บทที่ 108 ขอยืมอารมณ์ผม
นั่งลงในอ่างอาบน้ำ ผมอุ้มเสี่ยวฉิงมาไว้บนร่างกายของตัวเอง ใช้ร่างกายสร้างความอบอุ่นให้เธอ
ท่ามกลางเสียงสะอื้น เธอจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟัง
สามีของเธอรักเธอมากมาตลอด จนกระทั่งเกิดเรื่องซานจี่ขึ้นมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด
ในตอนแรก เสี่ยวฉิงยืนกรานจะฟ้องซานจี่ แต่สามีของเธอไม่อยากให้เอาไว้ ต้องการแค่เงิน ในที่สุดก็ผลักดันเหตุผลว่าทำไมเด็กจึงต้องการเงินในอนาคต เธอจึงได้แต่ยอมเท่านั้น
แต่หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สามีของเธอก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นพิษสุราเรื้อรัง ทันทีที่ดื่มเข้าไปก็จะชวนทะเลาะวิวาททุกครั้ง มักจะด่าเธอว่าเป็นผู้หญิงที่ชอบมั่วผู้ชาย ดุด่าเธอเพราะอยากได้แต่เงิน แม้อีกฝ่ายจะสร้างมลทินให้เธอ แต่เธอก็เพิกเฉยได้
เสี่ยวฉิงโต้เถียง จากนั้นก็เต็มไปด้วยการทุบตีที่ไร้เหตุผล
และสถานการณ์ต่างๆ ก็เลวร้ายลง จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้สถานการณ์ผิดปกติก็พัฒนาขึ้น
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับการเปลี่ยนแปลงทางสภาพจิตใจของสามีของเธอ แต่ที่รู้คือเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับเรื่องที่ซานจี่วางยาเสี่ยวฉิง
บางทีอาจเป็นเพราะจิตใจไม่สามารถผ่านพ้นอุปสรรคเหล่านั้นมาได้ หรืออาจเป็นเพราะข่าวเล่าข่าวลือ แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลใด นี่ก็ไม่น่าใช่เหตุผลที่เขาจะทอดทิ้งผู้หญิงของตนเองได้ นับประสาอะไรกับการพลิกกลับไปมา และด่าทอทำลายความเป็นมนุษย์ของเธอ
ผมไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงเรื่องแบบนี้ได้ ถ้าผมไปสั่งสอนสามีของเธอ แบบนั้นข้อหาการมั่วผู้ชายของเธอก็จะยิ่งดูใกล้ความจริงมากขึ้น
ถ้าให้เธอโทรหาตำรวจ เธอก็ต้องสูญเสียคนคนนั้นไปอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นตำรวจก็ไม่สามารถจะจัดการกับเรื่องในบ้านแบบนี้ได้
มันเป็นเรื่องยากที่จะทำได้ แต่เธอก็ดูน่าสงสารจริง
“แล้วตอนนี้คุณกำลังคิดทำอย่างไรต่อ”
เมื่อถามออกไป ผมก็รู้สึกว่าเกินความจำเป็น ถ้าในใจของเสี่ยวฉิงรู้ว่าคิดอะไรอยู่ ทำไมเธอจะต้องมาปลดปล่อยตนเองในสถานที่แบบนี้
แน่นอน ว่าคำตอบของเธอน่าจะยืนยันความคิดของผม
“ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี จะหย่า ฉันก็ไม่อยากจะทำผิดต่อลูก แต่ถ้าไม่หย่าฉันก็คงอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ไหวจริง ๆ …”
เสี่ยวฉิงพูดไปมาก ผมไม่ได้พูดปลอบอะไรเธออีก และไม่มีวิธีการปลอบเธอได้จริงๆ
มีดนั้นไม่ได้แทงมาที่ผม ผมจึงไม่สามารถไปพัวพันกับความเจ็บปวดในหัวใจของเธอได้
ในที่สุด จึงทำได้เพียงนวดให้เธอเงียบๆ นวดศีรษะของเธอ ช่วยให้ได้ดื่มด่ำและปลดปล่อยความปรารถนาส่วนลึกที่สุดของร่างกายเธอได้
หน้าอกของเธอยังคงอวบอิ่ม ร่างกายที่บอบบางยังคงน่าดึงดูด แต่ขณะนี้ผมไม่มีความคิดที่ครึ่งๆ กลางๆ
เมื่อเสียงที่มีเสน่ห์ของเสี่ยวฉิงยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้น หลังจากร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปชั่วขณะ ความปรารถนาที่อยู่ลึกไปในร่างกายถูกขับออกไปจนหมด มันจึงกลายเป็นความเหนียวเหนาะที่เกือบลอยอยู่บนผิวน้ำ
ผมช่วยพยุงตัวของเธอขึ้นมา จากนั้น เธอก็โน้มตัวค่ำลงในอ้อมแขนของผม พยายามให้ผมสุดกำลัง จูบมาอย่างบ้าคลั่ง มืออันขาวนุ่มนั้นลูบคลำผมอยู่ตลอดเวลาและหื่นกระหาย
“เฉินเฟิง คุณช่วยใช้ส่วนล่างของคุณให้ฉันได้ไหม ฉันต้องการมากจริง ๆ ฉันต้องการมันจริงๆ!”
มีคนงามอยู่ในอ้อมแขน โดยเฉพาะคนที่มีรูปร่างร้อนแรง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่เฉย
แต่ผมกลับเข้าใจ ความต้องการของเธอในตอนนี้ไม่ใช่ความต้องการทางกายภาพ แต่เป็นความต้องการทางจิตใจ เธอหวังว่าจะมีใครสักคนที่ปฏิบัติกับเธอในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง แทนที่จะเป็นสัตว์ และนี่ก็คือเหตุผลที่เธอมาที่นี่
เพียงแต่ ผมไม่ต้องการจะแตะต้องเธอเลย เพราะบาดแผลของเธอนั้นน่าสงสารมากๆ
“เสี่ยวฉิง ร้านมีกฎของร้าน จะทำเรื่องแบบนี้ในร้านไม่ได้ พวกเราไว้วันอื่นดีไหม”
เสี่ยวฉิงรีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ใส่ชุดชั้นในอีก เธอใส่กระโปรงเข้าไปโดยตรง
“พวกเราไปโรงแรมกันเถอะ ฉันเปิดห้อง ฉันจะเปิดห้องแล้วคุณก็รักฉันอย่างรุนแรง ดีไหม”
เสี่ยวฉิงในตอนนี้ กำลังเป็นเหมือนคนบ้า ไม่มีเหตุผลอะไรเลย เธอแค่ต้องการจะทำแบบนั้นกับผมอย่างรอไม่ได้ ทำเพื่อให้ร่างกายของเธอเย็นชา และทำให้จิตใจของตนเองมีความด้านชา
เป็นเป็นบ้าไปแล้ว แต่เหตุผลของผมก็มีอยู่ในนั้น ดังนั้นพฤติกรรมของเธอจึงทำให้ผมอับอายมาก
“เสี่ยวฉิง เธอตื่นหน่อยเถอะมีสติหน่อย พึ่งพาสิ่งพวกนี้มันไม่มีประโยชน์หรอก คุณ…”
“ฉันไม่สนใจ ฉันไม่สนใจ!”
เสี่ยวฉิงกรีดร้องอย่างลนลาน กระโดนเข้าหาผม ลูบคลำร่างกายของผมอย่างดุเดือด จนถึงกับถอดกางเกงชั้นในออกเลยด้วยซ้ำ ไปจับของที่เธอเข้าใจว่ามันสามารถช่วยระงับอาการบาดเจ็บที่มีอยู่ได้
ทันใดนั้น ผมพยายามดิ้นรนและห้ามปรามอย่างเต็มที่ และตอนนี้มีเพียงเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของเสี่ยวฉิง
เมื่อถึงตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ทันใดนั้น ประตูห้องอาบน้ำก็ถูกเปิดออก
มีผู้ชายเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าผมกำลังกอดเสี่ยวฉิง จึงให้ผมปล่อยเธอ
ผมรู้ว่าเขาเข้าใจผิดแล้ว ดังนั้นจึงได้ปล่อยเสี่ยวฉิงออกไป
โชคยังดี ที่ดูเหมือนการมาของคนนอก จะทำให้เสี่ยวฉิงตกใจเล็กน้อย จึงไม่ปล่อยตัวอีกต่อไป
“เธอ…”
‘เพียะ’ เสียงตบหน้าผมดังขึ้น ทั้งร้อนและมึนงง เพียงแค่ต้องการเอาชนะผม
ผมไม่ทันจะได้มีปฏิกิริยาอื่นใด ‘พัฟ’ เสียงเตะก็ดังตามมา ผมถูกเตะร่วงลงไปในอ่างโดยตรง จนสำลักน้ำลายด้วยความเจ็บปวด
เมื่อผมกำลังดิ้นรนเพื่อจะลุกขึ้น ชายคนนั้นก็ยกขวดน้ำมันหอมระเหยขนาดเท่าขวดไวน์แดงขึ้นมา แล้วเดินตรงมาหาผม เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจะตีหัวผมให้แตก
“ร้านไม่อนุญาตให้ทำแบบนั้นกับลูกค้า แต่คุณก็ยังจะบังคับขืนใจงั้นหรือ”
ขณะที่ชายคนนั้นกำลังเข้าใจผิด เสี่ยวฉิงก็ได้เข้ามาขวางไว้ตรงหน้าผม
“คุณกำลังเข้าใจผิดแล้ว มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ฉันเอง ฉันต้องการจะมีอะไรกับเขา แต่เขาปฏิเสธ นั่นคือสาเหตุของภาพที่คุณเห็นเมื่อกี้นี้ มันไม่ใช่อย่างที่คิดเลย!”
ผู้ชายคนนั้นผงะเล็กน้อย จากนั้นเขาจึงโยนขวดน้ำมันหอมระเหยลงบนพื้น ‘โครม’ เสียงโครมคามดังขึ้นแล้วเขาก็ออกไป
ทันทีที่เขาเดินออกไป หลิวทงก็รีบไปที่ประตู จากนั้นเขาก็ตะโกนเสียงดัง “เจ้าของร้าน”
หลิวทงบุกเข้ามาในห้อง ถามผมว่าเกิดอะไรขึ้น
จากนั้น เสี่ยวฉิงก็กล่าวขอโทษผม และเดินออกไปอย่างเขินอาย
แม่งสิ ผมยังไม่ทันทำอะไรเลย คิดจะมาเป็นคนดีครั้งแรก ก็เจอตบเจอเตะเข้าเสียแล้ว ความทุกข์ร้อนมาเยือนจริงๆ!
“ไอ้เจ้าวัวเมื่อกี้นี้คือหวงติ้งแหวนหรือ”
“อ่า เขาคือเจ้าของร้าน ทำไมหรือ”
หลิวทงเต็มไปด้วยความสงสัย ผมไม่ได้อธิบายอะไรให้เขาฟัง และตรงออกจากอ่างทันที และไปยังห้องอาบน้ำด้านข้างหยิบขวดน้ำมันหอมระเหย
หลังจากสอบถามจนรู้แล้วว่าคือหวงติ้งแหวน ผมก็พอจะรู้ได้แล้ว
หวงติ้งแหวนกำลังใช้ความเข้าใจผิดเรื่องนั้นของเสี่ยวฉิง มาระบายความโกรธระหว่างเขากับหวงหรุงมาไว้บนหัวผม
กูไม่ฉี่รดที่ของมึงหรอก อีกอย่างไม่ไปจุ้นเรื่องของมึงด้วย!
เมื่อมาถึงสำนักงานของหวงหรุง ผมก็ผลักประตูเข้าไปโดยตรง
หวงติ้งแหวนกำลังคุยกับหวงหรุง จากนั้นเขาก็หันกลับมามองผม
ผมตรงเข้าไปเอาขวดน้ำมันหอมระเหยตีเข้าตรงศีรษะของเขาเสียงดัง ‘ปึก’ แม่งสะใจชิบ!
เขายืนกุมหัวอยู่ตรงนั้น จากนั้นผมก็ถูกเตะลงไปบนพื้น
บังเอิญ มีเศษขวดที่แตกตกอยู่ตรงนั้น เขาทรุดตัวนั่งอยู่ด้านบน คร่ำครวญโหยหวน รีบเอื้อมมือไปพยุงพื้น และมือเขาก็ถูกมัดอีกครั้ง
ผมหยิบเก้าอี้สำนักงานที่ด้านหลังของหวงหรุง กำลังจะใช้ทุบไอ้หมอนั่น จากนั้นหวงหรุงก็หยุดผมไว้
“เฉินเฟิง คุณเป็นบ้าอะไร!”
เดิมทีผมเห็นว่าหวงหรุงห้ามเอาไว้จึงคิดจะเห็นแก่หน้าเธอ แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะมาหาว่าผมบ้า
ดังนั้นผมจึงผลักเธอออกไป ยกเก้าอี้ของเจ้านาย ‘แคร็ก’ ลงกลางหน้าผากของหวงติ้งแหวน จนล้มลงไปกองกับพื้นส่งเสียง “โอ๊ย”
“จะบอกให้นะ หวงติ้งแหวน กูทำตามกฎของร้านไม่ทำอะไรให้ใคร คุณเข้าใจผิดและทำร้ายผม หลังจากรู้ความจริงก็หันหลังกลับไปโดยไม่สนใจใยดี กูไม่เสือกเรื่องของมึงหรอก!”
“อีกอย่าง พวกคุณอย่าเอาเรื่องพวกนั้นมากวนประสาทกูนะ ถ้ารำคาญขึ้นมากูจะพังร้านให้หมดเลยแม่ง เรื่องเหี้ยอะไรกันนักหนา แม่ง!”
ไม่ทันรีรอให้พวกเขาพูดอะไรอีก ผมจึงหันกลับไปและออกจากประตูทันที
และบังเอิญพบกันไอ้ผอมอีกครั้ง
ผมแม่งเห็นแล้วมันโคตรขัดหูขัดตา ก่อนหน้านี้ก็ก็แค่ขี้เกียจทำอะไรเขาแค่นั้นเอง
ตอนนี้ผมกำลังโกรธมากเขากลับมาปรากฏตัวต่อหน้าผมอีก ดังนั้นผมจึงบีบคอเขาอย่างแปรง และกดมันไว้กับกำแพง
“ไอ้คางคกพองลม เย็ดแม่งเอ้ย!”
