จ้าวแห่งเกาะ - ตอนที่ 51

แต่ครั้งนี้ หนิงเล่ยคิดผิดอย่างสิ้นเชิง กู่เสี่ยวเล่อและหลินรุ่ยทั้งสองคนในป่าเขตร้อนที่อันตรายนี้ นับประสาอะไรกับเรื่องที่คลุมเครือ เพียงแค่คิดถึงสัตว์กินเนื้อ,งูพิษบางชนิดหรือแมลงพิษที่อาจปรากฏขึ้นเมื่อใดก็ได้ทุกเมื่อ มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้คนขนลุกไปทั่วแล้ว พวกเขาจะยังมีจิตใจที่จะพิจารณาการกระทำที่แสดงความรักเช่นนี้ได้อย่างไร!
ในเวลานี้ กู่เสี่ยวเล่อและหลินรุ่ยถูกปกคลุมไปด้วยขวดน้ำใส หลังจากเก็บผลพริกไทยสีเขียวขุ่นจำนวนมากแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าอยู่ใกล้ลำธารเป็นเวลานาน เดินตามป้ายบอกทางเมื่อพวกเขามาและเดินกลับโดยเร็ว
อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขามา พวกเขาได้เคลื่อนไปข้างหน้าด้วยอุปกรณ์ที่เบา แต่เมื่อพวกเขากลับ ทั้งคู่ได้เพิ่มน้ำหนักของน้ำอย่างน้อยหลายสิบกิโลกรัม ดังนั้นความเร็วจึงยังคงได้รับผลกระทบอย่างมาก
เช่นเดียวกับตอนที่เขามา กู่เสี่ยวเล่อยังคงเอามีดฟันอยู่ข้างหน้าเพื่อเปิดทางและหลินรุ่ยถือขวานขนาดเล็กไว้ที่ด้านหลัง
ทั้งสองเดินไปข้างหน้า ข้างหลังเหมือนอยู่ในป่าจังหวัดเจิ้งโจว ทันใดนั้นกู่เสี่ยวเล่อที่อยู่ข้างหน้าโบกมือและเคลื่อนไหวให้หลินรุ่ยหยุด หลังจากการฝึกซ้อมหลายครั้ง หลินรุ่ยและเขาก็เข้าใจกันโดยปริยาย

ทันทีที่กู่เสี่ยวเล่อโบกมือ เธอก็โน้มตัวลงและค่อยๆ โน้มตัวเข้าใกล้และถามด้วยเสียงต่ำ : “เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? ”

กู่เสี่ยวเล่อสำรวจสภาพแวดล้อมอยู่ตลอดเวลา จากนั้นตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ : ” มันไม่ชัดเจนในขณะนี้ แต่ผมคิดว่ามีสัตว์ตัวใหญ่อยู่รอบ ๆ ที่นี่! ” หลินรุ่ยเบิกตากว้างและมองไปรอบ ๆ เป็นเวลานาน แต่นอกเหนือจากเสียงนกร้องที่ไม่รู้จักบนยอดไม้และเสียงร้องของแมลงต่าง ๆ ในพงหญ้าแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใด กู่เสี่ยวเล่อสามารถมองเห็นได้ว่ามีสัตว์ใหญ่บางอย่างอยู่ใกล้ ๆ?
อย่างไรก็ตาม ความไว้วางใจของเธอที่มีต่อกู่เสี่ยวเล่อได้ถึงระดับที่เชื่อในเทพเจ้าแล้ว เนื่องจากเขาบอกว่ามี ก็ต้องมีอย่างแน่นอน! เพียงทำตามเขาอย่างตรงไปตรงมา

กู่เสี่ยวเล่อไม่ได้พูดอะไรมากและค่อยๆ ผลักวัชพืชที่อยู่ตรงหน้าออกไปพร้อมกับมีดในมือเขา ไม่พบอะไร จากนั้นเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นและดมกลิ่นในอากาศเหมือนสุนัขตำรวจ

“ คุณพบอะไร?” หลินรุ่ยถามอีกครั้ง

“มีกลิ่นคาวหนักอยู่ที่นี่ ผมสงสัยว่าเราได้เข้าไปในพื้นที่กิจกรรมนักล่าขนาดใหญ่ คุณต้องติดตามผมมาอย่างใกล้ชิด!

‘กลิ่นคาว?’ หลินรุ่ยก็สูดหายใจเข้าอย่างแรง แต่เธอก็ไม่พบอะไรพิเศษ แต่เนื่องจากกู่เสี่ยวเล่อพูดเช่นนั้น ก็ต้องมีเหตุผลของเขา ดังนั้นเธอจึงต้องจับขวานขนาดเล็กไว้ในมือของเธอให้แน่นและเดินตามอย่างใกล้ชิด โดยไม่เว้นระยะห่างแม้เพียงฝีก้าว

ด้วยวิธีนี้ ทั้งสองคนเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ กว่า 10 เมตร ทันใดนั้น ทั้งสองก็ได้ยินเสียงร้องเจื้อยแจ้วในเวลาเดียวกัน ซึ่งฟังดูคุ้นเคย

หลินรุ่ยครุ่นคิด นี่น่าจะเป็น ใช่ มันคือเสียงร้องของลิง!

แน่นอนว่าทั้งสองคนเดินตามเสียงไป บนต้นไม้ใหญ่สูงประมาณสิบเมตร มีลิงตัวน้อยมีขนสีเหลืองนั่งยองๆ ลิงตัวนี้ดูห่างไกลจากความเป็นผู้ใหญ่ และมันดูสูงไม่ถึง 20 เซนติเมตร เป็นเหตุผลว่ามันควรจะเป็นลูกตามแม่ลิง
เพียงแค่มันส่งเสียงร้องตลอดเวลา และมันก็ฉีกกิ่งไม้และใบไม้ออกจากต้นไม้และโยนมันไปบนต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล แต่เมื่อหลินรุ่ยจ้องมองไปที่ต้นไม้ แทบไม่กลัวที่จะนั่งลงกับพื้น เพราะมีงูเหลือมหลากสีพันรอบลำต้นของต้นไม้ใหญ่!
“นี่มันงูอนาคอนด้าเหรอ?” กู่เสี่ยวเล่อก็กลัวและถอยหลังกลับไป อนาคอนด้านักล่าที่อยู่ด้านบนสุดของห่วงโซ่อาหารในป่าฝนเขตร้อน จะพยายามโจมตีสิ่งมีชีวิตใด ๆ ที่มันเข้าไปพัวพันได้ และสูตรอาหารของมันก็จะมีสัตว์ร้ายเหมือนจระเข้ด้วย
พวกมันเป็นงูที่ใหญ่ที่สุดในโลก จากข้อมูลพบว่า อนาคอนดาที่ใหญ่ที่สุดสามารถมีความยาวเกิน 10 เมตรได้ด้วยซ้ำ! แน่นอนว่างูใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น
แต่ต้องมีความยาวอย่างน้อย 5 เมตรจากการตรวจสอบด้วยสายตา
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้กู่เสี่ยวเล่อและหลินรุ่ยงงงวยคือ เหตุใดลิงน้อยซึ่งยังไม่โตจึงรนหาที่ตายไปยั่วยุศัตรูตามธรรมชาติเช่นนี้?

กู่เสี่ยวเล่อมองเข้าไปใกล้ๆ เพียงเพื่อจะพบว่าส่วนท้องของงูมีส่วนนูนที่เห็นได้ชัด และเจ้างูนั้นก็ไม่แยแสกับการยั่วยุของลูกลิงตัวน้อย เพียงแค่ขดนอนอย่างขี้เกียจบนต้นไม้ เพลิดเพลินกับการอาบแดดสบาย
“ มันกลายเป็นแบบนี้ … ” กู่เสี่ยวเล่อพยักหน้า
ในขณะนี้ ลิงน้อยเห็นว่าการยั่วยุของมันไม่มีผลและดูเหมือนจะกังวลเล็กน้อย มันกระโดดขึ้นและลงบนกิ่งไม้และกรีดร้อง น่าเสียดายที่ไม่ว่ามันจะทำอะไร เจ้างูก็ดูเหมือนจะไม่มอง นอนต่อไปบนกิ่งไม้หนา

“ ลิงน้อยตัวนั้นกำลังเล่นเกมแห่งความตายหรือ?” หลินรุ่ยถามเบา ๆ
“ตายเหรอ? ไม่ ไม่ใช่เลย!” กู่เสี่ยวเล่อส่ายหัวเบา ๆ
“มันต้องการช่วยแม่ของมัน !” ในขณะที่เขาพูด กู่เสี่ยวเล่อก็เอื้อมมือออกไปและชี้ไปที่ท้องของงูใหญ่ที่โป่งนูนเล็กน้อย
“อะไรนะ? ช่วยแม่เหรอ? คุณหมายถึงแม่ของมันถูกงูตัวนี้เขมือบ … ” อาจจะนึกถึงฉากที่น่ากลัวเมื่องูใหญ่กลืนลิง หลินรุ่ยปิดปากเล็ก ๆ ของเธอโดยสัญชาตญาณ
“ไม่น่าแปลกใจที่ละครประเภทนี้ของผู้อ่อนแอและผู้แข็งแกร่งจะถูกจัดฉากทุกวันในป่าแห่งนี้ คุณอยากกินเนื้องูหรือไม่?” ทันใดนั้นกู่เสี่ยวเล่ยก็หันหน้ามาและถามด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ ที่หลินรุ่ย.
“ อะไรนะ? กินเนื้องู? คุณหมายถึงกินงูเหลือมตัวนี้หรือเปล่า? ฉันคิดว่ามันกินพวกเราได้ดีทีเดียว!” หัวของหลินรุ่ยส่ายไปมาอย่างสั่นคลอน
“ฮ่า ฮ่า จริงๆ แล้วประสิทธิภาพการต่อสู้ของอนาคอนด้านั้นไม่ได้ทรงพลังเท่าในงานภาพยนตร์และโทรทัศน์ ท้ายที่สุด พวกมันเป็นเพียงสัตว์เลือดเย็นและสิ่งแวดล้อมมีอิทธิพลอย่างมากต่อพวกมัน และตอนนี้งูใหญ่ตัวนี้จะอยู่ในสภาพนิ่งเฉยหลังจากได้กินอาหารไป แค่อย่าทำให้หงุดหงิดในเวลานี้ มันจะไม่ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย ถ้าคุณไม่เชื่อ มองดูสิ! ” ในขณะที่พูด กู่เสี่ยวเล่อเอื้อมมือไปหยิบหินก้อนเล็กขึ้นมาจากพื้น เล็งไปที่งูอนาคอนด้าและโยนไปที่มัน

” ป๊อก ” หินก้อนเล็ก ๆ ได้ตกลงที่หัวของงูอนาคอนด้าอย่างแม่นยำ แต่เจ้าตัวนั้นส่ายหัวไปมาเพียงเล็กน้อย ยังคงหลับต่อไปเหมือนคนหลับลึกไม่ลืมตา

“ จริงเหรอ! เจ้าตัวนี้โง่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ” หลินรุ่ยเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ
” อย่างน้อยตอนนี้ สิ่งนี้ก็คุกคามน้อยกว่าหมาในและหมูป่า ” แน่นอนว่าถ้าคุณเจออนาคอนด้าที่หิวโหยในป่าที่กำลังหาอาหาร แสดงว่าคุณตกอยู่ในอันตราย!

หลังจากที่กู่เสี่ยวเล่อพูดจบ เขาก็วางเชือกลงพร้อมกับขวดน้ำตามร่างกาย คว้ามีดในมือ ลองใช้นิ้วของเขาดูความคมของใบมีด พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและหันไปเผชิญหน้ากับหลินรุ่ย พร้อมกับแสดงท่าทางให้อยู่ที่นี่
หลินรุ่ยคว้าตัวกู่เสี่ยวเล่อ “ คุณบ้าไปแล้วเหรอ? คุณต้องการฆ่างูตัวนั้นด้วยมีดพร้านี้หรือ? เราไม่จำเป็นต้องเสี่ยงขนาดนี้! ” หลินรุ่ยส่ายหัวของเธอในขณะที่ชักชวน
น้ำตาไหลในดวงตาของเธอ
กู่เสี่ยวเล่อจับมือเล็ก ๆ ที่นุ่มลื่นของหลินรุ่ยและเคลื่อนไหวให้เธอปล่อย ” ไม่เป็นไร! เชื่อมือกัปตัน! ” กู่เสี่ยวเล่อมองไปที่หลินรุ่ยด้วยความมั่นใจในตัวเองเหมือนตัวเอกของอนิเมะ
ในความเป็นจริง สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือในสายตาของหลินรุ่ย การจ้องมองแบบนี้ถือเป็นเรื่องรองมาก! แต่ตอนนี้กัปตันได้ตัดสินใจแล้ว หลินรุ่ยก็ต้องปล่อยให้เขาไป

กู่เสี่ยวเล่อหันกลับมา เพื่อให้สาวงามที่อยู่ข้างหลังเขาซึ่งเชื่อว่าเขาสง่างามอย่างแท้จริง ด้วยมีดที่อยู่ในมือ ทีละก้าวๆ เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวไปยังอนาคอนด้าอย่างนุ่มนวล
ในความเป็นจริง เขาไม่มีประสบการณ์ในการล่างูใหญ่ในภูเขามาก่อน เขาเพียงได้ยินจากลุงคนที่สองของเขาว่ามีงูขนาดใหญ่อยู่บนภูเขาที่บ้านเกิดของเขาเมื่อนานมาแล้วเมื่อลุงคนที่สองของเขายังเป็นเด็ก เขาเคยเห็นคนในหมู่บ้านผูกงูเหลือมตัวใหญ่ยาวกว่า 3 เมตรกับลำต้นของต้นไม้ ลากกลับไป แน่นอนงูเหลือมตัวใหญ่ก็กินกวางด้วย ดังนั้นมันจึงมีถุงหน้าท้องที่ใหญ่และกำลังนอนหลับอุตุบนต้นไม้

นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขามีความมั่นใจอย่างมากในครั้งนี้ ดังคำกล่าวที่ว่าหลิวปัง(หัวหน้าโจรที่กลายเป็นจักรพรรดิฮั่นคนแรก) เป็นคนฆ่างูขาวในสมัยโบราณ และกลายเป็นวีรบุรุษในที่สุด! วันนี้มีกู่เสี่ยวเล่อที่จะโค่นอนาคอนด้าและกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในการรวบรวมสาว ๆ!