บทที่ 114 ราชินีไนต์คลับ
เมื่อพ่อของจ้าวเย่นซวนโทรหาเธอ และถามลูกสาวว่าทำไมถึงยังไม่กลับบ้านมากินข้าว ผมก็พาเธอกลับไปส่งที่บ้าน การที่ให้พ่อรอลูกสาวทานข้าว อีกทั้งมานั่งกังวลเรื่องความปลอดภัยของลูกสาวตัวเอง เมื่อมองจากมุมนี้แล้ว ผมคิดว่าก็เป็นคนดีอยู่นะ
ดังนั้นผมจึงขับรถพลางถามจ้าวเย่นซวนที่กำลังซบผมอยู่ “คุณว่าผมเป็นคนดีไหม”
เธอตอบด้วยน้ำเสียงคลุมเครือว่า “สัตว์นรก”
“ขอบคุณที่ชม ผมรู้ว่าคุณอยากพูดว่ามันใหญ่ แต่คุณเขินฉันใช่ไหมล่ะ คุณเลยไม่พูดมันออกมา”
ตอนนี้หัวใจของจ้าวเย่นซวนคงกำลังเต้นระรัว
สุดท้ายเธอก็ไม่ได้แสดงความโกรธออกมา จ้าวเย่นซวนอดทนจนถึงหน้าประตูคอนโด หน้าเธอแดงเหมือนลูกแอปเปิล
เธอหันกระจกมองหลังไปทางตัวเอง จากนั้นก็จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย และเดินลงจากรถ โดยไม่ด่าอะไรออกมาสักคำ
“ซวนซวน!”
หลังจากที่เธอลงจากรถ และเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ผมตะโกนเรียกชื่อเธอ
“วันหลังผมจะข่มเหงคุณอีกนะ!”
เมื่อผมพูดจบ ผมก็เห็นเธอก้มตัวลงถอดรองเท้า จากนั้นก็หันหลังมาแล้วเอารองเท้าปามาทางผม
จากนั้น ผมก็ขับรถลากรองเท้าของเธอออกมา
“ไอ้เวร เอารองเท้าฉันคืนมา…”
เสียงจ้าวเย่นซวนตะโกนไล่หลังมา ผมไม่คืนให้เธอหรอก ในเมื่ออยากถอดรองเท้าปาใส่ผมเอง งั้นก็เดินเท้าเปล่าเข้าบ้านไปเถอะ!
เมื่อกลับมาถึงที่พักของจางหงหวู่ ผมจอดรถไว้ และนั่งรถไปทำงาน
วันนี้เป็นวันแรกที่เข้ากะ ถึงแม้แค่จะเป็นผู้ช่วยชั่วคราว แต่ยังไงก็เลวแต่ ผมควรจะไปให้เร็วเพื่อรักษาภาพพจน์ที่ดี
ผมนั่งสูบบุหรี่และพักผ่อนอยู่ในห้องรับรองอย่างเงียบๆ เพื่อนร่วมงานก็ค่อยๆ ทยอยเดินเข้ามา
หลังจากที่ไอ้ผอมถูกทุบตี ผมก็ไม่เจอมันอีก ว่างๆ ผมก็ฟังหลิวทงพูดว่า ความสัมพันธ์ของไอ้ผอมกับหวงติ้งแหวนนับว่าไม่เลว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาน่าจะอยู่กับหวงติ้งแหวน
หลังจากที่ผมนับๆ แล้ว นอกจากไอ้ผอม ยังมีคนหายไปอีกสองคน เมื่อผมเอ่ยปากถาม ทุกคนก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ
แต่ทว่าดูจากสีหน้าของพวกเขา เหมือนไม่ใช่ว่าจะไม่รู้นะ
ผมรู้ได้เลยว่าพวกนั้นคงจะเป็นเหมือนไอ้ผอม ที่ตามหวงติ้งแหวนไปแล้ว
อย่างนี้ก็ดี ใครอยากไปก็รีบไป อยากอยู่ก็อยู่
ประมาณสามทุ่มกว่า เสียงคนเฝ้าประตูดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร แจ้งว่ามีแขกมา
เมื่อผมเห็นแขกคนนั้น เธอก็มองผมอยู่แล้ว
แขกหน้าเก่า เป็นแขกที่ผมได้รับไว้ตอนที่มาทำงานที่ตี้หวังครั้งแรก
เมื่อเห็นผมแต่งตัวสบายๆ และพกวิทยุสื่อสาร ราวกับเธอจะเข้าใจแล้ว จากนั้นจึงพูดขึ้นมาว่า “เป็นผู้จัดการแล้วเหรอ”
ผมยิ้มและเรียก ‘พี่อ้วน’ และตอบคำถามของเธอว่า “ครับ แค่ชั่วคราว”
“งั้นค่อยแวะมาใหม่ละกัน”
พูดจบพี่อ้วนก็หมุนตัวเดินออกไปอย่างมีความสุข สำหรับคนที่หน้าตาดูมีราศีคนอื่นๆ เธอไม่ได้มองพวกเขาตั้งแต่แรก
มันน่ากระอักกระอ่วนนิดหน่อย ที่วันแรกของการเข้ากะในฐานะผู้จัดการ และต้องเสียลูกค้าไปเพราะผม
แต่ดีที่คืนนี้ธุรกิจไปได้ไม่เลว มีแขกเข้ามาหลายคน และเรียกหมอนวดออกไปจนเกลี้ยง
ผมหยิบวิทยุสื่อสารออกมา และกำลังจะพูดใส่วิทยุสื่อสารออกไปว่าให้ลูกค้ารออีกสักครู่ เสียงหวงหรุงดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร เธอบอกให้ผมออกไปกับเธอ
ผมไม่รู้ว่าเธอจะไปไหน แต่หลังจากผมมารอเธอที่ล็อบบี้และออกไปกับเธอ ผมก็รู้ทันทีว่าจะไปที่ไหน ก็อย่างที่เธอว่า ก็แค่ออกไปเล่นๆ เท่านั้น
บนถนน จางหงหวู่ที่อยู่ในชุดสูทสีดำเดินอยู่ตรงกลาง เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นดังสนั่นจนทำให้เจ้าของไนต์คลับ หวูเจิ่นดงสวมแว่นสีดำและเดินอยู่ข้างเธอ และข้างหลังก็คือเจ้าของไนต์คลับที่ยิ่งรวมตัวมากขึ้นเรื่อยๆ
จางหงหวู่หุบปาก ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไร ทุกคนต่างเดินตามหลังเธอต้อยๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไร รอให้เธอเอ่ยปากสอบถามออกมาเอง
มีออร่าสมกับฉายาราชาไนต์คลับ
หวงหรุงยืนอยู่หน้าประตูไม่ขยับไปไหน เธอยื่นทื่ออยู่อย่างนั้น
ผมใช้ศอกสะกิดเธอเบาๆ “ไปสิ เป็นถึงเจ้าของตี้หวัง ทำไมเธอถึงไม่เข้าไปล่ะ”
“เธอไม่ได้รู้จักผมสักหน่อย ผมจะเข้าไปทำไม เธอไม่เห็นเหรอ ไอ้เลวหวงติ้งแหวนก็อยู่ในนั้นด้วย ผมแค่มองหวูเจิ่นดงอยู่กับผู้หญิงของผมก็พอแล้ว อีกอย่างเจ้าของธุรกิจกลางคืนที่แต่งตัวยั่วยวนพวกนั้น หวงติ้งแหวนจะอยู่หรือไม่ ผมก็ไม่สนใจ”
เขาจะอยู่หรือไม่อยู่แล้วจะทำอะไรได้อย่างนั้นเหรอ
“เธอจะไปสนใจว่าไอ้เลวนั่นจะอยู่หรือไม่อยู่ทำไม แค่บอกจางหงหวู่ว่าเธอดูแลตี้หวังก็พอแล้ว”
ผมพูดเกลี้ยกล่อมหวงหรุง แต่หวงหรุงก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เธอส่ายหน้าและไม่ยอมเข้าไป
ผมเร่งเร้าจนเธอทนไม่ไหว และพูดออกมาว่า “นายไม่รู้ข้อปฏิบัติจางหงหวู่ เธอไม่ได้รู้จักคุ้นเคยกับนาย เธอไม่ยอมให้นายเปิดหรอก ถึงนายจะมีความสามารถมากกว่านี้ เธอก็ไม่อนุญาตให้นายทำอะไรที่อยู่เหนือการควบคุมของเธอหรอก ไม่งั้นผู้หญิงตัวคนเดียวที่ไม่พึ่งผู้ชาย ไม่ได้พึ่งรูปลักษณ์ภายนอกอย่างเธอ จะบริหารทั้งไนต์คลับได้เหรอ”
ผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ เมื่อเทียบกันแล้ว ผมช่างคุ้นเคยกับร่างกายของราชินีไนต์คลับคนนี้กว่าใครเชียวล่ะ
หวงหรุงไม่ยอมไป จางหงหวู่กลับเดินเข้ามา กลุ่มเจ้าของไนต์คลับก็รีบเดินตามเธอมาต้อยๆ
เมื่อเดินเข้ามาใกล้ จางหงหวู่ก็มองหวงหรุงอย่างประเมิน
ถึงแม้ว่าตอนนี้หวงหรุงจะยืนอยู่บนขั้นบันได จางหงหวู่ยืนบนพื้น แต่หวงหรุงยังคงยืนก้มหน้า
นี่คือออร่าที่แผ่ออกมาจากราชินีไนต์คลับ
จางหงหวู่หันมาแล้วถามผมว่า “นายเป็นใคร พื้นที่ของตี้หวังเป็นของใคร”
ผมเข้าใจความหมายของจางหงหวู่ ดังนั้นผมจึงพูดสิ่งที่ผมอยากพูด และสิ่งที่เธออยากฟังออกมา
“ผมเป็นผู้จัดการที่มาทำงานแทนที่นี่ ส่วนคนที่ยืนข้างๆ ผมคือหวงหรุงเจ้าของตี้หวัง เดิมที่นี่เป็นของหวงติ้งแหวน แต่เขาไม่มาบริหารมัน หวงหรุงเป็นคนดูแลมาตลอด ช่วงนี้หวงติ้งแหวนมีกิ๊ก และยกที่นี่ให้กับหวงหรุงแล้ว แต่ผมได้ยินมาว่าถ้าจะเปิดไนต์คลับต้องแวะมาทักทายประธานจาง ผมเลยคิดว่าการที่หวงติ้งแหวนเอาพื้นที่นี้ให้หวงหรุง จริงๆ แล้วมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย”
ผมพูดออกไปอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง นี่ทำให้หวงติ้งแหวนที่อยู่ในกลุ่มนั้นโกรธมาก
“ประธานจาง อย่าไปฟังมันพูดไร้สาระ มัน…”
หวงติ้งแหวนยังไม่ทันพูดจบ จางหงหวู่ก็โบกมือเป็นสัญญาณให้เขาหยุดพูด
“ก่อนหน้านี้ใครเป็นคนดูแลพื้นที่นี้ ใช่หวงหรุงหรือเปล่า”
“เอ่อ…”
“ช่วงนี้นายเอาแต่ไปกกอยู่กับกิ๊กใช่ไหม”
“ผม…”
หวงติ้งแหวนไม่สามารถปฏิเสธได้ เรื่องของเขาไม่ฉาวโฉ่ไปทั่ว จนทำให้ไม่สามารถปิดมันได้
จางหงหวู่พยักหน้าแล้วพูดว่า “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน กว่าเขาจะอยู่กับนายได้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย นายต้องดูแลเขาให้ดีสิ ต่อจากนี้นายไม่ต้องมาสนใจเงินอันน้อยนิดที่ไนต์คลับแล้ว ไปอยู่กับกิ๊กของนายเถอะ!”
เมื่อพูดจบ จางหงหวู่ไม่รอให้หวงติ้งแหวนพูดอะไรออกมา เธอหันไปมองหวงหรุงแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้มาหาฉันตอนบ่าย ฉันจะคุยเรื่องข้อปฏิบัติในการเปิดไนต์คลับกับเธอ หลังจากนี้เธอติดต่อฉันโดยตรงได้เลย”
หวงหรุงดีใจกับเรื่องที่คาดไม่ถึง เธอเอาแต่พูดขอบคุณ
จางหงหวู่หันหลังจะเดินออกไป ผมจึงพูดขึ้นว่า “ประธานจาง คุณต้องปกป้องผมด้วยสิ เมื่อกี้ผมพูดเรื่องจริงกับคุณ หวงติ้งแหวนมองผม แล้วทำท่าปาดคอใส่ผมด้วย มันจะเชือดผม!”
หวงติ้งแหวนทำท่าเหมือนตัวเองโดยใส่ร้าย จากนั้นจึงพูดออกมาว่า “ประธานจาง ผมไม่ได้ทำ!”
“กล้าทำไม่กล้ารับ นายนี่มันโง่จริงๆ!”
ผมด่าเสร็จ จางหงหวู่ก็พูดออกมา แต่เธอไม่ได้พูดกับผม
เธอพูดกับหวูเจิ่นดงว่า “ดงจี่ จำหวงติ้งแหวนเอาไว้ให้ดี ถ้าเกิดเรื่องอะไรกับผู้จัดการ นายก็ไปจัดการหวงติ้งแหวน ไม่ต้องรายงานฉัน ทำให้ครอบครัวของมันเจออะไรที่คาดไม่ถึง”
หวูเจิ่นดงไม่พูดอะไร และมองไปที่หวงติ้งแหวนด้วยสายตาเย็นยะเยือก ราวกับว่าเขากำลังล็อกเป้าหมายเอาไว้
