บทที่ 107 สรุปว่าคือใคร
หลังจากส่งหยู่ถิงกลับบ้านแล้ว ผมก็รีบตรงไปยังที่พัก จากนั้นก็รับโทรศัพท์ของดี๋ชิงโถง
เธอบอกผมว่า ชุยเหมี่ยวเจ๊งแล้ว
ตั้งแต่ผมออกไป เธอก็กินเป็นว่าเล่นกินอย่างจริงจัง และอะไรที่แพงก็สั่งอันนั้น
ดังนั้นเมื่อแผนกห้องพักเข้ามาในวันรุ่งขึ้นเพื่อหาคนเคลียร์บัญชี ทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอจึงไม่เหลือเงินแล้ว จนเกือบจะถูกจับส่งสถานีตำรวจ
เธอติดต่อเพื่อนไปหลายคน เพื่อนร่วมชั้น นี่เป็นวิธีเดียวที่เธอจะได้ค่าอาหาร
จากนั้นก็ออกมาจากโรงแรม เธอก็โดนพวกเจ้าเงินกู้ขวางไว้
อีกฝ่ายบอกว่าสถานะของผมนั้นเป็นของปลอม รถก็ถูกขโมยไปแล้ว จึงทำได้เพียงตามหาผู้ค้ำประกันอย่างเธอ
ในที่สุดภายใต้การกดดันของฝ่ายตรงข้าม ชุยเหมี่ยวจึงไปพบดี๋ชิงโถงสามีของเธอ จากนั้นตาแก่นั่นก็ไม่สนใจอะไรเธอ และยังให้คำแนะนำเธอ ด้วยการไปขายตัวแลกเงิน
ในที่สุด ชุยเหมี่ยวก็ใช้เทคนิคนี้ในการหาเงิน จากนั้นดี๋ชิงโถงก็โทรมารายงานอีกครั้ง ว่าเธอถูกจับกุม ข้อหาต้องสงสัยว่าค้าประเวณี…
ชุยเหมี่ยว น่าอนาถเล็กน้อย สิ่งนี้ทำให้ผมเริ่มรู้สึก…ละอายใจ
อาจจะใช่ อย่างไรก็ตามผมรู้สึกอารมณ์ไม่ดี หลังจากวางสายโทรศัพท์ของดี๋ชิงโถงแล้ว ผมก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินอยู่ริมถนน จึงหยุดรถ
เมื่อจ้าวเย่นซวนเดินออกมา ผมจึงเปิดประตูรถ
เธอขึ้นมาบนรถอย่างมีความสุข และยังยิ้มให้ผม แต่เป็นเพียงรอยยิ้มที่ไร้ความปรานี
“พวกเราไปไหนกัน ไปดูหนัง หรือไปKTV”
เธอดูเหมือนกำลังตั้งใจแกล้งผม แต่หลังจากไปกินหยู่ถิงสองมื้อมาแล้ว ผมจึงไม่ค่อยสนใจเรื่องนั้น
จ้าวเย่นซวนไม่คุ้นเคยกับมีดและส้อมอย่างเห็นได้ชัด ที่จริงแล้วผมก็ไม่ได้คุ้นชินกับมัน จึงต้องใช้เวลาฝึกฝนเป็นเวลานาน
หลังจากช่วยเธอหั่นสเต็กแล้ว ผมจึงตัดส่วนที่อยู่ตรงหน้าผม
หลังจากรับประทานอาหาร ไวน์แดงที่เหลือก็ถูกเก็บไว้ในร้านอาหารตะวันตก จากนั้นก็ขับรถพาเธอไปส่งที่บ้าน
เมื่อจอดรถที่ประตูบ้านของเธอ จ้าวเย่นซวนก็ไม่ยอมลงจากรถ แต่กลับมองมาที่ผม
“ทำไมวันนี้คุณถึงไม่รังแกฉันเลย”
ผมจุดบุหรี่ขึ้นหนึ่งมวน จากนั้นก็ลดกระจกรถลง “ทำไม คุณอยากหรือ เสพติดหรือ”
จ้าวเย่นซวนหัวเราะดังอยู่ในรถอย่างไม่มีความเป็นผู้หญิง หัวเราะที่ผมไม่รู้อะไรเลย สับสนไปหมด
“ทำอะไร นี่คุณกินสเต็กชิ้นนั้นเข้าไปคงจะเป็นเนื้อวัวบ้าแน่ๆ”
พูดจบ จ้าวเย่นซวน สอดมือเข้าไปในกระโปรง ถูเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวัง แม้กระทั่งเสียงครวญครางที่น่าประทับใจ
“มาสิ ในเมื่อคนต้องการ ก็มาให้ฉันสิ เอาให้ดุเดือดเลยสิ”
เมื่อหญิงสาวคนนั้นดูมีเสน่ห์ขึ้นมา การดึงดูดนั้นจึงยากจะก้าวพ้น
เพียงแต่ ผมยังจำประโยคหนึ่งได้แม่นยำ เรื่องที่น่าดึงดูดย่อมีกับดักรออยู่
สุดท้าย เมื่อเห็นผมไม่รู้สึกอยากเสพ จ้าวเย่นซวนก็เก็บมือไปด้วยความโกรธ
จากนั้นก็ปิดประตูอย่างแรง จากนั้นจ้าวเย่นซวนก็จากไป
ประจำเดือนมาแล้วหรือ ไม่แปลกใจเลยที่กล้าจะยอมให้ผมเลีย…
เมื่อกลับไปถึงที่พักของจางหงหวู่ หลังจากลงจากรถ ผมก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หยุดพักครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าได้เวลาพอสมควรแล้ว จึงรีบขับรถไปยังศูนย์อาบน้ำตี้หวัง
เมื่อผมมาถึงห้องรับรอง ก็พบว่าวันนี้มีบรรยากาศแปลกๆ ไม่มีการเล่นไพ่ ไม่มีการพูดคุย ทุกคนได้แต่นั่งสูบบุหรี่ และเล่นโทรศัพท์มือถือ รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในบรรยากาศที่ใครเอ่ยปากก่อนคนแรก คนนั้นต้องเลี้ยงข้าวทุกคน
หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ ผมก็ใช้ศอกสะกิดหลิวทง “เกิดอะไรขึ้น”
“เจ้าของร้านมา”
เจ้าของร้าน หวงติ้งแหวนนะหรือ
“เขาจะมาก็มาสิ ทำไมเขามาแล้วพวกเราต้องไม่พูดไม่จากันด้วยล่ะ”
“ไม่ใช่…”
หลิวทงกำลังจะอธิบายให้ผมฟัง แต่แล้วอินเตอร์คอมบนไหล่ของเขาก็ดังขึ้น บอกว่ามีแขกกำลังลงมา
ทุกคนยืนเข้าแถว และกฎก็ยังคงเหมือนเดิม ผมต้องอยู่จุดปลายแถว
เพียงแต่ เมื่อแขกมาถึง เพียงชั่วพริบตาก็เลือกผมทันที และผมก็อยากรู้เกี่ยวกับการมาของเธอมาก จนถึงกลับประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
เสี่ยวฉิง เพื่อนร่วมงานของจ้าวเย่นซวน สาวน้อยนมใหญ่ที่ถูกวางยาในตอนนั้น ซึ่งเพิ่งจะเจอกับเธอเมื่อบ่ายนี่เอง!
หลังจากพาเสี่ยวฉิงไปยังห้องอาบน้ำ จากนั้นก็ปิดประตู สีหน้าของเธอรู้สึกอายเล็กน้อย
“มีอะไรน่าอายนักหนา ผมเป็นหมอนวดยังไม่อายเลย คุณจะอายอะไรกัน”
เสี่ยวฉิงยังคงลำบากใจเล็กน้อย
“มันไม่เหมือนกัน คุณเป็นคนรวย มีรถสปอร์ตราคาตั้งหลายร้านขับ คุณมาที่นี่ก็เพื่อหาประโยชน์ให้ตัวเอง แต่ฉัน…”
ผมโบกมือ “ก็แค่ผ่อนคลายร่างกายแค่นั้นเอง เข้าใจได้ แม้ว่าจ้าวเย่นซวนจะมาผมก็พูดแบบนี้ มันเป็นเรื่องปกติทั้งนั้น”
ทันใดนั้น ผมก็ถามเธอว่าจะให้ผมช่วยเธอถอดเสื้อผ้าหรือเปล่า
“ไม่ถอดได้ไหม”
“มันก็ได้ แต่เมื่อผ่านไปสักพักเสื้อผ้าคุณก็จะเปียกหมด แล้วจะใส่ออกไปอย่างไร”
เสี่ยวฉิงสับสนอยู่นาน ในที่สุดก็พยักหน้าอย่างเก้อเขิน “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ช่วยฉันถอด จะอย่างไรคุณเห็นมาแล้ว”
“อย่าเลย อย่ามาปรักปรำผม วันนั้นคุณเบลอและยังคุณสวมกระโปรงตัวเล็กนิดเดียว แม้ว่าผมอยากมองเข้าไปด้านใน มาก แต่ก็มองไม่เห็น”
เสี่ยวฉิงเขิน รู้สึกลำบากใจที่จะพูดอะไร
ดังนั้นผมจึงไม่พูดหยอกล้ออะไรกับเธออีก แค่ช่วยเธอถอดเสื้อผ้าออก
เพียงแค่ถอดชุดกระโปรงยาวออก และสายตาของผมได้เห็นด้านหลังของเธอ ผมก็ตะลึงทันที
บนแผ่นหลังอันเรียบเนียนดั่งหยก ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ มองดูเหมือนเลยหยิก และต้นขาอันขาวผ่องที่เดิมแล้วสวยงามมีเสน่ห์ ตอนนี้กลับมีรอยเหมือนถูกลวก
เมื่อก่อนเคยชื่นชมร่างบอบบางของเธอ ไม่มีอาการบาดเจ็บบาดแผลใดๆ จะว่าไปก็น่าจะเป็นรอยที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้!
ผมรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นผู้หญิงของผม แต่สิ่งนี้ก็ทำให้เป้าหมายมุ่งไปยังร่างที่บอบบางของผู้หญิงคนนี้ ที่ทำให้รู้สึกเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ!
“ไอ้บ้าสารเลวตัวไหนเป็นคนทำ ผมจะหาคนไปจัดการเขา”
เสี่ยวฉิงไม่ได้หันกลับมา “ไม่เป็นไรหรอก”
ไม่เป็นไรหรอก มันหมายความว่าอย่างไรกัน!
ผมเข้าใจได้ในทันที จากนั้นก็พาตัวเธอบิดออกไป จากนั้นถอดเสื้อชั้นในและกางเกงในของเธอออก
ในเวลาต่อมา ผมก็ได้เห็นหน้าอกที่อวบอิ่มคู่นั้นที่เป็นสิ่งล่อผมมาตลอด ตอนนี้มีรอยควัน ความอวบขาวแต่เดิมตอนนี้ก็เต็มไปด้วยรอยเลือด แปรงขัดเหล็กแปรงอย่างไรอย่างนั้น
ผมฝืนความหงุดหงิดและมองลงไป ที่ตรงนั้นดูว่างเปล่า ไม่มีเส้นขนแม้แต่เส้นเดียว มีรอยเลือดคั่งบวมอยู่บางส่วน
“ไปโดนอะไรมา”
“ด้านบนถูกลูกลวดขัดที่เป็นเหล็กถู ส่วนด้านล่างถูกดึงออกไปทีละเส้น…”
ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าสัตว์ร้ายตัวนั้นมันเป็นใครกัน “ซานจี่หรือเปล่า ไอ้สารเลวนั่น ออกมาได้อย่างไร!”
“ไม่ใช่เขาหรอก เขายังไม่ออกมา ถ้าเทียบกัน วันนั้นฉันเป็นคนเต็มใจจะให้เขาเอง อย่างน้อยเขาก็ยังทำกับฉันเหมือนมนุษย์”
“ถ้าอย่างนั้นมันเป็นใคร สรุปว่ามันเป็นใคร!!”
ทันใดนั้น หลังจากผมถามย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสี่ยวฉิงก็ยอมเอ่ยปากออกมา
คำตอบของเธอ มันทำให้ผมเหลือเชื่อ
“สามีของฉันเอง”
ผมก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี คิดไม่ออกเลยจริง ๆ ทำไมสามีของเธอจึงปฏิบัติกับเธอแบบนี้ ทำไม่ทำกับผู้หญิงของตนเองแบบนี้!
