บทที่442 คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา
เมื่อทักทายกันแบบง่ายๆ เสร็จ ก็เดินแยกย้ายกัน
ตั้งแต่ที่กู้ชิงหลันเห็นโล่เฟยเอ๋อก็จิตล่องลอย เขาเริ่มมีท่าทีเสียดายกับเรื่องราวที่ผ่านไปอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ถังหซิวฉีไม่มีหวังแล้ว เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับโจวซวงซวงหน้าตาธรรมดา หลังจากแต่งงานโจวซวงซวงก็บังคับเขาอย่างหนัก แค่เงินค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ ยังเอาออกมาใช้ไม่ได้เลย เพราะว่าสิ่งนี้เองที่ทำให้เขามักจะถูกเพื่อหัวเราะเยาะ
“คุณคิดอะไรอยู่น่ะ？” โจวซวงซวงพูดกับกู้ชิงหลันด้วยความไม่พอใจ
กู้ชิงหลันมองโจวซวงซวงที่หน้าตางั้นๆ ในใจก็รู้สึกไม่ชอบขึ้นมา แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่ลูกเขยไม่ใช่เหรอ？มีสิทธิ์จะพูดอะไรได้อีกล่ะ เลยพูดไปว่า： “ฉันจะมีเรื่องอะไรได้？”
“ชิ～ตั้งแต่หลังจากที่คุณได้เจอหญิงคนนั้น ทั้งใจของคุณก็ถูกหญิงคนนั้นเอาไปแล้ว！แต่คุณไม่ดูผู้ชายข้างหลังเธอบ้างเลย ไม่รู้ว่าดูแกร่งกว่าคุณตั้งเท่าไหร่！แต่งตัวหรูดูแพงด้วย คุณอย่างคิดอะไรมั่วซั่วนะ” โจวซวงซวงพูดจาจิกกัดด้วยท่าทีดึงหน้า
อารมณ์ที่หงุดหงิดตีขึ้นมาในสมองของกู้ชิงหลันทันที เขาเลยพูดด้วยท่าทีไม่พอใจ “ฉันเข้าใจแล้ว……”
อันที่จริงในใจก็คิด ว่าคุณไม่ดูหน่อยเลยว่าโล่เฟยเอ๋อทิ้งคุณไปอย่างไร้เยื่อใยขนาดไหน
อันที่จริง โล่เฟยเอ๋อในตอนนี้เริ่มดูดีมากขึ้นเรื่อยๆ เลย ตอนแรกที่มีใบหน้าใสๆ บริสุทธิ์เมื่อเวลาผ่านพ้นไปก็ดูสง่างามมากขึ้น
โล่เฟยเอ๋อกับซูซีมู่ขับรถมาที่โรงแรมบั้นเต๋า ที่นี่เปลี่ยนการตกแต่งไปแล้ว ดูประณีตกว่าแต่ก่อนเยอะเลย
การเกิดมาของลูกสาวทำให้ทั้งสองตื่นเต้นตกใจมาก ตอนนี้คนบ้านซูกับบ้านโล่รักเด็กเป็นอย่างมาก โดยที่ไม่ปล่อยมือแม้แต่น้อยเลย ดังนั้นสองสามีภรรยาเลยว่างมาก ตอนนี้เลยเริ่มย้อนวันวานแล้ว
“คุณว่า เพิ่งจะคลอดฉิงฉิง พวกเราก็ออกมาเที่ยวเล่นแล้ว จะดูไม่รับผิดชอบมากเกินไปหรือเปล่า？” โล่เฟยเอ๋อพูดอย่างกังวล
“อย่ากังวลเลย！คุณท่านรักมาก ยังจะมีทางให้เราเข้าไปแทรกได้ที่ไหนล่ะ” ซูซีมู่พูดปลอบใจ
เมื่อมีคำพูดของซูซีมู่ โล่เฟยเอ๋อถึงจะวางใจหน่อย
ลูกสาวของทั้งสองตั้งชื่อว่าซูมู่ฉิง และหวังว่าเธอจะสามารถเป็นดั่งแสงอาทิตย์ที่ส่องสว่างอยู่ร่ำไป
หลังจากที่จองห้องแล้ว ทั้งสองคนก็เริ่มนอนลงบนเตียงแล้วคุยเรื่องที่ผ่านเลยไป
“คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นที่คุณบอกว่าไม่สนใจผู้หญิง ฉันรู้สึกแย่อยู่นานมากเลย……” โล่เฟยเอ๋อบ่นอยู่ไม่น้อยเลย
ซูซีมู่เอียงคอมา ก่อนจะลูบผมของโล่เฟยเอ๋อแล้วพูดพลางยิ้มว่า： “ก่อนที่จะได้เจอคุณ ฉันมีความคิดแบบนี้จริงๆ แต่ดีที่สวรรค์ให้ฉันมาเจอคุณ！”
คำพูดนี้มีความเอ็นดูอยู่
โล่เฟยเอ๋อได้ยินดังนั้น ก็ขำ “พรึด” ออกมา และอยู่ใจอ้อมกอดของซูซีมู่อย่างมีความสุข
ตอนนี้ทั้งสองคนปรับตัวเอง แล้วเกิดผลผลิตของความรัก พวกเพื่อนๆ เองก็มีครอบครัวกัน อีกอย่าง ความสัมพันธ์ในบ้านก็ดีขึ้นไม่น้อย ถือว่าเดินอยู่บนทางแห่งความสุขมาไกลแล้ว
“ที่รัก ฉันจะไปเอาน้ำ คุณรอฉันอยู่ที่นี่นะ” ซูซีมู่ลูบหัวของโล่เฟยเอ๋อ
โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า อันที่จริงเพิ่งจะคลอดลูกเสร็จต้องการการบำรุงเป็นอย่างมาก
ขณะที่ซูซีมู่ออกไป จู่ๆ โล่เฟยเอ๋อก็ได้รับการขอเป็นเพื่อน
เธอกดเข้าไปดู ก็รู้สึกใจหายไปตลอดช่วงบ่าย
คนนี้ไม่ใช่คนอื่นคนไกลแต่เป็นกู้ชิงหลัน！
ตอที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์คลุมเครือกันเขาก็ใช้ภาพโปรไฟล์นี้ ผ่านมาหลายปีเขาก็ไม่เคยเปลี่ยน
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนแรกเขาคบกับถังหซิวฉี โล่เฟยเอ๋อคงจะอยู่กับกู้ชิงหลันตลอดไป
เห็นเพียงคำขอเป็นเพื่อนเขียนว่า： “เรากลับมาเป็นเพื่อนกันอีกได้ไหม？”
เธอจ้องโทรศัพท์อยู่สักพัก โล่เฟยเอ๋อก็รู้สึกอึดอัดใจ เธอไม่ได้ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธไป เพราะไม่อยากจะมีเรื่องอะไรกับกู้ชิงหลันแล้ว
ซูซีมู่กลับมาก็เห็นว่าโล่เฟยเอ๋อกำลังจ้องโทรศัพท์อยู่ เลยเตือนว่า： “ตอนนี้คุณต้องดูแลร่างกาย เล่นโทรศัพท์ให้น้อยๆ ลงหน่อย”
เมื่อพูดจบก็แย่งโทรศัพท์จากมือของเธอไป
สายตามองไปเห็นหน้าจอของโทรศัพท์เธอมีการขอเป็นเพื่อน ซูซีมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
“ยากที่ได้คลอดลูกมาก ยังไม่ให้เล่นอีก～” โล่เฟยเอ๋อทำปากมุบมิบ พลางพูดเย้าหยอกออดอ้อน
อันที่จริง มีวัยรุ่นที่ไหนสามารถห่างจากโทรศัพท์ได้บ้าง？
ทั้งสองนอนอยู่บนเตียงพลางคุยกันยาว
อีกฝั่ง คนที่ส่งคำขอเป็นเพื่อนไปหาโล่เฟยเอ๋ออย่างกู้ชิงหลันก็รอการตอบกลับอย่างร้อนใจ
เขายังตั้งใจเปลี่ยนรูปโปรไฟล์กลับไปเป็นเหมือนตอนที่มีความสัมพันธ์คลุมเครือกับโล่เฟยเอ๋อเมื่อหลายปีก่อน เพื่อหวังว่าจะดึงความทรงจำของโล่เฟยเอ๋อกลับมาได้
แต่ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว โล่เฟยเอ๋อก็ยังไม่ตอบรับ เขาเลยร้อนรนใจ
โจวซวงซวงกำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ แถมยังกรนด้วย
กู้ชิงหลันมองโจวซวงซวงด้วยสายตารังเกียจ เขาไม่มีความรู้สึกอะไรให้โจวซวงซวงเลยจริงๆ จะเรียกว่าเกลียดสุดๆ เลยก็ได้
เขาทนโจวซวงซวงไม่ไหวแล้ว เลยกอดหมอนเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น
เมื่อเดินไปที่ห้องนั่งเล่นเขาก็ยังคงมองโทรศัพท์ และหวังว่าโล่เฟยเอ๋อจะรีบตอบรับ
ประมาณกลางดึก ตอนที่โจวซวงซวงอยากจะหันมากอดกู้ชิงหลัน กลับพบว่ากู้ชิงหลันไม่อยู่แล้ว
เธอลืมตาขึ้นมาในทันใด ก่อนจะสะบัดผ้าห่มออก พลางเดินไปที่ห้องนั่งเล่น
พบว่ากู้ชิงหลันยังเล่นโทรศัพท์อยู่กลางดึก เลยโกรธเป็นอย่างมาก พลางตะโกนออกไปว่า： “กู้ชิงหลัน！คุณหมายความว่าอย่างไรกันแน่？ยังจะมานั่งเล่นโทรศัพท์แล้วไม่มานอนกับฉันอีก！”
เมื่อพูดจบเธอก็เอาหมอนตีไปที่ตัวของกู้ชิงหลัน
เพราะเป็นหมอน ตีไปเลยไม่เจ็บไม่คันอะไร
กู้ชิงหลันในตอนนี้เกลียดโจวซวงซวงเป็นอย่างมาก เขาเก็บอารมณ์จะให้โจวซวงซวงมาลงมือที่เขา
เมื่อตีจนเหนื่อยแล้ว โจวซวงซวงถึงจะหยุด แล้วก็น้ำตาไหลออกมาก่อนจะบ่นออกมา： “กู้ชิงหลัน！คุณรู้ไหมว่าฉันแต่งกับคุณมันกดดันมากแค่ไหน！ตอนแรกพ่อฉันจะให้ฉันแต่งงานกับคุณชายของบริษัทเจียงซื่อ มันจะส่งผลดีต่อบริษัทของพ่อฉัน แต่ว่าฉันไม่อยากแต่งกับคุณ！ถ้าไม่ใช่เพราะว่าบริษัทของพ่อฉันยังช่วยครอบครัวพวกคุณอยู่ คุณคิดว่าบริษัทของพ่อคุณจะยังรอดอยู่อีกเหรอ！ตอนนี้กลับเริ่มมารำคาญฉันแล้ว！”
โจวซวงซวงพูดความในใจออกมา
เธอยิ่งพูดถึงเรื่องที่ผ่านมา ในใจของกู้ชิงหลันก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นมา ตอนแรกพ่อของเขาบังคับให้แต่งกับโจวซวงซวง บังคับอย่างหนักหน่วงกู้ชิงหลันถึงจะยอมตอบตกลง แต่หลังจากแต่งกับโจวซวงซวงก็บังคับจนเขาแทบเป็นบ้า
“โอเค งั้นฉันกลับไปนอน……” กู้ชิงหลันขี้เกียจจะคุยกับโจวซวงซวงแล้ว
จู่ๆ โจวซวงซวงก็ดึงโทรศัพท์ของกู้ชิงหลันไป
ปลดล็อกได้อย่างง่ายดาย หลังจากปลดล็อกแล้วก็เข้าไปดูในwechat
เห็นข้อความที่รอการยืนยันอยู่ โจวซวงซวงก็โกรธจนตัวสั่น “คุณไม่หลับไม่นอน！แต่อยากจะเพิ่มเพื่อนกับผู้หญิงอื่นงั้นเหรอ！”
กู้ชิงหลันร้อนรนแล้ว ก่อนจะแย่งโทรศัพท์กลับมา พลางพูด： “คุณแย่งโทรศัพท์ของฉันไปทำไม！อีกอย่างคุณรู้รหัสโทรศัพท์ของฉันได้อย่างไร？”
