จ้าวแห่งเกาะ - ตอนที่ 49

ในฐานะที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้ มันมีความเข้าใจในกลิ่นของสัตว์ป่าหลายชนิด มันไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อน และยังมั่นใจอย่างยิ่งว่าเจ้าของกลิ่นนี้ได้พรากลูกของตัวเองไปแล้ว
เช่นเดียวกับหมูป่าในภูเขาบ้านเกิดของกู่เสี่ยวเล่อ หมูป่าตัวใหญ่ตัวนี้มีความพยาบาทมาก คาดว่าคนที่ฆ่าลูกของมันจะกลับมาอย่างแน่นอน ดังนั้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาหลังจากกู่เสี่ยวเล่อจากไป หมูป่าตัวใหญ่ตัวนี้ก็ไม่เคยออกจากลำห้วยไปไหน
เช่นเดียวกับที่กู่เสี่ยวเล่อเคยกังวลมาก่อน มันกำลังรอการมาถึงของมนุษย์อีกครั้ง แต่หมูป่าตัวนี้ที่รอไม่ใช่กู่เสี่ยวเล่อแต่เป็นฉินเหว่ยจากทีมอื่น! แน่นอนว่าฉินเหว่ยและพวกเขาทั้งสามไม่รู้เรื่องนี้แต่อย่างใด พวกเขาไม่ได้ดื่มน้ำอย่างจริงจังมานานกว่าหนึ่งวันแล้ว รีบวิ่งไปที่ลำธารและรองน้ำด้วยมือ สาดไปที่ใบหน้า ดื่มอย่างตะกละตะกลามโดยไม่รู้ว่าอันตรายกำลังเข้ามาทีละนิด
แม้ว่ากลิ่นของพวกเขาทั้งสามจะแตกต่างจากของกู่เสี่ยวเล่อ เช่นเดียวกับคนผิวขาวที่เห็นคนผิวเหลืองมักคิดว่าพวกเขาเป็นเช่นเดียวกัน ในสายตาของหมูป่า คนทั้งสามที่เดินตรงหน้ามันคือศัตรูตัวฉกาจ! หมูป่าตัวใหญ่เจ้าเล่ห์กลัวว่าจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น มันลดตัวลงและเดินช้าๆ ออกจากพุ่มไม้ไปที่ซ่อนตัวของมันอย่างเงียบ ๆ ด้วยดวงตาสีแดงค่อยๆ เข้าใกล้ฉินเหว่ยและทั้งสามคนทีละน้อย

ในเวลานี้ ฉินเหว่ยและคนอื่น ๆ ล้างหน้าขณะดื่มน้ำอย่างเอร็ดอร่อย ทันใดนั้นเหลาหม่าก็ได้ยินเสียงฮึดฮัด เขาหันไปรอบ ๆ และทันใดนั้นก็พบหมูป่าตัวใหญ่ไม่ถึง 10 เมตรอยู่ข้างหลังพวกเขา! เจ้าตัวนี้จ้องมองมาด้วยดวงตาสีแดงเลือด เขี้ยวยาวสองข้างยื่นออกมาจากริมฝีปากของมัน และน้ำลายก็หยดออกมาจากปากของมันเรื่อยๆ
“ไม่นะ มีหมูป่า!” ปฏิกิริยาของเหลาหม่าค่อนข้างรวดเร็ว และเขาก็วิ่งหนีไปก่อนพร้อมกับตะโกน
เหลาชางและฉินเหว่ยหันศีรษะและพบสัตว์ร้ายอยู่ข้างหลังพวกเขา กลัวเกินกว่าจะบินผวาถึงวิญญาณ! หมูป่าตัวใหญ่หนัก 3,400 กิโลกรัม หากโดน ตัวคนจะพิการหากไม่ตาย

เหลาชางและฉินเหว่ยกรีดร้องและวิ่งหนีทันที หมูป่าตัวใหญ่เห็นว่าศัตรูตื่นตระหนกแล้ว ดังนั้นมันจะไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป กีบเท้าทั้งสี่ออกตัว วิ่งเข้าหาพวกเขาและไล่ล่าพวกเขาไป

กล่าวได้ว่าภายใต้สถานการณ์ปกติ ไม่ว่าจะเป็นฉินเหว่ยหรือเหลาชาง ทั้งคู่ก็ไม่สามารถเอาชนะหมูป่าตัวใหญ่ได้ แต่ครั้งนี้โชคดี หมูป่าตัวใหญ่ตัวนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสระหว่างการสู้รบกับฝูงไฮยีน่าอย่างดุเดือดในช่วง 2 วันก่อนหน้านี้ โดยเฉพาะที่ขาข้างหนึ่งเกือบหักจากการกัดของไฮยีน่า ขาและเท้าจึงไม่เอื้ออำนวยมาก ตอนนี้ความเร็วลดลงอย่างมากและถึงอย่างนั้น มันก็ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ขาและรีบวิ่งไล่ตามไปจนสุด

โดยธรรมชาติแล้ว ชายอ้วนที่มีความแข็งแกร่งทางร่างกายแย่ที่สุดในสามคนนี้เหลาชางคนนี้ ช่วงเวลาที่หมูป่าตัวใหญ่แซงเหลาชางในเสี้ยววินาที เขี้ยวพุ่งเข้าหาต้นขาของเหลาชางเพื่อกัด!
ในขณะนี้ หอกที่แม่นยำพุ่งออกมาจากระยะไกล! และเจ้าของหอกนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากกู่เสี่ยวเล่อที่เพิ่งมาพร้อมกับหลินรุ่ย!

ทันทีที่พวกเขามาถึงริมน้ำ พวกเขาก็ได้ยินเสียงคนร้องโหยหวน กู่เสี่ยวเล่อถึงกับผงะและรีบวิ่งไปพบว่าเป็นชายชราที่มอบอุปกรณ์ป้องกัน(ถุงยางอนามัย)ให้เขาในตอนเช้าและเขากำลังจะตาย!

เขาไม่มีเวลาคิดที่จะขว้างหอกธรรมดาที่ดัดแปลงมาจากเศษโลหะและแท่งไม้ในมือของเขา!
แต่เดิมเขาไม่เคยคิดว่าจะทำร้ายหมูป่าได้อย่างรุนแรง กู่เสี่ยวเล่อรู้ว่าผิวหนังของหมูป่าชนิดนี้มีหนังและเนื้อหนา และมีอาการคันตลอดทั้งปีต้องไปเกาที่ต้นไม้ใหญ่ทุกชนิดที่มีน้ำมันจากต้นไม้ ดังนั้นหมูป่าที่มีผิวหนามักจะมีเกราะเรซินหนาอยู่ที่ผิวหนังชั้นนอก

ไม่ต้องพูดถึงหอกของเขาเองที่ทำจากเศษโลหะ ถ้าอาวุธปืนของลุงคนที่สองของเขาไม่ถูกเป้าหมายที่สำคัญ กลัวว่ามันจะยากมากที่จะฆ่าหมูป่าตัวนี้! แต่เขาไม่ตระหนักว่าเป็นชายชราที่ไม่ควรตายไปจริงๆ หรือจุดจบของหมูป่าตัวใหญ่นี้ หอกที่เป็นกลางของกู่เสี่ยวเล่อได้เจาะเข้าไปในหูของหมูป่าทันที!
หมูป่าเต็มไปด้วยผิวหนังหยาบและเนื้อหนาและมีพลังป้องกันสูง แต่ก็ยังมีจุดอ่อนในหลาย ๆ ที่ เช่นเดียวกับตาและหู คราวนี้หอกของกู่เสี่ยวเล่อเพิ่งเจาะเข้าไปในช่องหูของหมูป่าตัวใหญ่ แม้ว่าหอกธรรมดา ๆ ของเขาจะแหลมเพียงแค่หยิบเศษโลหะขึ้นมาและทำให้มันคมขึ้นอย่างง่ายๆ จับยึดกับแท่งไม้ แต่นี่ ในกรณีนี้ หอกยังคงแทงลึกผ่านผิวหนังที่เปราะบางของช่องหูของหมูป่า แม้แต่ส่วนเล็ก ๆ ของด้านบนก็เจาะเข้าไปในสมอง! หมูป่าตัวใหญ่กรีดร้อง แต่ไม่ตายในทันที ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้มันโจมตีสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่เคียงข้างมันอย่างบ้าคลั่ง
ในเวลานี้ทั้งสามคนที่อยู่ข้างหน้านั้นอยู่ในระยะการโจมตีของมัน! เหลาชางเป็นคนแรกที่ทนแบกรับความรุนแรง เมื่อเขี้ยวของหมูป่าเฉือนที่ต้นขา ทันใดนั้นกางเกงสูทของเขาก็ขาดเป็นแผลใหญ่ ความเจ็บปวดทำให้เหลาชางถึงขีดจำกัดของความสามารถทางร่างกายของเขา และเขาก็กระโดดขึ้นไปอย่างไม่คาดคิดห่างออกไป 4,5 เมตร โชคดีที่รอดมาได้อย่างฟุ๊คๆ!
ฉินเหว่ยและเหลาหม่าต่อหน้าเหลาชางก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาเท่าไหร่ หมูป่าที่ถูกทรมานด้วยความเจ็บปวดและไร้เหตุผลวิ่งเข้าหาพวกเขาอย่างเมามัน สองคนที่โดนหมูป่าหันหลังให้ โชคดีที่ช่วงนี้หมูป่าแทบจะเป็นบ้า หลังจากที่ฟัดกับคนทั้งสองแล้วมันก็ไม่ได้โจมตีต่อ แต่จากนั้นก็รีบวิ่งไปที่ส่วนลึกของป่า ระหว่างทางพืชพันธุ์จำนวนมากถูกทำลายโดยหมูป่า ในไม่ช้าการเคลื่อนไหวของหมูป่าก็หายไปในส่วนลึกของป่า
กู่เสี่ยวเล่อมองไปที่ทิศทางที่หมูป่าหายไปและรู้สึกกลัวอยู่พักหนึ่ง ถ้าความแม่นยำของเขาแย่ลงในตอนนี้ กลัวว่าสถานการณ์ของตัวเองและหลินรุ่ยจะไม่ดีไปกว่าคนทั้งสาม

แต่หลังจากนั้น มันคือวิกฤตหมูป่าต่อหน้าที่ต้องรับมือ มันเป็นที่น่าเสียดายที่ทั้งสามคนที่กำลังดื่มน้ำอย่างตื่นเต้นอยู่ข้างลำห้วย ตอนนี้ทุกคนนอนอยู่บนพื้นและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด .
กู่เสี่ยวเล่อตรวจสอบพวกเขาและพบว่าทั้งสามไม่มีบาดแผลร้ายแรงใด ๆ เป็นเพียงพวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานเพียงไม่กี่วันซึ่งแน่นอนว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้
อย่างไรก็ตาม กู่เสี่ยวเล่อไม่ได้สังเกตเห็น กับคนสองสามคนในที่เกิดเหตุที่ตกตะลึง เมื่อเขาขว้างหอกที่เหมือนแมวตาบอดปะทะกับหนูเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา! ในสายตาของพวกเขามันเหมือนกับเทพเจ้าที่ลงมาจากโลก! หลินรุ่ยยังคงเอามือเล็ก ๆ ปิดปาก เธอเบิกตากว้างและเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเกิดอะไรขึ้นต่อหน้าเธอ หมูป่าตัวใหญ่ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ถูกชายหนุ่มที่ไม่น่าเชื่อคนนี้ล้มลงด้วยหอกเหมือนแท่งไฟ! ความสามารถแบบนี้น่าทึ่งมาก!
ในความเป็นจริง ไม่ใช่แค่หลินรุ่ย แต่อีกสามคนก็ตกใจเช่นกันเมื่อเห็นว่าเป็นกู่เสี่ยวเล่อที่ใช้หอกขับไล่หมูป่า! ในหมู่พวกเขา ฉินเหว่ยยังคงร้องอย่างหนักถึงโชคในใจว่าเขาไม่มีความคิดที่จะไปค่ายตรงข้ามอีกแล้ว
เพียงแค่อาศัยความสามารถของกู่เสี่ยวเล่อในการขับไล่หมูป่าด้วยหอกและการฆ่าเขา ฉินเหว่ย มันจะไม่เหมือนกับการเล่นเกมหรือ? เหลาชางและเหลาหม่าก็แอบอุทานในใจว่าเด็กคนนี้มีอะไรซ่อนอยู่จริงๆ! แน่นอนว่า กู่เสี่ยวเล่อไม่ทราบความคิดในใจของพวกเขาในเวลานี้ หลังจากตรวจสอบบาดแผลทั้งสามแล้ว กู่เสี่ยวเล่อได้ช่วยเหลาชางทำความสะอาดบาดแผลที่ต้นขาของเขาในลำห้วย

นอกจากนี้ ยังเป็นผลมาจากโภชนาการตามปกติของเหลาชางคนนี้ด้วย ที่ต้นขาของเขาไขมันหนามากและ เขี้ยวของมันทำให้เป็นรอยถากเท่านั้น และไม่ก่อให้เกิดผลร้ายแรงเช่นการตกเลือด หลังจากกู่เสี่ยวเล่อทำความสะอาดบาดแผลแล้วเขาก็เอาเศษเสื้อผ้ามาพันเป็นผ้าพันแผล แต่ฉินเหว่ยและเหลาหม่าค่อนข้างโชคดีกว่า แต่พวกเขารู้สึกอายเล็กน้อยที่จมูกหักและใบหน้าบวม หลินรุ่ยตอบสนองในเวลานี้เท่านั้นและยังช่วยจัดการกับผู้บาดเจ็บ ในไม่ช้าทั้งสามคนก็ยืนขึ้นอีกครั้งอย่างซวนเซ
“ พี่เสี่ยวเล่อ คุณคิดว่าหอกที่คุณเพิ่งเห็นสามารถฆ่าหมูป่าได้หรือไม่?” ฉินเหว่ยถามด้วยความกลัว
“ มันยากที่จะบอก แต่ไม่ว่าผมจะฆ่าหมูป่าได้หรือไม่ แต่ตอนนี้ผมก็ไม่แนะนำให้เราอยู่ที่นี่ เพราะเท่าที่ผมรู้ มีฝูงไฮยีน่าที่หิวโหยอยู่แถวนี้ ซึ่งอาจปรากฏตัวขึ้นที่ใดก็ได้ ทุกเมื่อ! ” กู่เสี่ยวเล่อกล่าวเบา ๆ
“ อะไรนะ? มีไฮยีน่าอยู่หลายตัวเหรอ? แม่จ๋า!” ทันใดนั้นฉินเหว่ยรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่เป้ากางเกงของเขา