จักรพรรดิเซียนหวนคืน - บทที่ 441 เกิดใหม่ - cat2auto | นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย PDF

บทที่ 441 เกิดใหม่

ฉู่ชวิ๋นร้องโหยหวน ดวงตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังเต้นตุบ ๆ รูปลักษณ์ของชายหนุ่มดูน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

ความเจ็บปวดนี่มันมากเกินไป ต่อให้โดนจับหักกระดูกทั้งเป็น ก็ยังไม่เจ็บปวดถึงเพียงนี้

“ท่านอาจารย์เจ้าคะ เขาจะไม่เป็นอะไรแน่หรือ?” จิงหงถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“แมงป่องโลหิตเป็นสัตว์ดุร้ายมาตั้งแต่ยุคโบราณ เมื่อมันโตเต็มวัยจะมีความร้ายกาจไม่ต่างไปจากมังกรตัวหนึ่ง แต่นี่เป็นเพียงแค่ลูกของมันเท่านั้น พิษร้ายที่อยู่บนตัวของมันจะช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกายของเจ้าหนู นี่คือวิธีสร้างความแข็งแกร่งให้เขาแบบรวดเร็วที่สุดแล้ว” อ๋าวฮวงอธิบายอย่างมีหลักการ

จิงหงมาจากดินแดนเซียน ย่อมเข้าใจเรื่องราวของพิษร้ายที่สามารถสร้างความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกายได้ไม่ยาก แต่เธอก็ยังทนรับไม่ไหวอยู่ดี สีหน้าของฉู่ชวิ๋นแสดงออกถึงความเจ็บปวดมากเกินไป

“ท่านอาจารย์ ช่วยเปิดผนึกจุดลมปราณของเขาไม่ได้หรือเจ้าคะ”

จักรพรรดิอ๋าวฮวงปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิดว่า “พิษของแมงป่องโลหิตสามารถช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งได้ทั้งพลังวิญญาณ เนื้อกระดูกและผิวหนัง ถ้าเปิดผนึกจุดลมปราณในตอนนี้ เจ้าหนูมันก็จะใช้พลังลมปราณขับไล่พิษเหล่านั้นออกไป แล้วที่ทำมาทั้งหมดนี้ มันจะมีประโยชน์อะไร?”

จิงหงรู้ดีว่าจักรพรรดิอ๋าวฮวงทำเพื่อผลดีของฉู่ชวิ๋นเอง แต่ใบหน้าที่เจ็บปวดของฉู่ชวิ๋นทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ เธอไม่อาจทนมองชายหนุ่มได้อีกต่อไปแล้ว

“นี่มันอะไรกัน…”

ฉู่ชวิ๋นร้องคำราม ดวงตาเบิกโต ผิวหนังของเขากลายเป็นสีแดงเถือก

“ไอ้เฒ่า ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ” ฉู่ชวิ๋นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย สมองวุ่นวายสับสน

“ยังมีแรงมาปากเก่งใส่ข้าได้แบบนี้ แสดงว่ายังเจ็บปวดไม่มากพอสินะ” อ๋าวฮวงเดินไปนั่งตกปลาอย่างไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

วูบ!

แมงป่องโลหิตที่มีขนาดตัวเท่าฝ่ามือคน วิ่งวนไปทั่วร่างกายของฉู่ชวิ๋น

ถ้าใช้พลังลมปราณได้ตามปกติ ฉู่ชวิ๋นก็จะสามารถจัดการกับแมงป่องตัวนี้ได้เพียงแค่ดีดนิ้วมือ แต่จุดกำเนิดลมปราณของเขาถูกปิดผนึกเอาไว้ ตอนนี้จึงทำได้เพียงสะบัดตัวหนีเท่านั้น

ฉู่ชวิ๋นน้ำตาไหลนองใบหน้าด้วยความอับอาย ตัดสินใจยกมือบีบจมูก ก่อนที่จะดำลงไปใต้น้ำ ไม่สามารถทนทานความเจ็บปวดได้อีกต่อไป

แมงป่องโลหิตปีนขึ้นไปอยู่ที่ขอบอ่างน้ำ ก้ามแหลมคมของมันชูขึ้นมาอย่างน่าสยองขวัญ ดวงตาจับจ้องฉู่ชวิ๋นที่ซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำด้วยความหมายมั่น พร้อมกันนั้นก็ส่งเสียงขู่น่าขนลุก

ฉู่ชวิ๋นที่ซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำ แอบคิดในใจว่า “เอาเลยสิ โมโหนักแกก็ทำลายอ่างน้ำนี้ทิ้งไปซะ”

อ๋าวฮวงเหลียวหน้ากลับมาหัวเราะชอบใจ “ดีมาก ทำต่อไปเถอะ”

ถ้าสามารถใช้พลังลมปราณได้ตามปกติ ฉู่ชวิ๋นก็จะอยู่ใต้น้ำได้นานหลายชั่วโมง แต่ตอนนี้เขาใช้พลังลมปราณไม่ได้ ถึงร่างกายจะแข็งแรงกว่ามนุษย์ทั่วไป แต่ก็อยู่ใต้น้ำได้แค่เพียง ไม่กี่นาทีเท่านั้น

ฟู่!

ฉู่ชวิ๋นกลั้นหายใจไม่ไหวอีกต่อไป ต้องรีบพุ่งตัวขึ้นมาจากใต้น้ำ แล้วแมงป่องโลหิตก็กระโดดเกาะใบหน้าของเขาทันที

“อ๊าก…” ฉู่ชวิ๋นร้องโหยหวน ไม่เคยโกรธแค้นกันมาก่อน แต่ทำไมแมงป่องโลหิตถึงได้มาเกาะใบหน้าของเขาได้กันละ

ฉู่ชวิ๋นเดือดดาลมากแล้ว แมงป่องโลหิตกระโดดหนีไปเกาะที่ขอบอ่างน้ำ ชายหนุ่มเอื้อมมือตบลงไปด้วยความโมโห แต่กลายเป็นว่ามือของเขาเมื่อตบโดนร่างกายของมัน ก็เกิดความรู้สึกเหมือนถูกไฟลนจนร้อนฉ่า ส่งผลให้มือข้างนั้นพุพองจนได้กลิ่นเนื้อไหม้ลอยขึ้นมาเตะจมูกด้วยซ้ำ

แมงป่องโลหิตร้ายกาจยิ่งนัก เขาไม่มีทางแตะต้องตัวมันได้เลย

เมื่อเห็นว่าแมงป่องโลหิตจะกระโดดเข้าใส่ตนเองอีกครั้ง ฉู่ชวิ๋นก็ขนลุกซู่ กลั้นหายใจแล้วมุดหนีลงไปใต้น้ำอีกครั้ง

แมงป่องโลหิตชูก้ามแหลมของมันโบกไปโบกมา เช่นเดียวกับหางที่สะบัดอยู่ตลอดเวลา มันวิ่งวนอยู่บนขอบอ่างน้ำ จ้องมองฉู่ชวิ๋นด้วยความตลกขบขัน

น่าเศร้าที่ฉู่ชวิ๋นต้องพ่ายแพ้ให้แก่สัตว์ร้ายชนิดนี้ทุกรูปแบบ

ถึงแม้ว่าเขาจะดำลงมาใต้น้ำ แต่ความเจ็บปวดของฉู่ชวิ๋นก็ไม่ได้หายไปไหน ผิวหนังของเขายังคงแดงเถือก แขนขาสั่นเทา ทำให้ผิวน้ำไหวเป็นระลอกคลื่น

วูบ!

ไม่กี่นาทีเท่านั้น ฉู่ชวิ๋นก็ต้องโผล่ขึ้นมาเพื่อสูดอากาศหายใจ แต่เขาก็ถูกแมงป่องโลหิตโจมตีอีกครั้ง

คราวนี้เจ้าแมงป่องถึงขั้นกระโดดเกาะบนหัวของเขาเลยทีเดียว

“ไม่นะ…” ฉู่ชวิ๋นร่ำร้องครวญครางด้วยน้ำเสียงโหยหวน ดวงตาของเขาเหลือกลาน จิตใจสับสน ต้องรีบก้มหัวมุดกลับลงไปใต้น้ำอีกครั้ง

ผลที่ได้ก็คือ ชายหนุ่มสำลักน้ำ ร่างกายตอบสนองโดยอัตโนมัติให้โผล่ขึ้นมากลับสู่ผิวน้ำ แต่แมงป่องโลหิตก็กระโดดลงมาเกาะที่ศีรษะของเขาด้วยความว่องไว ได้ยินเสียงดัง “ฉ่า” แล้วเส้นผมของฉู่ชวิ๋นก็มีเปลวไฟลุกโชติช่วง ความเจ็บปวดแล่นพล่านกัดกินลึกไปถึงหัวใจ

“อ๊าก…”

ฉู่ชวิ๋นส่งเสียงกรีดร้อง ร่างกายชักกระตุกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต น้ำลายฟูมปาก เป็นลมหมดสติไปทั้ง ๆ ที่ดวงตาเหลือกค้าง แต่ไม่ถึงสามวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดเหล่านั้นก็ทรมานให้เขากลับมาได้สติอีกครั้ง

มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาหมดสติไปเลย แต่ฉู่ชวิ๋นก็ถูกปลุกขึ้นมาให้มีสติทุกวินาที

“ตาเฒ่าอ๋าว ไอ้แก่หนังเหี่ยว ไอ้ไส้เดือนโสโครก ฉันจะฆ่าแก” ฉู่ชวิ๋นร้องคำรามอย่างหมดหนทางสู้อยู่ในอ่างน้ำ

“จิงหง เธอใจดำเหลือเกินนะ ฉันต้องตายแน่ ๆ เธอรอเป็นม่ายได้เลย!”

“ไอ้แก่อ๋าว อย่าให้ฉันหลุดออกไปได้นะ ฉันจะเลาะเส้นเอ็นของแกมาทำเป็นเข็มขัด จะถลกหนังของแกมาทำเป็นเสื้อคลุม”

“จิงหง ช่วยฉันด้วย ฉันกำลังจะตายแล้ว ไอ้แก่นี่มันจะฆ่าฉัน”

ฉู่ชวิ๋นร่ำร้อง สบถสาบาน น้ำเสียงแหบแห้ง

แต่อ๋าวฮวงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงกิน ดื่มและตกปลาอย่างสบายอารมณ์ตามปกติ

ถึงแม้ว่าจิงหงจะได้ยินทุกถ้อยคำ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

อีกหนึ่งเดือนเต็มๆ ผ่านไป ฉู่ชวิ๋นต้องพบกับความทรมานน่าสยองขวัญ ชีวิตของเขาไม่ต่างจากผ่านความตายมาแล้ว

ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ฉู่ชวิ๋นไม่ได้กิน ไม่ได้ดื่ม ไม่ได้หลับนอน ถูกทรมานทั้งวันทั้งคืนจนแทบเสียสติ

แต่แมงป่องโลหิตเพิ่งจะลดขนาดลงมาเหลือเพียงแค่ครึ่งฝ่ามือเท่านั้น

“ถ้าเป็นแบบนี้ อีกเดือนเดียวก็คงเสร็จสิ้น” จักรพรรดิอ๋าวฮวงพูดออกมาหลังจากยืนวิเคราะห์อยู่ครู่ใหญ่

เมื่อฉู่ชวิ๋นได้ยินว่าต้องทนรับชะตากรรมไปอีกหนึ่งเดือนเต็ม เขาก็อดไม่ได้ต้องเอาหัวโขกขอบอ่างน้ำด้วยความท้อใจ

อ๋าวฮวงตรวจสอบผิวหนังของฉู่ชวิ๋นอย่างละเอียดถี่ถ้วน บาดแผลที่ถูกแมงป่องกัดและต่อยหายดีหมดแล้ว

“ตาเฒ่าจะทำอะไรอีก?” ฉู่ชวิ๋นรู้สึกขนลุกขึ้นมาแปลก ๆ

“ร่างกายช่วงบนของเจ้าได้รับพิษจากแมงป่องโลหิตจนแข็งแกร่งดีแล้ว ทีนี้ก็เหลือแต่ร่างกายท่อนล่างเท่านั้น” จักรพรรดิอ๋าวฮวงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ไม่เอานะ!” ฉู่ชวิ๋นอุทานออกมาด้วยความตื่นกลัว

อ๋าวฮวงยื่นมือออกไป เสกให้น้ำในอ่างน้ำระเหยหายไปหมดในพริบตาเดียว

“ตาเฒ่า อย่ามาก่อกวน กล้าดียังไง?” ฉู่ชวิ๋นรีบปีนออกมาจากอ่างน้ำด้วยความรวดเร็วยิ่ง

อ๋าวฮวงไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย โบกสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ฉู่ชวิ๋นก็ลอยกระเด็นกลับลงไปอยู่ในอ่างน้ำดังเดิม

จิงหงหน้าแดงซ่านเพราะฉู่ชวิ๋นไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้น

อ๋าวฮวงหันไปมองหน้าฉู่ชวิ๋น แล้วพูด “ห้องเครื่องยังสมบูรณ์ดีอยู่นี่นา”

ฉู่ชวิ๋นทั้งอับอายทั้งโกรธแค้น ถลึงตามองอ๋าวฮวงด้วยความดุร้าย เหมือนอยากจะกินเนื้อเถือหนังอีกฝ่ายหนึ่งเสียเต็มประดา

อ๋าวฮวงซัดพลังลมปราณออกมาจากฝ่ามือ ฉู่ชวิ๋นลอยกระเด็นขึ้นไปในอากาศ ตีลังกากลับหัวกลับหาง ก่อนที่จะหล่นลงมาในอ่างน้ำอีกครั้งในสภาพที่ขาชี้ฟ้า

“อีกหนึ่งเดือนต่อจากนี้ ข้าจะเน้นไปที่การรักษาช่วงล่างของเจ้า” อ๋าวฮวงพูดด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย ฉู่ชวิ๋นไม่มีทางรู้เลยว่าชายชรากำลังจะทำอะไรกับตนเองบ้าง

ฉู่ชวิ๋นโกรธแค้นจนแทบกระอักเลือด ลักษณะท่าทางของเขาในตอนนี้ มันน่าขายหน้ามากเกินไป

เนื่องจากว่าไม่มีน้ำอยู่ในอ่างน้ำอีกแล้ว ฉู่ชวิ๋นเปลือยกายกลับหัวกลับหางอยู่ในอ่าง ภาพลักษณ์ของเขาถูกทำลายยับเยิน ชายหนุ่มอับอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนีนัก

“ตาเฒ่าสารพัดพิษ ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นได้เห็นดีกันแน่” ฉู่ชวิ๋นตะโกนสุดเสียง

“จะทำอะไรก็ทำเถอะ!” อ๋าวฮวงยกมือขึ้นสร้างม่านพลังปิดเสียง แล้วเขาก็ไม่ได้ยินเสียงดุด่าจากฉู่ชวิ๋นอีกต่อไป

แต่อันที่จริง ฉู่ชวิ๋นไม่อยากเสียเวลาไปกับการดุด่าชายชราอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เขาอยู่นิ่งไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว แมงป่องโลหิตที่เกาะอยู่บนขอบอ่างน้ำทางด้านซ้ายมือระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความชอบใจ ก่อนที่มันจะกระโดดเข้าใส่เขาอีกครั้ง

“อ๊าก…” ฉู่ชวิ๋นส่งเสียงร้องโหยหวน สั่นเทาไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนกลับไปตกนรกทั้งเป็นอีกครั้ง

ผ่านไปอีกประมาณ 7 ถึง 8 วัน เสียงของฉู่ชวิ๋นก็แหบแห้งหมดแล้ว ร่างกายของเขาซูบผอม บางครั้งชายหนุ่มคิดถึงการฆ่าตัวตายด้วยซ้ำ

แมงป่องโลหิตทำหน้าที่ของมันอย่างขยันขันแข็ง ทรมานฉู่ชวิ๋นทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

“แกจะทำอะไรอีก?” วันนี้ ฉู่ชวิ๋นเห็นแล้วว่าเจ้าแมงป่องโลหิตกำลังจับจ้องส่วนไหนของร่างกายเขาอยู่ ชายหนุ่มรีบร้องออกมาด้วยความสยองขวัญทันทีว่า “ไปให้พ้นนะ แกจะมากัดตรงนี้ไม่ได้…”

หลังจากนั้น เสียงร้องโหยหวนก็ดังสนั่นหวั่นไหว นับเป็นเสียงร้องที่สะเทือนฟ้าสะท้านดิน แม้แต่ม่านพลังปิดเสียงก็หยุดยั้งเสียงกรีดร้องของฉู่ชวิ๋นไม่ได้อีกแล้ว

อ๋าวฮวงนั่งตกปลาอยู่แถวนั้น ปลาที่กำลังจะกินเบ็ดพลันว่ายหนีไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องของฉู่ชวิ๋น

จักรพรรดิอ๋าวฮวงหันหน้ากลับไปมองด้วยความประหลาดใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? แม้แต่ม่านพลังปิดเสียงก็ใช้ไม่ได้ผลแล้วหรือ?

หลังจากเดินมาดูและพบว่าแมงป่องโลหิตกัดส่วนไหนของฉู่ชวิ๋น อ๋าวฮวงยืนนิ่งอยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหัวเราะจนตัวโยน

ขณะนี้ แมงป่องโลหิตยังคงกัดส่วนนั้นอยู่ไม่ปล่อย ตัวของมันห้อยต่องแต่งโบกสะบัดไปมา เหมือนเป็นลูกตุ้มของนาฬิกากําลังแกว่งไกวอย่างไรอย่างนั้น

ฉู่ชวิ๋นร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล ศักดิ์ศรีของเขาถูกทำลายยับเยินไม่เหลือชิ้นดี

……

หนึ่งเดือนผ่านไปในพริบตาเดียว

เมื่อถึงตอนนี้ แมงป่องโลหิตก็ได้สูญสลายไปแล้ว ฉู่ชวิ๋นมีร่างกายผอมแห้ง ผิวหนังเป็นสีแดงก่ำ แต่นั่นก็ยังไม่น่ากลัวเท่ากับความโกรธแค้นของเขา แม้จะอยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตายก็ตาม

อ๋าวฮวงสลายม่านพลัง อุ้มฉู่ชวิ๋นขึ้นมาจากอ่างน้ำ เปิดผนึกจุดลมปราณ ก่อนที่จะโยนชายหนุ่มลงไปในบ่อน้ำโครมใหญ่

ซ่า!

ฉู่ชวิ๋นจมลงไปในบ่อปลาคาร์ฟ สะเก็ดสีแดงเหมือนขี้สนิมหลุดลอกขึ้นมาบนผิวน้ำจำนวนมาก ควันสีขาวลอยโขมง ผิวน้ำมีฟองน้ำผุดพราว บ่งบอกว่าน้ำในบ่อกำลังเดือดปุด ๆ

วูบ!

พลังวิญญาณที่หลอมรวมจากทั้งโลกมนุษย์และสวรรค์ไหลรินลงมาสู่ผืนน้ำ ก่อนที่จะซึมซับเข้าสู่ร่างกายฉู่ชวิ๋น

ฉู่ชวิ๋นนั่งขัดสมาธิอยู่ที่ก้นบ่อน้ำ ดวงตาปิดสนิท ดูดซับพลังงานทุกอย่างที่รายล้อมรอบกาย

ทุกอย่างดำเนินไปเช่นนี้เป็นเวลานับสัปดาห์

เช้าวันนี้ ฉู่ชวิ๋นได้ยินเสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะรอบตัว เหมือนกับว่ามีบางอย่างกำลังแตกหัก

นั่นคือเสียงผิวหนังของฉู่ชวิ๋นกำลังปริแตก เกิดรอยร้าวขึ้นทั่วตัวของเขา มองไปแล้วเหมือนมีใยแมงมุมเกาะอยู่ทั่วร่างกาย

หลังจากนั้น รอยร้าวบนร่างกายก็หยุดขยายตัว สวนทางกับร่างกายซูบผอมของฉู่ชวิ๋นที่พองโตขึ้นเรื่อยๆ

ตู้ม!

พลังลมปราณระเบิดออกมาจากร่างกายของฉู่ชวิ๋น ผิวหนังชั้นนอกของเขาที่เป็นรอยแตกร้าวระเบิดกระจาย เผยให้เห็นผิวหนังชั้นด้านในที่เรียบเนียนและชุ่มชื้นเป็นอย่างยิ่ง

การกำเนิดใหม่

การผลัดเปลี่ยนผิวหนังใหม่ ไม่ต่างอะไรจากการเปลี่ยนโครงกระดูกใหม่ นี่เท่ากับเป็นการกำเนิดใหม่ชนิดหนึ่ง

ฉู่ชวิ๋นพลันลืมตาขึ้นมาแล้ว ลำแสงสีแดงสดพุ่งออกมาจากดวงตาของเขาในขณะที่พลังลมปราณก็แผ่ออกมาจากร่างกายอย่างรุนแรง

วูบ!

ผิวน้ำแตกกระจาย ฉู่ชวิ๋นกระโดดกลับขึ้นมาจากบ่อน้ำ เขายกมือขึ้นควบคุมพลังลมปราณ รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้

คราวนี้ เขาไม่เพียงเหมือนได้ตายแล้วเกิดใหม่ แต่ระดับพลังยังเลื่อนขึ้นมาอยู่ที่ขั้นแก่นแท้ลมปราณช่วงปลาย!

“ไม่เลวเลยนะ!”

อ๋าวฮวงเดินเข้ามาโยนเสื้อผ้าชุดสีขาวให้กับฉู่ชวิ๋น

ฉู่ชวิ๋นรับเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกตัวเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย แล้วจึงยกมือขึ้น ซัดพลังลมปราณใส่จักรพรรดิอ๋าวฮวงอย่างไม่บอกไม่กล่าว

“ไอ้เจ้าเด็กคนนี้” อ๋าวฮวงตกใจไม่ใช่น้อย ขณะที่ยกมือสลายพลังที่ฉู่ชวิ๋นซัดเข้ามา

“กล้ามาสู้กับผม แบบที่ปรับพลังให้เท่ากันไหมล่ะ?” ฉู่ชวิ๋นท้าทาย

อ๋าวฮวงระเบิดเสียงหัวเราะ แล้วตอบ “ได้เลย ขอดูหน่อยก็แล้วกันว่าเจ้าแข็งแกร่งสักแค่ไหนเชียว?”

เมื่อพูดจบแล้ว อ๋าวฮวงก็ปรับระดับพลังของตนเองลดลงมาอยู่ที่ขั้นแก่นแท้ลมปราณช่วงปลาย

วูบ!

พลังลมปราณสีแดงระเบิดออกมาจากร่างกายของฉู่ชวิ๋น เขากระโดดมายืนอยู่เบื้องหน้าจักรพรรดิอ๋าวฮวง ก่อนที่จะยกกำปั้นขึ้นต่อยออกไปอย่างรุนแรง

อ๋าวฮวงสร้างม่านพลังสีขาวขึ้นมาห้อมล้อมรอบกาย รอรับแรงกระแทกจากกำปั้นของฉู่ชวิ๋นด้วยความเรียบง่าย

เปรี้ยง!

กำปั้นปะทะเข้ากับม่านพลัง มวลอากาศระเบิดตัวทันที

สีหน้าของจักรพรรดิอ๋าวฮวงแปรเปลี่ยนไป ในขณะที่ร่างลอยกระเด็นไปไกลด้วยฤทธิ์หมัดของฉู่ชวิ๋น

หลังจากนั้น ฉู่ชวิ๋นกระโดดตามติดไป และรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้งมือ

เปรี้ยง…!

หลังจากถูกต่อยไปหลายหมัด อ๋าวฮวงที่ลดพลังมาอยู่ในระดับเดียวกับฉู่ชวิ๋นก็ไม่สามารถต้านทานหมัดของชายหนุ่มได้เลย ชายชราถูกต่อยกระเด็นไปครั้งแล้วครั้งเล่า ริมฝีปากแตกมีเลือดไหลซิบ รอยช้ำปรากฏให้เห็นเด่นชัด

ถ้ามีระดับพลังเท่ากัน เห็นได้ชัดว่าฉู่ชวิ๋นมีความได้เปรียบกว่ามาก

“เจ้าหนู หยุดมือก่อน”

เมื่อเห็นว่าฉู่ชวิ๋นกำลังจะกระโจนเข้ามาต่อยตนเองอีกครั้ง อ๋าวฮวงก็รีบยกมือห้ามปราม

แต่น่าเสียดายที่ฉู่ชวิ๋นรั้งหมัดของตัวเองไม่ทันอีกแล้ว จักรพรรดิอ๋าวฮวงถูกต่อยกระเด็นไปไกลหลายร้อยเมตร เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ชายชราลอยทะลุภูเขาด้านข้างราวกับเป็นลูกปืนใหญ่

ฉู่ชวิ๋นยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ นี่คือการแก้แค้นแบบทบต้นทบดอก เห็นได้ชัดเจนว่าชายหนุ่มไม่เคยลืมเลือนที่จักรพรรดิอ๋าวฮวงทรมานตนเองก่อนหน้านี้

วูบ!

ตัวคนเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็ว แต่ประกายแสงจากหมัดพุ่งมาถึงก่อนที่ฉู่ชวิ๋นจะเข้าใกล้หน้าผาหินเสียอีก หลังจากนั้น จักรพรรดิอ๋าวฮวงก็ถูกรัวหมัดต่อยอย่างต่อเนื่อง

โครม!

แผ่นดินไหว หน้าผาหินถล่มลงมา ฝังร่างของอ๋าวฮวงจมอยู่ด้านล่างในพริบตาเดียว