จ้าวแห่งเกาะ - ตอนที่ 53

อาศัยการก้าวกระโดดของกู่เสี่ยวเล่อและพลังอันมหาศาลของน้ำหนักตัวที่มากกว่า 140 กิโลกรัม เขาได้ยินเสียงพัฟ และมีดที่ติดอยู่ที่คอของอนาคอนด้าในที่สุดก็ตกลงสู่พื้น
และหัวงูที่มีขนาดเท่าหน้าคน กลิ้งตกต้นไม้!
งูตัวใหญ่ที่พันร่างของมันกับลิงตัวน้อยอยู่ ๆ ก็เริ่มกระฉูดเลือด มีอาการกระตุกและบิดตัวไปมา ลิงน้อยไม่โง่ ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ดึงขาที่ติดกิ่งไม้เพื่อกระโดดไกลออกไป ดูงูตัวใหญ่ที่อยู่ข้างใต้ยังคงดิ้นไปมา

จะว่าไปแล้วความมีชีวิตชีวาของสัตว์เลื้อยคลานตัวนี้ค่อนข้างยากที่จะเอาชนะ แม้ว่ามันจะสูญเสียส่วนหัวไปก็ตาม มีเพียงตัวของมันที่ยังคงบิดอยู่บนลำต้นเป็นเวลานาน
ก่อนที่มันจะค่อยๆ สูญเสียความแข็งแรงและตกลงไปที่พื้นในพริบตา
“นี้คือมันตายแล้ว?” หลินรุ่ยที่ไม่อยากจะเชื่อ ได้มาถึงด้านข้างกู่เสี่ยวเล่ออย่างสั่นสะท้านและถามเสียงต่ำ
“มันควรจะตาย! ไม่ว่ามันจะทรงพลังแค่ไหน แต่มันก็เป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังเช่นกันผมไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าสัตว์มีกระดูกสันหลังนั้นสามารถอยู่ได้โดยไม่มีหัว!” กู่เสี่ยวเล่อเช็ดมือที่มีเลือดงูออกจากใบหน้าของเขาและพูดด้วยความรังเกียจ
“ ถ้าอย่างนั้น คุณจะไม่เอางูตัวใหญ่ตัวนี้กลับไปกินเนื้อจริงๆ เหรอ?” หลินรุ่ยสั่นระริกเมื่อนึกถึงฉากที่งูใหญ่ไล่ล่าลิงตัวน้อยในตอนนี้

“ทำไมจะไม่ล่ะ โปรตีนจากเนื้องูอุดมไปด้วยกรดอะมิโนหลายชนิดที่ร่างกายมนุษย์ต้องการ เช่นงูหลามตัวใหญ่นั้น โดยพื้นฐานแล้ว เป็นสัตว์ป่าที่ใหญ่ที่สุดที่ร้านอาหารในประเทศไม่ค่อยมีให้เห็น”

ในขณะที่พูด กู่เสี่ยวเล่อก็พบซากท่อนไม้ใหญ่ซึ่งมีความหนาเท่าชามจากพื้นด้านข้าง และพันร่างของงูอนาคอนด้าไปที่ลำต้นของต้นไม้ทีละรอบๆ  เพื่อป้องกันไม่ให้มันตกลงมา ยังมัดตัวงูหลาย ๆ ครั้งด้วยเถาวัลย์พันรอบตัวเขา หลังจากจัดการและแก้ไขแล้ว กู่เสี่ยวเล่อยิ้มอย่างพอใจกับถ้วยรางวัลของเขา
“ไป! กลับค่ายกันเถอะ!” จากนั้นเขาก็ลากท่อนไม้พร้อมซากงู และหลินรุ่ยที่เดินต่อไป แต่เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ ก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ คราวนี้ไม่ใช่อย่างอื่น แต่ลิงน้อยกระโดดไปมาระหว่างกิ่งไม้และตามพวกเขาไป

“หือ กัปตัน คิดว่าลิงน้อยตัวนี้ตามเรามาได้อย่างไร?”  หลินรุ่ยยังค้นพบในครั้งนี้

“อืม ผมก็เห็นมันเหมือนกัน! แต่ผมคิดว่ามันไม่น่าจะเป็นอันตรายใช่มั้ย?” กู่เสี่ยวเล่อส่ายหัว บอกว่าเขาไม่เข้าใจพฤติกรรมของลิงเป็นอย่างดี

พวกเขาสองคนคิดอะไรไม่ออกจึงทำได้เพียงลากซากร่างอนาคอนด้าไปข้างหน้า  และลิงตัวน้อยก็ยังตามพวกเขาไป หากพวกเขาหยุดและวางแผนที่จะเข้าใกล้มัน มันจะหันหลังกลับและวิ่งไป และถ้าพวกเขาเดินไปเรื่อย ๆ ลิงน้อยก็จะตามเขากลับไปทันที หลังจากทำหลายครั้งผ่านไป ทางกู่เสี่ยวเล่อก็ไม่มีพลังงานทางกายภาพมากนักและยังคงพัวพันกับสิ่งเล็กน้อยนี้ต่อไป
“ยินดีที่จะติดตามก็ตามมา!” กู่เสี่ยวเล่อมองไปที่เจ้าตัวเล็กที่กำลังยิ้มอยู่ด้านหลัง และส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
…

ในแคมป์ริมทะเล หนิงเล่ยและหลินเจียวยังคงรอคอยอย่างใจจดใจจ่อให้ทางกู่เสี่ยวเล่อ กลับมา
“พี่เสี่ยวเล่ย คุณบอกทีว่าพี่เสี่ยวเล่อและพี่สาวของฉันไม่ได้กลับมานานขนาดนี้ ไม่มีอะไรผิดปกติเหรอ?” หลินเจียวถามด้วยความกังวลบนใบหน้าของเธอ
“ไม่ กู่เสี่ยวเล่อโม้เสมอเกี่ยวกับความสามารถของเขาบนภูเขา ไม่มีอันตรายใด ๆ ในการไปหาน้ำในป่าใช่ไหม?” หนิงเล่ยพูดอย่างใจเย็น แม้ว่าภายในใจจะวูบโหวง แต่หนิงเล่ยก็ยังคงพูดอย่างใจเย็น

“เฮ้! ฉันหวังว่าตอนนี้พี่สาวของฉันและกัปตันเสี่ยวเล่อจะมีความเร่าร้อนภายในป่า!” เสี่ยวเจียวพูดพร้อมกับถอนหายใจ

“หือ? ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากจับกู่เสี่ยวเล่อกับพี่สาวของคุณหรือ? ทำไมถึงยังคาดหวังที่จะได้ชมฉากที่เร้าร้อน?” หนิงเล่ยถามอย่างงงงวย

“เฮ้ ถ้าพวกเขาไปที่นั่นนานขนาดนี้เพราะมีฉากที่เร่าร้อน อย่างน้อยพวกเขาก็ยังสบายดี! ถ้ามันเป็นเพราะอันตรายจริงๆ มันจะเป็นเรื่องที่เลวร้าย! ฉันในเวลานั้นจะไปเป็นผีเพื่อคว้ากู่เสี่ยวเล่อ! ”  หลินเจียวอธิบายด้วยสีหน้าเศร้า

หนิงเล่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับคำอธิบายของหลินเจียว แต่ไม่สะดวกใจสำหรับเธอที่จะแสดงความคิดเห็นใด ๆ

“ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม อย่างมากพี่สาวคุณทั้งสองคนก็ได้ใช้สามีคนเดียวกัน ซึ่งไม่ใช่ธุระอะไรของฉัน! , มันเป็นอย่างที่เป็นไปไม่ได้สำหรับลูกสาวเศรษฐีผู้สง่างาม  ฉันรวยสง่างามและมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับผ้าไหมแขวนเล็ก ๆ ของกู่เสี่ยวเล่อ! “หนิงเล่ยคิดอย่างลับๆในใจ แต่เธออดไม่ได้ที่จะมองไปที่ป่าใจด้วยสายตากังวล อันที่จริงเธอได้ทรยศต่อความคิดที่แท้จริงในจิตใต้สำนึกภายในของเธอแล้ว
” ดูสิเป็นกัปตันและพี่สาว! พวกเขากลับมาแล้ว! ” หลินเจียวตาคมก็ตะโกนขึ้นมาทันที จากนั้นเธอก็วิ่งไปทางป่าด้วยความตื่นตระหนก

หนิงเล่ยก็ไล่ตามไป เธอพบว่ากู่เสี่ยวเล่อและหลินรุ่ยดูเหมือนจะลากอะไรบางอย่าง เดินออกจากป่าด้วยความยากลำบาก เมื่อเห็นพวกเธออยู่ในแคมป์ก็โบกมือทักทาย

“กู่เสี่ยวเล่อได้อะไรกลับมา? ” หนิงเล่ยเดินไปมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเมื่อเธอเข้าไปใกล้ขึ้น เธอก็รู้ว่ามันเป็นซากของงูตัวใหญ่ที่ไม่มีหัวพันรอบท่อนไม้!
” กัปตันเสี่ยว คุณน่าทึ่งเกินไป! ” การไปเที่ยวป่าไม่เพียงแต่มีน้ำจืดมากมาย แต่ยังได้งูตัวใหญ่มาทำอาหารด้วย ” หลินเจียวปรบมืออย่างตื่นเต้นราวกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ
” มันมากกว่านั้น! ” หลินรุ่ยคว้าผลเป็นพวงสีเขียวหนึ่งกำมือจากกระเป๋าของเธอด้วยความตื่นเต้น
” นี่คืออะไร? ”
“นี่มันพริกไทย พริกไทยป่า! ตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องกินอาหารอบเกลือเท่านั้น! ” คำอธิบายของหลินรุ่ยทำให้หนิงเล่ยมีความสุขมาก อดไม่ได้ที่จะมองไปที่กู่เสี่ยวเล่อที่เงียบไปพักหนึ่ง
“คาดไม่ถึงเลยว่าชายคนนี้ไม่ได้อวดดีจริงๆ ความสามารถของเขาในภูเขาที่รกร้างและป่าเก่าแก่นี้ไม่น้อยเลยจริงๆ!”
ขณะที่หญิงสาวสามคนตะโกนอยู่รอบ ๆ ซากอนาคอนด้า พูดถึงการกินซุปงูตอนกลางคืน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวน

“ เฮ้ เจ้าตัวเล็กนี้ยังไม่ไปอีกเหรอ?” หลินรุ่ยมองกลับไปที่ลิงตัวน้อยที่ยังคงนั่งยองอยู่บนกิ่งไม้ตรงทางเข้าป่าและกล่าว
“เฮ้! ตัวเล็กน่ารักอะไรอย่างนี้ พี่สาว ลิงน้อยตัวนี้มากับคุณหรือเปล่า?” หลินเจียวเกิดอาการไม่อาจต้านทานสัตว์ตัวเล็ก ๆ เช่นนี้และถามอย่างสงสัย ,
“มันตามเรามาตลอด เราคิดว่ามันอยากจะไปกับเราในตอนแรก แต่มันวิ่งหนีไปโดยเร็วที่สุดเมื่อเราเข้าหามัน! ดังนั้นเราจึงไม่ได้วางแผนที่จะเอามันเป็นสัตว์เลี้ยง!” หลินรุ่ยส่ายหัวของเธอและกล่าว.
“จริงเหรอ!” หลินเจียวผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเธอได้ยินคำตอบนี้
“เอาล่ะ ไม่ต้องมาครุ่นคิดปัญหาของสัตว์เลี้ยง! เป็นเรื่องดีถ้าเราสามารถเลี้ยงตัวเองได้ก่อนบนเกาะร้างแบบนี้ มาช่วยผมลอกหนังอนาคอนดาตัวนี้ออกก่อน!” เมื่อพูดกู่เสี่ยวเล่อก็จับซากงูและปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้อย่างยืดหยุ่น แขวนมันไว้ และหยิบมีดพีบสวิสที่ไม่เคยห่างกายและเริ่มกรีดหนังงูบางๆ ตรงบาดแผลที่คอของอนาคอนด้า

หญิงสาวทั้งสามไม่มีใครเคยเห็นท่าทางแบบนี้มาก่อน เมื่อเห็นกู่เสี่ยวเล่อจับรอบคอของงูด้วยมือทั้งสองข้าง ในเวลานี้เขาได้เสียบมีดดึงลงแรงๆ !
ด้วยเสียงดังเบา ๆ หนังงูทั้งหมดที่มีความยาวมากกว่า 5 เมตรถูกดึงออกทันที เผยให้เห็นเนื้องูสีชมพูด้านใน แต่สิ่งที่ตามมาคือกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่ว

“ โอ้!”

“ โอ้!” ยกเว้นหลินรุ่ยที่ได้ดมกลิ่นนี้แล้ว ส่วนอีกสองคนทั้งหมดก็วิ่งไปด้านข้างและอาเจียนออกมาหมดไส้หมดพุง

“ฉันไม่อยากกินของแบบนี้! ช่างเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ ทนไม่ไหวแล้ว! อ๊วก …… ” หนิงเล่ยพึมพำขณะอาเจียน
“เฮอะ! คุณหนูของผมอย่าพูดมาก เมื่อผมจัดการเจ้างูตัวยาวนี้เรียบร้อยในตอนเย็น จะดูสิว่าคุณสามารถกินได้หรือไม่!” กู่เสี่ยวเล่อพูดพึมพำพร้อมกับจัดการงูใหญ่ตัวนี้

ในเวลานี้ เขาได้สอดมีดพับสวิสเข้าไปที่เนื้อคอของอนาคอนด้า และเลื่อนมันลงอย่างแรง

“ฟุ๊บ” บาดแผลที่ยาวเปิดจากคอถึงปลายหาง หลังจากนั้นอวัยวะภายในทั้งหมดในท้องงูตกลงกับพื้นพร้อมกันอย่างแรง

แน่นอนว่าครั้งนี้กลิ่นเหม็นรุนแรงยิ่งขึ้น แม้แต่หลินรุ่ยที่รู้สึกว่าได้เห็นฉากที่ยิ่งใหญ่แล้วก็ยังทนไม่ได้ และวิ่งหนีไปพร้อมกับเสียง “แหวะ”!
“ เฮอะ นี้มีอะไรเหรอ? ผมไม่คิดว่ามันจะรสชาติดีเท่ากับหมูหันที่ชนบทของผมหรอกนะ! ฮะ? นี่คือ?” กู่เสี่ยวเล่อเห็นสิ่งที่มีขนในอวัยวะภายในของอนาคอนด้าที่เปื้อนเลือด!