บทที่ 424 แกล้งโจวเฉิง
นี่ทำให้โจวเฉิงกับซูยุ่นสงสัยเป็นอย่างมาก หรือว่า คุณนายไม่รู้เรื่องพวกเขากับประธานซู
ไม่น่าจะใช่……
ผลที่ได้นั้นคือตอนโล่เฟยเอ๋อลุกขึ้นมากะทันหันนั้น ทำให้โจวเฉิงกับซูยุ่นก็รีบลุกขึ้นตามทันที
โล่เฟยเอ๋อมองพวกเขาด้วยประหลาดใจ “เป็นอะไรไป”
“ไม่ ไม่มีอะไร”โจวเฉิงกับซูยุ่นส่ายหน้าพร้อมเพรียงกัน
โล่เฟยเอ๋อ’อ๋อ’คำหนึ่ง แล้วใส่ยาครีมในมือกลับเข้าไปในกล่องปฐมพยาบาลบนโต๊ะนำชา จากนั้นก็ถือกล่องปฐมพยาบาล เตรียมจะออกไป
โจวเฉิงหันไปมองซูซีมู่ที่นั่งอย่างว่านอนสอนง่ายแวบหนึ่ง จากนั้นพูด”คุณนาย ผมไปช่วยคุณนายเก็บดีกว่านะครับ”
“นายไปเหรอ ได้สิ”โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า ส่งกล่องปฐมพยาบาลในมือให้โจวเฉิง
โจวเฉิงรีบเอากล่องปฐมพยาบาล ไปเก็บในห้องเก็บของทันที
ตอนที่เขากลับมา ในห้องรับแขกเหลือเพียงซูยุ่นคนเดียว
“ประธานซูกับคุณนายล่ะ”โจวเฉิงถามอย่างประหลาดใจ
“พี่สะใภ้เรียกพี่ชายขึ้นไปชั้นบนแล้ว”ซูยุ่นยกมือขึ้น ชี้ไปทางชั้นบนพลางตอบ
โจวเฉิง’อ๋อ’คำหนึ่ง ตามองไปทางชั้นบน
แต่ทว่าโล่เฟยเอ๋อกับซูซีมู่ จนถึงเวลาทานข้าว ถึงลงมา
หลังจากลงมาแล้ว ก็ทานข้าวกันทันที โจวเฉิงกับซูยุ่นมีคำพูดมากมายจะพูด ก็ไม่กล้าพูดในโต๊ะอาหาร
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ อาศัยในช่วงเวลาที่โล่เฟยเอ๋อไปห้องน้ำ โจวเฉิงกับซูยุ่นก็รีบเดินไปอยู่ตรงหน้าซูซีมู่ทันที
“ประธานซู”
“ฮึ”ซูซีมู่มองไปทางโจวเฉิง
“ประธานซู คุณนายรู้ว่าพวกเรา……”คำพูดข้างหลังนั้น โจวเฉิงไม่ได้พูดออกมา แต่ซูซีมู่กลับเข้าใจจากสีหน้าที่แสดงออกของเขากับซูยุ่น ว่าหมายถึงอะไร
“อือ”ซูซีมู่พยักหน้า
รู้แล้วเหรอ งั้นทำไมคุณนายไม่ระเบิดความโกรธล่ะ ซูยุ่นกับโจวเฉิงจ้องตากัน นัยน์ตาปรากฏความเหลือเชื่อ
ตอนที่โล่เฟยเอ๋อออกมาจากห้องน้ำ โจวเฉิงกับซูยุ่นใช้สายตาแบบนี้จ้องมองเธอ จนหน้าโล่เฟยเอ๋อเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
จนถึงตอนที่โจวเฉิงกับซูยุ่นจากไปแล้ว โล่เฟยเอ๋อจึงเปิดปากถามซูซีมู่”เมื่อกี้พวกเขาเป็นอะไรกัน”
ซูซีมู่ตอบ”พวกเขาตกใจจนกลัวน่ะ”
“ตกใจจนกลัวอะไร”ใบหน้าโล่เฟยเอ๋อเต็มไปความประหลาดใจ
ซูซีมู่พูดอธิบาย”ก็กลัวเธอระเบิดความโกรธใส่พวกเขานะ”
“อะไรระเบิดความโกรธใส่”โล่เฟยเอ๋อยังไม่เข้าใจ
ซูซีมู่พูดอธิบาย”พวกเขาปิดบังเธอไว้ กลัวว่าเธอจะโกรธเหมือนหซิวหชูเฉียว แล้วโมโหใส่พวกเขาไปด้วย”
เมื่อได้ยินที่ซูซีมู่พูด โล่เฟยเอ๋อกลั้นเสียงหัวเราะที่ออกมาไว้ไม่ได้ “นิสัยฉันไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ”
พูดเป็นเล่น จากการรักใคร่ที่ซูซีมู่มีต่อโล่เฟยเอ๋อแล้ว
จะบอกว่าโล่เฟยเอ๋อนิสัยไม่ดีได้ยังไง
“ไม่เลย นิสัยเธอดีมาก”
“ก็ใช่นะสิ โจวเฉิงกับซูยุ่นทำไมถึงคิดกับฉันแบบนี้” โล่เฟยเอ๋อไม่พอใจเล็กน้อย ดังนั้น วันรุ่งขึ้น ตอนที่โจวเฉิงมา โล่เฟยเอ๋อตั้งใจเรียกโจวเฉิงที่เตรียมตัวจะออกไปเอาไว้โดยเฉพาะ
“โจวเฉิง”
โจวเฉิงหยุดก้าวเดิน ตอบอย่างสุภาพ”ครับ คุณนาย”
นัยน์ตาโล่เฟยเอ๋อเลื่อนผ่านความเจ้าเล่ห์ดั่งรอยยิ้มจิ้งจอก จากนั้นถาม”โจวเฉิง นายตื่นเต้นมากเลยเหรอ”
เดิมทีโจวเฉิงไม่ตื่นเต้น แต่เมื่อได้ยินที่โล่เฟยเอ๋อถาม ก็นึกถึงเรื่องที่โล่เฟยเอ๋อรู้ว่าเขาช่วยซูซีมู่ปิดบังการได้รับบาดเจ็บไว้ทันที ในใจก็กระตุก หรือว่าคุณนายเตรียมคิดบัญชีกับเขา
จึงยิ่งตื่นเต้นเอาไปอีก
“ไม่……ไม่ครับ”
โล่เฟยเอ๋อเห็นว่าโจวเฉิงติดกับดักตามที่คิดแล้ว ก็ขำกลิ้งในใจ
แต่ภายนอกกลับพูดว่า”ไม่มีอะไรเหรอ ถ้างั้นฉันคงคิดไปเอง”
เรื่องที่โจวเฉิงกังวลอยู่นั้น ก็วางใจลง เขาถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก
โล่เฟยเอ๋อเห็นปฏิกิริยาทั้งหมดของเขาแล้วก็เลิกมองทันที เธอกะพริบตาไปมา จากนั้นก็พูดราวกับจู่ๆ นึกอะไรขึ้นมาได้ “ใช่แล้ว โจวเฉิง”
“ครับ คุณนาย”โจวเฉิงเงยหน้าขึ้นมาอย่างตกตะลึง
โล่เฟยเอ๋อพูดพลางยิ้มอย่างใสซื่อ “โจวเฉิง ตอนนี้นายก็แต่งงานกับซูยุ่นแล้ว ไม่ต้องเรียกฉันคุณนายอีกแล้ว’
โจวเฉิงไม่คิดว่าโล่เฟยเอ๋อจะพูดเรื่องนี้ เลยตอบสนองไม่ทัน
โล่เฟยเอ๋อเห็นปฏิกิริยาของเขาแล้ว สุดท้ายก็กลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่หยุด”ฮาๆ ……”
โจวเฉิงถึงจะดึงสติกลับมาได้ในตอนนี้ เขาโดนโล่เฟยเอ๋อแกล้งแล้วล่ะ
ด่าก็ไม่ได้ ตีก็ไม่ได้ ทั้งหน้าโจวเฉิงเต็มไปด้วยการจำใจยอมแพ้
“กระแอมๆ “โล่เฟยเอ๋อไอเบาๆ สองที หยุดหัวเราะ
จากนั้นก็พูดอย่างเคร่งขรึม “ฉันพูดกับนายจริงๆ ว่านายอย่าเรียกฉันคุณนายเลย นายควรเรียกเหมือนซูยุ่นว่าพี่สะใภ้”
“เอ่อ…… “โจวเฉิงเงียบ
“ทำไม ไม่อยากเรียก”โล่เฟยเอ๋อถามพลางกะพริบตาอย่างใสซื่อ
โจวเฉิงรีบส่ายหัว”ไม่ครับ”
“งั้นเรียกสิ ให้ฉันฟังดู”โล่เฟยเอ๋อมองโจวเฉิงด้วยความคาดหวัง
โจวเฉิงจ้องไปที่โล่เฟยเอ๋ออย่างเงียบ ๆ เป็นเวลานาน กว่าจะพูดสามคำออกมา”พี่สะใภ้……”
“ฮาๆ ……”การหัวเราะครั้งนี้ของโล่เฟยเอ๋อนั้นเสียงดังเป็นอย่างมาก
โจวเฉิงหน้าแดง พูดอย่างรีบร้อน”คุณนาย ผมยังมีเรื่องอีก ไปก่อนนะครับ”
พูดประโยคนี้เสร็จ โจวเฉิงก็ไม่รอโล่เฟยเอ๋อตอบกลับ
ก็เร่งรีบออกไปทันที
ซูซีมู่ลงมาจากขั้นบนพอดี จึงเห็นโจวเฉิงออกไปอย่างรีบร้อน แต่โล่เฟยเอ๋อกลับนั่งหัวเราะอยู่บนโซฟา ก็ถามออกไป”เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีความสุขแบบนี้”
“โจวเฉิงนั้นสนุกมากเลย เมื่อกี้ ฉันให้เขาเรียกฉันพี่สะใภ้ สีหน้าท่าทางของเขานั้น ทำฉันขำแทบบ้า ฮาๆ “โล่เฟยเอ๋อหัวเราะไปด้วยตอบไปด้วย
ซูซีมู่อือคำหนึ่ง ยกยิ้มมุมปากอย่างรักใคร่เอ็นดูสุดๆ
เพราะเรื่องนี้ ทำให้ต่อจากนั้นมาโจวเฉิงเจอหน้าโล่เฟยเอ๋อก็หลบอย่างเดียว
ถ้าหากไม่สามารถหลบได้จริงๆ เขาจะทักทายโล่เฟยเอ๋ออย่างรวดเร็ว แล้วรีบไปทันที
จนทำให้โล่เฟยเอ๋อเสียใจเล็กน้อยที่ตอนแรกแกล้งโจวเฉิงเล่น
“เฮ้ย ซูซีมู่ฉันทำเรื่องผิดไปแล้วล่ะ”โล่เฟยเอ๋อซุกหน้าสลดลงไปในอกกว้างซูซีมู่
ซูซีมู่รีบวางเอกสารในมือลง กอดเธอไว้ “เป็นอะไรรึเปล่า”
“หลังจากครั้งก่อนที่ฉันแกล้งโจวเฉิงแล้ว โจวเฉิงพบฉันก็วิ่งหนีตลอด”โล่เฟยเอ๋อย่นจมูกตอบ
ซูซีมู่มองดูท่าทางที่น่ารักของเธอ ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “คราวหลังฉันจะว่าเขาเอง”
“ไม่เอาอ่ะ”โล่เฟยเอ๋อเบะปาก
ซูซีมู่เลิกคิ้ว ถาม “งั้นเธอจะเอายังไง”
“คุณว่างหรือเปล่า พวกเราออกไปเที่ยวกัน”โล่เฟยเอ๋อถามอย่างคาดหวัง
“อืม……”ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ไปพักผ่อนก็ถูกหมินเจียวเจียวปล่อยงูในบ้านพักตากอากาศแล้ว ซูซีมู่ก็ไม่กล้าพาโล่เฟยเอ๋อไปไหนอีก โล่เฟยเอ๋อค่อยอยู่แต่ในบ้านมานานขนาดนี้ ตอนนี้อยากออกไปเที่ยว ซูซีมู่ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว
แต่ว่า เขาต้องคิดก่อน ว่าจะไปไหนดี
ข้างนอกคนเยอะ วุ่นวาย ไปพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศก็ไม่เลว แต่ครั้งก่อนในวิลล่าถูกพนักงานปล่อยงูเข้ามา ซูซีมู่เลยตัดที่นี่ออกไป
คิดไปคิดมา ซูซีมู่คิดว่าไปปราสาทวิลล่าตรงนั้นของบ้านตัวเองดีกว่า
ปราสาทวิลล่าตั้งอยู่บนยอดเขาทิศตะวันตก อากาศนั้นดีกว่าที่บ้านพักตากอากาศเป็นไหนๆ ไร่ทิวทัศน์มีพื้นที่ขนาดใหญ่ โล่เฟยเอ๋อก็ชอบด้วย
หลังจากตัดสินใจดีที่สุดแล้ว ซูซีมู่ยังคงถามความคิดจากเห็นโล่เฟยเอ๋อ “ไปปราสาทวิลล่าเขาทิศตะวันตกที่นั่นได้เปล่า”
ปราสาทเหรอ โล่เฟยเอ๋อนึกถึงปราสาทที่เธอเคยไปแค่สองครั้งอันนั้น
ครั้งแรก คือตอนที่เธอแต่งงานกับซูซีมู่
ตอนนั้นคุณปู่ยังบอกอีกด้วย ว่าที่ตรงนั้นคือเรือนหอของพวกเขา
ครั้งที่สอง คือคืนก่อนปีใหม่วันหนึ่ง ซูซีมู่พาเธอมาที่นั่นแล้วจุดดอกไม้ไฟให้เธอ
แม้จะเคยไปสองครั้งแล้ว แต่เธอกลับไม่เคยดูปราสาทนั้นอย่างจริงจังเลยสักครั้ง
ทางนั้นคือภูเขาทางทิศตะวันตก อากาศและทิวทัศน์ก็ดีเป็นอย่างมาก แต่ถ้ามีแค่พวกเขาสองคน ประสาทใหญ่ขนาดนั้น คงจะอ้างว้างเกินไปรึเปล่า
โล่เฟยเอ๋อขมวดคิ้ว ถาม “แค่เราสองคนเหรอ”
“เรียกลู่ยู่พวกเขาด้วย”ซูซีมู่ก็รู้ ว่าโล่เฟยเอ๋อชอบความครึกครื้น ก็ยิ่งตัดสินใจ ว่าจะทุกคนไปปราสาทด้วยกัน แล้วไปเที่ยวพักผ่อนสองสามวันหน่อย
เมื่อได้ยินซูซีมู่บอกว่าจะเรียกคนอื่นไปด้วย โล่เฟยเอ๋อก็รีบพยักหน้า”ดีค่ะ”
ขณะนี้ซูซีมู่กับโล่เฟยเอ๋อคิดไม่ถึงเลยสักนิด ว่าครั้งนี้พวกเราไปปราสาทวิลล่าทางนั้น ไม่ใช่การไปพักผ่อนสองสามวันอะไรเลย แต่เป็นการอยู่ยาว
