บทที่ 112 พอได้สัมผัสก็รู้สึก
ภายในห้องคู่รักในโรงหนัง ลู่หย่าฉีไม่ได้พูดอะไรอีก เธอก็หยิบบุหรี่ออกมาจุดเช่นกัน จากนั้นก็พ่นควันบุหรี่ออกมา
หนังเริ่มฉาย เริ่มมาก็เป็นฉากบนเตียง เสียงของฉากบนเตียงทำให้คนกระสับกระส่าย
ผมโยนไฟแช็กใส่จอ เสียงเพล้งดังขึ้น เศษไฟแช็กแตกละเอียดลงเต็มพื้น
“ว๊าย ตาเถรหล่น!”
เหมือนว่าความหงุดหงิดของผมจะทำให้เธอตกใจ เมื่อลู่หย่าฉีเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม
“ครั้งหน้าถ้านายนัดกับหยู่ถิงอีก ก็ส่งข้อความมาบอกฉันหน่อย จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก”
ผมตอบไปว่าโอเค จากนั้นก็ดูหนังต่อ
ในหนังยังคงมีเสียงจากการเมคเลิฟกันต่อไป ถ้าไม่มีเซนเซอร์ ผมคงคิดว่าหนังเรื่องนี้หากำไรจากฉากลามกพวกนี้
ลู่หย่าฉีลุกขึ้นยืนเหมือนกับว่าเธอจะเดินออกไป เธอก้มลงหยิบเสื้อคาร์ดิแกน ทำให้เนินก้นเธอโผล่ออกมา
ช่างอวบอิ่มและเซ็กซี่ ไม่ต้องยื่นมือไปสัมผัสก็รับรู้ได้ถึงความนิ่ม
จากนั้นผมจึงค่อยๆ รูดซิปกางเกงลง แล้วเอาส่วนนั้นของผมออกมา
กว่าเธอจะรู้ว่าผมเดินมาข้างหลังเธอ ผมก็กระแทกเข้าไปอย่างรุนแรง
“นายจะทำอะไรน่ะ อ๊ะ!”
กระโปรงถูกเปิดขึ้น ผมกระแทกลงไปที่ตัวเธอ
ขณะนั้นผมรู้สึกได้ว่ามันผ่านถุงน่องเข้าไปถึงระดับหนึ่ง
แต่น่าเสียดายที่ถุงน่องรัดแน่นเกินไปจนทำให้ไม่สามารถซุกไซ้เข้าไปได้อีก
แต่อย่างน้อยผมก็มั่นใจว่า ผมได้รุกล้ำเข้าไปในจุดอ่อนไหวของเธอแล้ว
เพราะตอนนี้ลู่หย่าฉีทั้งบ้าคลั่งและหงุดหงิด
แน่นอนว่าที่เธอกำลังบ้าคลั่งก็เพราะความอยาก ส่วนที่เธอกำลังหงุดหงิดก็เพราะผมไม่ให้เกียรติเธอ อีกทั้งยังรุกล้ำเข้าไปในจุดอ่อนไหวของเธออีก
“เฉินเฟิง นายอยากตายจริงๆ ใช่ไหม!!”
ลู่หย่าฉีโกรธเป็นอย่างมาก จนอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลง
ผมเอื้อมมือไปยกขาทั้งสองข้างของเธอแล้วเหวี่ยงร่างอันบอบบางลงบนโซฟา
วินาทีต่อมา ผมจับขาที่อยู่ภายใต้ถุงน่องมาไว้บนตัวของผม จากนั้นก็บีบมันอย่างแรง
“ผมอยากตายไง ขอแค่ได้ร่างกายของคุณ ออกไปตายผมก็ยอม หย่าฉี คุณไม่รู้หรอกว่าคุณงดงามเพียงไหน ร่างกายของคุณนั่นแหละที่มันดูถูกตัวเองที่สุด คุณกำลังไม่เห็นค่าของความงาม คุณไม่ควรที่จะได้รับความรู้สึกเหงาและความว่างเปล่าแบบนั้น!!!”
หลังจากที่ผมแผดเสียงออกไป ลู่หย่าฉีก็เงียบไป เธอนอนนิ่งอยู่บนโซฟาและมองมาที่ผม แววตาแข็งกร้าวที่ตอนนี้ค่อยๆ อ่อนโยนขึ้น
“ฉันมันเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า นายไม่ให้เกียรติร่างกายฉัน แต่ฉันกลับอยากพูดขอบคุณนาย”
เงียบไปสักพัก จู่ๆ ลู่หย่าฉีก็ถามขึ้นอย่างอ่อนโยน
ผมเอาเท้าของเธอวางไว้ข้างล่างแล้วเอามือถูที่เท้าเล็กๆ นั่น จากนั้นจึงพูดว่า “ไม่ใช่คนไม่ดีหรอก แค่คุณเข้าใจมัน มันเป็นความรู้สึกโดยตรงของคุณ ผมสัมผัสได้ถึงความปรารถนาจากร่างกายของคุณ และคุณก็จะรับรู้ว่าผมเข้าใจความปรารถนาของคุณผ่านร่างกายของผม อีกอย่างคุณน่าจะรู้ดีว่าผมต้องการคุณมาก ความหวังที่จะได้นั่นทำให้ผมแทบคลั่ง จนไม่สนใจความตาย ขอแค่ทำให้คุณพอใจ ผมยอมตาย”
ลู่หย่าฉีเงียบลงอีกครั้ง แต่แววตาของเธอยิ่งอ่อนโยนและอ่อนหวานขึ้นเรื่อยๆ
ดังนั้นผมจึงปล่อยขาของเธอ แล้วขึ้นคร่อมบนร่างบาง แล้วพรมจูบใส่เธอ
จากที่เคยขัดขืนจนแปรเปลี่ยนมาเป็นยอมรับอย่างว่าง่าย จนกระทั่งเราทั้งสองเป็นฝ่ายกระทำ
ทั้งหมดมันก็จบลงที่ลิ้นของผม และนี่ทำให้ลู่หย่าฉีหน้าแดงก่ำ
เมื่อผมถอดเสื้อของเธอออก ผมก็เห็นกับความอวบอิ่มที่อยู่ภายใต้บราลูกไม้สีทอง แม้ว่าตอนนี้เธอจะนอนราบอยู่ แต่เนินอกของเธอก็ยังนูนขึ้นมา มันช่างเย้ายวนเสียเหลือเกิน
มันไม่ใช่บราที่มีตะขออยู่ข้างหลัง แต่เป็นบราที่มีตะขออยู่ข้างหน้า ตรงกลางของบราประดับด้วยดอกผีเสื้อ
ผมใช้ฟันกัดและค่อยๆ ดึงดอกผีเสื้อนั่นออกมา
วินาทีต่อมา บราของเธอก็หลุดออก ความอวบอิ่มปรากฏออกมา มันสั่นกระเพื่อมเล็กน้อย
ผมจูบลงบนเนินอกด้านซ้ายของเธอ แล้วก็ใช้มือขวาบีบเนินอกอีกข้างอย่างอ่อนโยน
“หย่าฉี คุณเคยมีปู้หนานแล้ว ทำไมตรงนี้มันยังชมพูอยู่เลย”
ขณะที่ผมถามออกไปอย่างตื่นเต้น ลู่หย่าฉีก็ตอบออกมาอย่างอยากลำบาก “ฉันไม่มีน้ำนม ตอนนั้นปู้หนานอยู่ได้ด้วยน้ำข้าวและโจ๊ก และหลังจากที่ฉันตามอยู่เสี้ยงเฉียนมา ฉันก็ดูแลตัวเองมาตลอด”
มิน่าล่ะอกของเธอถึงได้เต่งตึงและนิ่มเหมือนของผู้หญิงที่ยังสาวๆ ขนาดนั้น
ขณะที่ผมกำลังเลียอยู่นั้น ผมก็ถอดกระโปรงของเธอออก
“เฉินเฟิง นายอย่าทำแบบนี้ ฉันไม่สามารถทำอะไรกับนายได้ ฉันกลัวจะอดใจไม่ไหว ฉันจะท้องไม่ได้”
ท่ามกลางบรรยากาศรัก ลู่หย่าฉีพูดปฏิเสธออกมาอย่างฝืนใจ แต่เธอก็ไม่สามารถหยุดเขาที่กำลังถอดกระโปรงของเธอได้
ภายใต้ถุงน่องสีเนื้อเผยให้เห็นกางเกงในจีสตริงสีขาวสุดเซ็กซี่ มีกลุ่มก้อนขมุกขมัวสีดำเล็ดลอดออกมาจากนอกกางเกงใน
ผมไม่ได้ช่วยเธอถอดอีก แต่ผมก้มหน้าลงไปแล้วใช้ลิ้นเลียผ่านถุงน่องลงไปที่กางเกงในของเธอ ผมทำอย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ลู่หย่าฉีจะขัดขืนอย่างทรมานทุกครั้งที่ผมใช้ลิ้นเลีย
และภายใต้เสียงร้องขัดขืน ก็เป็นเสียงครางอันตื่นเต้นของเธอ
“หย่าฉี ในกระเป๋าของคุณมีถุงยางอนามัยหรือเปล่า ผมอยากเข้าไปสัมผัสข้างในของคุณ ผมชอบคุณมาก”
สิบนาทีต่อมา ผมจึงเอ่ยถามลู่หย่าฉีที่หน้าแดงก่ำ
เธอส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่มี ถึงจะมีฉันก็ไม่ให้นายสำเร็จความใคร่หรอก ตราบใดที่อยู่เสี้ยงเฉียนยังไม่ตาย ฉันจะไม่ให้ใครมาทำอะไรฉัน ฉันคงจะตายเพราะความใคร่”
น้ำเสียงของเธอไม่ดัง แต่ความตั้งใจแรงกล้าจนไม่สามารถเปลี่ยนได้ง่ายๆ
ผมมั่นใจว่าถ้าผมขืนใจเธอ สิ่งแรกที่เธอจะทำคือใช้ยาคุมกำเนิด สิ่งต่อไปที่เธอจะทำก็คือหาคนมาฆ่าผมให้ตาย
แต่ว่าเมื่อไม่สามารถบังคับขืนใจเธอได้ ไม่ได้หมายความว่าจะทำอย่างอื่นไม่ได้นิ
“หย่าฉี คุณเชื่อผมสิ ผมจะไม่รุกล้ำเข้าไป ผมจะขอแค่ได้สัมผัสภายนอก ไม่ทำให้คุณท้องแน่นอน ผมอยากได้คุณจริงๆ นะ ผมยังไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนมีเสน่ห์เท่าคุณเลย ในสายตาของผมคุณคือผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ว่าจะเป็นหยู่ถิงหรือปู้หนานก็ไม่สามารถเทียบคุณได้…”
คำพูดหวานหว่านล้อมให้ลู่หย่าฉีเริ่มผ่อนคลาย
ในช่วงที่กำลังเก้ๆ กังๆ ผมค่อยๆ ถอดถุงน่องและกางเกงในอันเปียกชื้นของเธอออก
แต่ทว่าในขณะที่ผมกำลังสัมผัสกับร่างบางของเธอ จู่ๆ เธอก็เริ่มสั่นเทิ้ม
ผมมองไปที่ส่วนล่างของเธอ ของเหลวข้นหนืดเปื้อนเต็มโซฟา ผมพูดอะไรไม่ออก
ผมยังไม่ทันเตะต้องอะไรเธอเลย แต่เธอกลับค่อยๆ ถึงจุดสุดยอด
ลู่หย่าฉีทำอะไรไม่ถูก หน้าของเธอแดงก่ำและเขินอายเหมือนหญิงสาว แต่ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเธอกลับไม่มีความขัดขืน กลับกันมันยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้น
“นานแล้วที่ฉันไม่เคยให้ส่วนนั้นของผู้ชายมาสัมผัสฉัน ดังนั้นเมื่อสัมผัสมันก็มีความรู้สึก”
“ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ”
เมื่อพูดปลอบเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นผมก็ยกขาของเธอขึ้น แล้วก็ยันตัวเอาไว้
ผมสูดกลิ่นที่แปลกใหม่เหมือนใคร มันมีกลิ่นคาวเล็กน้อย แต่มันกระตุ้นความรู้สึกของผู้ชายเป็นอย่างมาก เหมือนปลาที่เป็นของแมว
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเย้ายวนที่กำลังหุบและบานเพราะความตื่นเต้นเหมือนกับลมหายใจเข้าออก ผมเงยหน้าขึ้นมองลู่หย่าฉีที่ดูเหมือนจะเกร็งเล็กน้อย ผมยื่นมือขวาออกไปสัมผัสบนนั้นเบาๆ
โน้ตดนตรีมีการไล่เสียงที่แตกต่างกันไป ขณะนี้ผมเห็นร่างบางเป็นเครื่องดนตรีแบนโจ ค่อยๆ ดีดทำนองที่ช้าและเร็ว เต็มไปด้วยอารมณ์ ให้เสียงครางของเธอดังขึ้นๆ ลงๆ เหมือนกับจังหวะดนตรีและจังหวะการสำเร็จความใคร่
