังมีเลื่อย
ดังนั้นผมก็เลยให้เสี่ยวฉิงนอนลง ผมจับตรงที่ล็อกเอาไว้และเริ่มลงมือเลื่อย
มันเป็นแค่ใบเลื่อย ผมกลัวว่ามันจะหักจึงต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก
ผ่านไปสิบกว่านาที ในที่สุดผมก็เลื่อยที่ล็อกจนหลุดออกมา
เมื่อผมปลดที่ล็อกออก ผมก็ช่วยเสี่ยวฉิงถอดกางเกงในเหล็ก
วินาทีต่อมา ผมเห็นรอยบวมและยังมีรอยจี้จากความร้อนสองจุด
ผมสูบบุหรี่มานาน ผมรู้ถึงความเจ็บเวลาถูกบุหรี่จี้ที่นิ้ว แต่ต้องจุดนั้นมันบอบบางมาก คิดไม่ถึงว่าจะโดนความร้อนจี้ตรงนั้น…
ผมไม่สามารถจินตนาการความเจ็บปวดได้เลย
คนที่ทำเรื่องชั่วๆ แบบนี้ ผมก็ไม่สามารถจินตนาการออกมาได้เช่นกัน
เมื่อผมถอดเสื้อของตัวเองและเสี่ยวฉิง ผมก็ประคองเธอเข้าไปในห้องน้ำ
ผมเปิดฝักบัวและช่วยเธอล้างเบาๆ
เธอครางออกมาตามสัญชาตญาณ แต่ความเจ็บปวดตรงจุดนั้นทำให้เธอครางออกมาอย่างเจ็บปวด
จะไม่พูดก็ไม่ได้ว่าการล้างตรงจุดนั้นทำให้ผมทรมาน มันทำให้ตัณหาของผมรุนแรงยิ่งขึ้น
แต่เพราะบาดแผลตรงจุดนั้น เหมือนกับยาระงับประสาทชนิดรุนแรงที่ทำให้ผมระงับอารมณ์ของตัวเองได้
เมื่อผมเช็ดตัวของเธอจนสะอาดเรียบร้อย ผมจึงประคองเธอมาที่เตียง ผมค้นดูในกล่องพบยาแก้อักเสบชนิดใช้ภายนอกและสำหรับกิน ผมทายาให้เธอ จากนั้นจึงเทน้ำให้เธอทานยา
“เฉินเฟิง นายอย่าไป นายนอนเป็นเพื่อนฉันได้ไหม”
ขณะที่ผมกำลังบอกให้เธอพักผ่อน เธอก็รั้งแขนผมเอาไว้
การนอนกับหญิงสาวที่มีเรือนร่างอวบอิ่ม สำหรับผมแล้วมันเป็นความทุกข์ทรมานอย่างหนึ่ง
แต่เมื่อเห็นแววตาคาดหวังที่เหมือนเด็กๆ ของเธอ ผมจึงหยักหน้าอย่างอดไม่ได้ จากนั้นผมก็นอนลงข้างเธอ
คืนนี้เธอนอนหลับสนิทมาก
คืนนี้ผมตรงนั้นของผมมันแข็งแรงขึ้นมาอีกแล้ว
