จ้าวแห่งเกาะ - ตอนที่ 46

กู่เสี่ยวเล่อไม่แปลกใจกับท่าทีของพวกเธอ

ท้ายที่สุด คนเหล่านี้ทิ้งความประทับใจที่ไม่ดีไว้ให้กับหญิงสาวทั้งสามในวันแรกที่พวกเขามาถึงเกาะร้างแห่งนี้ เขายิ้มจาง ๆ : “ไม่มีอะไร ผมคุยกับเขาเกี่ยวกับค่ายของพวกเขา และเขาต้องการพาคนสองคนมาเข้าร่วมค่ายของเรา!”
“อะไรนะ? หลบภัยในค่ายของเรา คุณเห็นด้วยไหม?” หลินเจียวเป็นคนแรกที่หายใจสะดุด

“ไม่ ผมบอกเขาว่าทรัพยากรในค่ายของเราขาดแคลน และไม่มีทางที่จะเลี้ยงคนที่เข้ามาใหม่ได้ ดังนั้นเขาจึงจากไป”

กู่เสี่ยวเล่อไม่ต้องการที่จะพูดคุยกับพวกเธอมากเกินไป อย่างไรก็ตาม มีหลายสิ่งที่ผู้หญิงอย่างพวกเธอรู้ มันไม่สมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ ในทางกลับกัน มันอาจเพิ่มปัญหาที่ไม่จำเป็นบางอย่าง
“ คุณสองคนคุยกันมานานแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ?” สาวน้อยหนิงเล่ยหรี่ตาด้วยความไม่เชื่อ
“แน่นอนอยู่แล้ว! อย่างไร? คุณยังเชื่อผมที่เป็นกัปตัน? ” กู่เสี่ยวเล่อกางมือของเขาแสดงท่าทางที่ไร้เดียงสา
“หึ! ฉันเห็นมันชัด ๆ เมื่อกี้ ผู้ชายที่มีพุงโตและเป็นหัวหน้าไม่ได้มือเปล่าเมื่อเขาจากไป
เขาหยิบมะพร้าวไปสองสามลูก! ไม่ใช่ว่าคุณให้มะพร้าวพวกนี้เหรอ?” หลินเจียวสาวน้อยตาแหลมคม จู่ๆก็ถามขึ้นอย่างกะทันหัน
เอาแล้ว! กู่เสี่ยวเล่อรู้สึกหัวโต สามสาวนี้ไม่ง่ายเลยที่จะหลอก! เขาคิดว่าพวกเธอจะผ่อนคลายเมื่อไปตกปลา แต่ไม่ได้คาดหวังว่าทุกการเคลื่อนไหวของเขาจะถูกตรวจสอบโดยผู้อื่น
“โอ้ อันนั้น อันนั้น มันเป็นเช่นนี้ คนในค่ายของพวกเขาไม่พบน้ำดื่มมานานกว่าหนึ่งวันแล้ว แม้ว่าทางเราจะไม่สามารถรับสมาชิกของพวกเขาได้ แต่ท้ายที่สุดแล้ว จิตใจของผู้คนก็เติบโตขึ้นด้วยเนื้อหนัง ผมไม่สามารถดูพวกเขาที่กำลังจะตายด้วยความกระหายได้ใช่มั้ย? ผมเพิ่งล้มต้นมะพร้าวด้วยมีด เลือกมะพร้าวขนาดใหญ่กว่าสิบลูก ดังนั้น ผมจึงแบ่งให้กับคนฝั่งนั้นไปจะสักเท่าไหร่กัน? ในฐานะกัปตันแคมป์ของเรา  ไม่มีสิทธิ์จะทำหรือไง? ”  กู่เสี่ยวเล่อกล่าวเบา ๆ

“จริงเหรอ? มันง่ายอย่างนั้นเหรอ?” หนิงเล่ยจ้องที่กู่เสี่ยวเล่อพร้อมกับดวงตาเมล็ดแอปริคอตแวววาวราวกับว่าเธอไม่เชื่อเขาเลย

“ใช่ แน่นอน! ทำไม? คุณยังไม่เชื่อผม?” กู่เสี่ยวเล่อพูดตะกุกตะกักกลับไปเมื่อเธอจ้องมองเขาอย่างมาก

“ใช่ ฉันไม่เชื่อคุณ ถ้ามันง่ายเหมือนที่คุณเพิ่งพูด คุณก็บอกเราสิว่ามันคืออะไร!” หนิงเล่ยชี้ไปที่กล่องเล็ก ๆ สีสันสดใสบนที่ตั้งแคมป์ และถามอย่างเผ็ดร้อน!

กู่เสี่ยวเล่อมองไปที่สิ่งนั้นและทันใดนั้นก็รู้สึกว่าจะพังทลายลงเล็กน้อย  คุณพระช่วย! เขาแค่ไม่ว่างส่งเหลาชางออกไป ทำไมถึงลืมเก็บกล่องของขวัญก่อนล่ะ? เพียงแค่วางไว้อย่างโจ่งแจ้งในแคมป์ ไม่น่าแปลกใจเลยที่จมูกของหนิงเล่ยไม่ใช่จมูกและตาก็ไม่ใช่ตาตั้งคำถามอย่างเข้มข้นสอบถามเขา! นี่คือโคลนสีเหลืองที่เป้ากางเกง ไม่อึแต่ก็เหมือนอึ!
“คุณพูดสิ! นี้คืออะไร? นี้คือสิ่งที่ชายแก่ติดสินบนคุณไหม? มันเป็นมะพร้าวที่เขาแลกสิ่งนี้จากคุณ? นอกจากนั้นของประเภทนี้คุณต้องการทำอะไร? มีความพยายามที่ไม่ดีต่อพวกเราทั้งสามคนหรือไม่!” เมื่อเห็นกู่เสี่ยวเลลังเลที่จะตอบ และไม่สามารถตอบได้ หนิงเล่ยถามอย่างไม่ไยดีทันที

“นี่ นี่มัน … ” คำถามเหล่านี้ทำให้กู่เสี่ยวเล่อตอบยาก ใช่มั้ย? มันไม่เป็นความจริงทั้งหมดใช่มั้ย? ไม่อาจกล่าวได้ว่าไม่ใช่เลย

แต่ในขณะที่เขารู้สึกอาย หลินรุ่ยยืนขึ้นและพูดด้วยความโล่งใจ : “ช่างเถอะ ช่างเถอะ เสี่ยวเล่อเป็นกัปตันของเรา ให้มะพร้าวแก่คนอื่น ๆ ไม่ต้องการสร้างความยุ่งยากให้กับปัญหาเล็กน้อยมแบบนี้ใช่ไหม?  สำหรับกล่องของสิ่งนี้ เป็นได้แค่การแสดงออกถึงความมีน้ำใจจากอีกฝ่ายใช่ไหม? ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหา”

คำพูดของหลินรุ่ยถือได้ว่าเป็นการช่วยกู่เสี่ยวเล่อในการลงจากหน้าผาและเขาก็พูดอย่างรวดเร็วว่า “ ใช่ ไม่ผิดเลย เหลาชางเพิ่งส่งกล่องนี้มาให้ผมเพียงเพราะผมให้มะพร้าวแก่เขาเพื่อแสดงความขอบคุณ! อันที่จริง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากล่องนี้คืออะไร! แค่มองไปลักษณะบรรจุภัณฑ์ด้านนอกระฆังและนกหวีดมันดูดีทีเดียว สำหรับอะไรที่อยู่ที่นี่ ผมไม่รู้จริงๆ! หรือหนิงเล่ยบอกผมได้ว่านี่มันคืออะไร? “

เมื่อต้องเผชิญกับการแสร้งทำเป็นโง่ของกู่เสี่ยวเล่อ หนิงเล่ยไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร ไม่สามารถบอกเขาได้ตรงๆ ว่าสิ่งที่อยู่ที่นี่คือเครื่องมือป้องกันเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ใช่ไหม?  มันไม่ใช่ว่าเป็นการพิสูจน์ว่าฉันมีประสบการณ์มากมายหรอกหรือ?
“คุณ คุณ … โอเค กู่เสี่ยวเล่อ คุณสามารถแกล้งเป็นคนโง่ได้ใช่มั้ย? ผู้หญิงคนนี้จะไม่สนใจคุณในตอนนี้ แต่ถ้าฉันรู้ว่าคุณสมรู้ร่วมคิดกับคนเลวในแคมป์ฝั่งตรงข้าม ฉันจะไม่ปล่อยคุณไป! “
ตอนนี้หนิงเล่ยต้องทิ้งคำพูดที่ดูจืดชืดและไร้ความปรานีเหล่านี้เพื่อสนับสนุนฉากนี้
แน่นอนว่ากู่เสี่ยวเล่อหัวเราะเยาะ จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องและถามว่า : ” อย่ามาถามผมว่าโอเคไหม? ในฐานะกัปตัน ผมสั่งให้คุณไปหาปลาเมื่อเช้านี้ คุณเป็นอย่างไรบ้าง? “
ประโยคนี้ถือได้ว่าเป็นการถามที่ก้นบึ้งของหัวใจของหญิงสาวทั้งสามคน หลินเจียวยกปลาทะเลที่พันด้วยกิ่งไม้และแสดงให้กู่เสี่ยวเล่อดูอย่างมีความสุข : ” ดูการเก็บเกี่ยวของเราในเช้าวันนี้ค่อนข้างดี! ”
กู่เสี่ยวเล่อมองใกล้ ๆ ปลาเสียบไม้มีทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กและบางตัวก็ไม่มีเนื้อเลย และยังมีรูปร่างแปลก ๆ อีกสองสามตัวดูไม่เหมือนปลาแสนอร่อย เขาส่ายหัว : “ผมขอบอกนะ สาวๆ ทั้งสามคน ครั้งต่อไปที่คุณไปตกปลา เป็นไปได้ไหมที่จะมองโลกในแง่ดี เช่นเดียวกับปลาตัวเล็กและผอมขนาดนี้อย่านำกลับมา นอกจากนี้ เมื่อออกทะเล พยายามหาตำแหน่งที่น้ำลึกกว่านี้ วิธีนี้โอกาสในการจับปลาตัวใหญ่จะสูงขึ้น”

คำพูดของกู่เสี่ยวเล่อกระตุ้นความไม่พอใจของหนิงเล่ย : “ ชิ บางอย่างก็น่ากินดี แต่จะเลือกว่าอ้วนและผอมอย่างไรหละ เราออกไปตกปลากัน ดีกว่าคนบางคนที่แลกเปลี่ยนมะพร้าวล้ำค่ากับบุคคลภายนอกเพื่อประโยชน์ส่วนตนใช่ไหม? ”

กู่เสี่ยวเล่อคุ้นเคยกับหยินและหยางของหนิงเล่ยมานานแล้ว ทำราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน และพาหลินเจียวไปที่ชายหาด เลือกปลาไม่กี่ตัวจากปลาเหล่านั้นและปล่อยพวกมันจำนวนมากที่มีรูปร่างแปลกๆ พิลึกที่เหลือกลับลงไปในทะเล จากนั้นก็ทำความสะอาดปลาที่เหลือ เสียบพวกมันไปที่กิ่งไม้และนำพวกมันกลับไปย่าง ทุกคนยุ่งตลอดทั้งเช้าและท้องของพวกเขาก็หิวเล็กน้อย แม้แต่หนิงเล่ยก็ไม่มีแรงที่จะสู้รบ ถือปลาตัวใหญ่ไว้ในมือแต่ละคน และเสียงแตกของฟืนในกองไฟ

“ กัปตันเสี่ยวเล่อ เมื่อเราคุยกันเมื่อคืน คุณบอกเพียงว่าคุณเป็นเด็กที่เติบโตในภูเขา แต่  ดูเหมือนจะไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว วันนี้มาคุยกันต่อ! ” หลินเจียวที่อายุน้อยที่สุดถามอย่างไม่มีอะไรทำ
” จะพูดอะไรได้ ทุกๆ ปีทั่วประเทศมีคนอย่างผมที่ออกมาจากชนบทและอยู่ในเมืองเพื่อทำงาน ไม่จำนวน 8 ล้านก็ 10 ล้าน ผมเป็นแค่คนธรรมดาๆ ไม่มีอะรพิเศษ “
กู่เสี่ยวเล่อโรยเกลือลงบนปลาทะเลที่กำลังจะย่างในมือของเขา และส่งให้หลินเจียว มันหมายถึงการปิดปากของเธอด้วยอาหาร
” อืม ปลาที่ย่างโดยกัปตันเสี่ยวเล่อนั้นหอมจัง!” ” หลินเจียวกัด เคี้ยวอย่างรุนแรงสองสามครั้งเพื่อกลืนลงท้อง แต่ทันทีที่ปลาลงท้อง เธอก็ถามอีกครั้งว่า : ” คุณยังไม่เคยมีแฟนเหรอ? ”

ใบหน้าของกู่เสี่ยวเล่อแดงระเรื่อกับคำถามและเขาก็ไม่ได้ตอบโดยตรง

หลินรุ่ยพี่สาวของหลินเจียวอาจรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องซุบซิบที่เหมือนคนนินทากัน พี่สาว แทงศอกของเธออีกครั้งอย่างรุนแรงและพูดว่า : ” ทุกคนกำลังกิน มาพูดมากได้ยังไง?”

“ อันที่จริงมันไม่มีอะไร? ผมมีแฟนตอนเรียนมหาลัย “ กู่เสี่ยวเล่อยิ้มเบา ๆ และพูดในที่สุด
” ว้าว กัปตันเสี่ยวเล่อ คุณหล่อมาก แฟนของคุณต้องสวยมากใช่มั้ย? ”  หลินเจียวรีบถาม

” ไม่เลว? อย่างน้อยเวลานั้นเราก็มีความสุขมาก” พูดถึงคำว่าความสุข รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของกู่เสี่ยวเล่อ

“เวลานั้น? คุณเลิกกันแล้วหรือ?” หนิงเล่ยขมวดคิ้วและถาม
“เลิกกันไปนานแล้ว! ไม่ถึงหนึ่งปีหลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย เธอบอกว่าเงินเดือนของผมจะให้ความสุขที่เธอต้องการในชีวิตนี้ไม่ได้” กู่เสี่ยวเล่อยิ้มอย่างเสียใจและส่งปลาย่างให้หนิงเล่ย
“แค่นั้นเอง? มันง่ายอย่างนั้นเหรอ?” หลินเจียวถามด้วยความไม่อยากเชื่อพร้อมกับกระพริบตาที่แหลมคมของเธอ
“ไม่อย่างนั้น คุณต้องการอะไรเหรอ? จำเป็นไหมที่ต้องร้องไห้และร้องไห้เป็นเวลาหลายวันเหมือนในละครไอดอลสมองตายแบบนั้นและพูดอะไรที่โง่ ๆ ว่าฉันจะต้องตายโดยที่ไม่มีเธอ” กู่เสี่ยวเล่อถามกลับ