บทที่404 ผู้หญิงไร้ค่าที่ลอบมองซูซีมู่
นับตั้งแต่ที่โจวเฉิงกลับมาจากประเทศM ซูซีมู่ก็ไม่ต้องเข้าบริษัทถี่เช่นก่อนหน้านี้ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บ้านไปกับโล่เฟยเอ๋อ
แม้แต่การประชุมสำคัญๆ ก็ให้โจวเฉิงเป็นตัวแทนนำประชุม เว้นแต่ครั้งไหนที่ต้องมีการวางแผนครั้งสำคัญมากๆ โจวเฉิงไม่สามารถตัดสินใจได้ ซูซีมู่ถึงจะออกโรง
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้โจวเฉิงมีความสำคัญกับซูซีมู่ ไหนจะซูยุ่นในระดับหนึ่งแบบนี้
ยิ่งซูซีมู่ที่ถนัดเรื่องชี้นิ้วสั่ง ก็เลยเป็นตามนั้นไป
มีซูซีมู่อยู่เป็นเพื่อน โล่เฟยเอ๋อย่อมมีความสุข แต่เธอก็อดกังวลเรื่องงานที่เขามอบหมายให้โจวเฉิง อาจจะทำให้ซูยุ่นไม่พอใจนัก
“ยกงานทั้งหมดให้โจวเฉิงจะดีหรอคะ? เขากับซูยุ่นยังไม่ทันได้ฮันนีมูนด้วยซ้ำ”
ซูซีมู่เอ่ยเสียงเรียบ “พวกเขาไม่แพลนจะฮันนีมูน”
“เอ่อ…” โล่เฟยเอ๋อพูดไม่ออก
ซูซีมู่ลูบผมของเธอ แล้วพูดกึ่งปรึกษา “ถึงตอนนั้น เราค่อยชดเชยฮันนีมูนให้เขา ดีไหม?”
โล่เฟยเอ๋อจึงพยักหน้าอย่างพอใจ “ดีค่ะ”
ซูซีมู่ส่งเสียง ‘อืม’ แล้วถามต่อ “วันนี้อากาศดี ออกไปข้างนอกกันไหม?”
“ไปไหนคะ?” อุดอู้อยู่แต่ในบ้านทุกวัน โล่เฟยเอ๋อก็เบื่อๆ
ซูซีมู่ไม่ได้บอกโล่เฟยเอ๋อว่าจะไปไหน พูดแค่ว่าถึงแล้วก็จะรู้เอง
โล่เฟยเอ๋อออกจากบ้านทีต้องเตรียมของไม่น้อย
สิ่งที่ขาดไม่ได้คือ นม ของขบเคี้ยว ผลไม้ ในขณะที่ หวี ผ้าห่มผืนเล็กเองก็จำเป็น
กว่าจะเตรียมของทุกอย่างเสร็จ ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง
จากนั้นซูซีมู่ถึงได้ขับรถพาโล่เฟยเอ๋อออกจากวิลล่า เดินทางไปยังวิลล่าพักร้อนเปิดใหม่ในชนบทแถบเมืองA
เมื่อเห็นวิลล่าพักร้อน โล่เฟยเอ๋อรู้สึกตื่นตาตื่นใจสุดๆ “วิลล่าพักร้อนนี่เปิดตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”
“สร้างไว้ตั้งนานแล้ว แต่ต้องหยุดไว้เพราะเหตุผลบางอย่าง ก่อนหน้านี้เหซิงโม่มาร่วมมือกับฉัน เขาก็เลยรับไม้ต่อ เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนที่แล้ว” ซูซีมู่ตอบ
โล่เฟยเอ๋อส่งเสียง ‘อ่อ’ ก่อนจะพูดยิ้มๆ “ที่คุณเคยบอกว่าทำงานร่วมกันที่แท้ก็หมายถึงที่นี่เองสินะ”
ซูซีมู่พยักหน้า แล้วถาม “อืม ก่อนหน้านี้อยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลซูตลอด เลยไม่เคยพาเธอมา ชอบไหม?”
“ชอบค่ะ ขออยู่ที่นี่หลายวันหน่อยได้ไหมคะ?” โล่เฟยเอ๋อถามอย่างมีหวัง
“จะอยู่นานแค่ไหนก็ตามใจ” ซูซีมู่สั่งให้ผู้จัดการที่เพิ่งตามมาไปขนของในรถ เขาจับมือโล่เฟยเอ๋อเดินเข้าวิลล่าพักร้อน
พวกเขาเดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับฟังผู้จัดการแนะนำการออกแบบของวิลล่า
ทันทีที่ได้ยินคำว่าบ่อน้ำพุร้อน โล่เฟยเอ๋อก็หยุดฝีเท้า
“มีบ่อน้ำพุร้อนหรอคะ?”
“อยากแช่ไหม?” ซูซีมู่ถาม
“ค่ะ” โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า แล้วถาม “ฉันแช่น้ำพุร้อนได้ไหมคะ?”
“ถ้าไม่แช่นาน ก็ได้อยู่” ซูซีมู่ตอบ
โล่เฟยเอ๋อถามต่อ “งั้นเราไปแช่กันสักแป๊บนึง ดีไหมคะ?”
มีหรอที่ซูซีมู่จะตอบไม่ดี? แน่นอนว่าไม่มีทาง!
ผู้จัดการได้ยินว่าซูซีมู่กับโล่เฟยเอ๋อจะแช่น้ำพุร้อน จึงรีบสั่งคนไปเตรียม
รอจนโล่เฟยเอ๋อกับซูซีมู่ปรึกษากันเสร็จ ผู้จัดการก็บอกพวกเขายิ้มๆ “ประธานซู บ่อน้ำพุร้อนพร้อมแล้วครับ สามารถเข้าได้ทุกเมื่อ”
“อืม” ซูซีมู่พยักหน้า แล้วพาโล่เฟยเอ๋อเดินไปบ่อน้ำพุร้อน
ผู้จัดการที่เดินตามอยู่ด้านหลังพูดขึ้น “ประธานซูครับ ประธานเหซิงทราบว่าท่านมาที่นี่ จึงอยากให้ท่านไปดูรายงานบัญชีที่ห้องทำงานหน่อยครับ”
ขายาวของซูซีมู่ชะงักลง เขาเอ่ย “บอกเหซิงโม่ มีอะไรให้ไปหาโจวเฉิง”
ผู้จัดการพยักหน้ายิ้มๆ “ครับ ประธานซู”
เมื่อซูซีมู่พาโล่เฟยเอ๋อไปถึงบ่อน้ำพุร้อน ผู้จัดการสั่งให้คนเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว ทั้งเครื่องดื่ม ขนมขบเคี้ยวต่างๆ
บ่อน้ำพุร้อนแบ่งเป็นบ่อกลางแจ้งและบ่อในร่ม บ่อกลางแจ้งจะเปิดสำหรับแขก ส่วนบ่อในร่มจะเปิดให้ใช้เฉพาะพนักงานส่วนใน
บ่อที่โล่เฟยเอ๋อและซูซีมู่ไปเป็นบ่อในร่ม อีกทั้งยังเป็นบ่อส่วนตัวของซูซีมู่
ทั้งสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องที่อยู่ด้านนอก จากนั้นถึงเข้าไปยังบ่อด้านใน
ในห้องตกแต่งเรียบๆ สไตล์โบราณ ตรงกลางเป็นบ่อขนาดใหญ่ที่สามารถบรรจุคนได้หลายสิบคน
ไอร้อนผุดขึ้นจากบ่อเกาะไปตามผนังห้อง
โล่เฟยเอ๋อไม่เคยแช่บ่อน้ำร้อนมาก่อน จึงรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย เธอยื่นเท้าไปแตะน้ำอุ่นๆ แล้วพูด “ซูซีมู่ เร็วๆ เข้า ฉันจะลงแล้วนะ”
“ค่อยๆ” ซูซีมู่เห็นท่าทางของเธอ ก็รีบเข้ามาอุ้ม
โล่เฟยเอ๋อขัดขืนพร้อมพูด “คุณอุ้มฉันทำไม? ฉันจะลงไปแล้ว”
“ฉันอุ้มเธอลงไป” ซูซีมู่ช่วยถอดเสื้อผ้าให้โล่เฟยเอ๋อ ก่อนจะค่อยๆ อุ้มเธอลงบ่ออย่างระมัดระวัง
น้ำในบ่ออุณหภูมิกำลังสบาย ทำให้โล่เฟยเอ๋อต้องหยีตาลง แล้วเปล่งเสียงอย่างพึงพอใจ “ไม่คิดมาก่อนเลยว่าแช่บ่อน้ำร้อนจะสบายขนาดนี้”
“ถ้าเธอชอบ เอาไว้คลอดลูกแล้ว เราค่อยมาอีก” ซูซีมู่พูดอย่างเอาใจ
“ค่ะ…” โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า
เพราะโล่เฟยเอ๋อกำลังท้อง เขาสองคนจึงไม่ได้แช่นาน
ผ่านไปสิบห้านาที ก็ออกมา
หลังจากออกมาจากในห้องบ่อน้ำร้อน ทั้งสองคนก็ไปที่ร้านอาหาร
เพราะซูซีมู่สั่งผู้จัดการไว้แต่เนิ่นๆ ว่าให้เตรียมของว่างให้โล่เฟยเอ๋อ ทันทีที่พวกเขามาถึงร้านอาหาร ผู้จัดการก็สั่งให้คนเอาของว่างมาเสิร์ฟทันที
หลังจากที่พวกเขานั่งลงได้ไม่นาน เสียงตกใจก็ดังลอยมาจากอีกทาง “ประธานซู?”
โล่เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้น แล้วหันไปมองหญิงสาวที่แต่งตัวตามแฟชั่น ซึ่งกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา หรือจะให้พูดชัดๆ เธอกำลังเดินมาหาซูซีมู่
เป็นคนคุ้นเคยของซูซีมู่? โล่เฟยเอ๋อเหลือบมองซูซีมู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วเบนสายตาออกไปมองวิวนอกหน้าต่าง
ซูซีมู่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากที่ผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัวขึ้น เขากำลังวุ่นกับการผสมซอสจิ้มเกี๊ยวให้โล่เฟยเอ๋อ
ผู้หญิงคนนั้นราวกับคุ้นชินกับท่าทางเย็นชาของซูซีมู่ เธอไม่ได้สนใจเขา แล้วตรงเข้ามานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับซูซีมู่
แล้วลากสายตาไปมองร่างของโล่เฟยเอ๋อที่นั่งอยู่ข้างซูซีมู่ แล้วคาดเดาเงียบๆ ว่าเธอเป็นอะไรกับเขา
ไม่ได้ยินว่าประธานซูมาแฟน หรือคนรัก ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้สำคัญอะไรกับประธานซูมากมาย
เมื่อคิดได้ดังนั้น หญิงสาวจึงยกยิ้มริมฝีปากกระจับ แล้วพูดกับซูซีมู่ “ประธานซูคะ ครั้งสุดท้ายที่เจอกัน ผ่านไปตั้งนาน ในที่สุดก็ได้เจอประธานซูอีกจนได้”
ซูซีมู่ไม่ได้แลหญิงสาว หลังจากผสมซอสเสร็จ เขาก็เรียกโล่เฟยเอ๋อ “เฟยเอ๋อ ซอสผสมเสร็จแล้ว”
โล่เฟยเอ๋อส่งเสียง ‘อืม’ ไม่ได้หันกลับมา
หญิงสาวเห็นโล่เฟยเอ๋อไม่รักษาหน้าซูซีมู่ ก็รู้สึกได้ใจ ขนาดที่คิดว่าเธอจะถูกซูซีมู่เกลียด
แต่สิ่งที่คาดไม่ถึง วินาทีต่อมา เธอแทบอยากจะควักลูกตาออกมาเช็ด
ซูซีมู่ใช้ส้อมจิ้มเกี๊ยวลูกหนึ่งมาจิ้มลงกับซอส แล้วยื่นใส่ปากป้อนโล่เฟยเอ๋อ
โล่เฟยเอ๋ออ้าปากกัดคำนึง แล้วขมวดคิ้ว
ซูซีมู่ถาม “ทำไมหรอ?”
“ไม่อร่อย” โล่เฟยเอ๋อตอบ
ซูซีมู่ไม่พูดอะไรต่อ เขาก้มหน้ากัดเกี๊ยวชิ้นเดียวกับที่โล่เฟยเอ๋อเพิ่งกินไป แล้วพูด “ไม่อร่อยจริงๆ นั่นแหละ ให้พนักงานเอาไปอุ่นสักหน่อย?”
“ดีค่ะ” โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า
ซูซีมู่ส่งเสียง ‘อืม’ แล้วเรียกผู้จัดการเอาไปให้เด็กจัดการ
