บทที่ 416 ลู่ยู่ได้รับบาดเจ็บ
หมินหลงรีบร้อนที่จะช่วยหมินเจียวเจียวกลับมา ก็ต้อง
เตรียมพร้อมที่จะลงมือกับลู่ยู่อย่างกระตือรือร้น
แม้ว่าลู่ยู่จะอยู่ในเมืองหลวง เป็นลูกชายของหัวหน้าตระกูลลู่ แต่เขาอยู่ในเมือง A เป็นเพียงแค่ผู้รับผิดชอบบริษัทสาขาย่อยของ บริษัทลู่ซื่อกรุ้ปเท่านั้น ดังนั้นข้างกายเขา จึงไม่เคยมีบอดี้การ์ดตามเลย
ซึ่งก็เป็นเช่นนี้ ที่ให้โอกาสกับคนของ หมินหลง
แม้ว่าลู่ยู่จะไม่ถูกคนของ หมินหลงจับตัวไป แต่ก็ได้รับบาดเจ็บ
หลังจากซูซีมู่ได้รับข่าว ตอนที่ตามไปถึงโรงพยาบาล ลู่ยู่ก็ออกจากห้องผ่าตัดแล้ว
กระดูกซี่โครงหักไปสองซี่ กระดูกต้นขาด้านขวาก็แตกแล้วด้วย
ซูซีมู่ถามด้วยสีหน้าที่ไม่น่าดูเล็กน้อย “เกิดเรื่องอะไรขึ้น? นายบาดเจ็บได้อย่างไร?”
“ฉันไปขับรถที่ลานจอดรถ จากนั้นก็มีคนสิบกว่าคนเข้ามารอบตัวฉันไว้ เมื่อฉันสังเกตถึงความผิดปกติ จึงวิ่งไปทางเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย พวกเขาก็เข้ามาล้อมฉันไว้ แต่ยังดีที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นเข้า ไม่เช่นนั้น ฉันก็ไม่ใช่แค่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้น แต่จะถูกจับตัวไปแล้ว” ลู่ยู่พูดคร่าวๆ กับสถานการณ์ในเวลานั้น
ซูซีมู่ถามประเด็นสำคัญโดยตรง “รู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ?”
ลู่ยู่ส่ายหัวเบาๆ “ฉันกำลังจะให้ใครไปตรวจสอบ”
“ไม่ต้องแล้ว ฉันให้คนไปตรวจ” ซูซีมู่ตอบ
ลู่ยู่รู้ดีเกี่ยวกับความสามารถของตระกูลซูในเมืองA ดังนั้นเลยไม่ปฏิเสธ “งั้นรบกวนนะ”
“นายพักฟื้นอาการให้ดี” ซูซีมู่พยักหน้า หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรออกไป
ความสามารถของตระกูลซูนั้นแข็งแกร่งสุดยอด ในบ่ายวันนั้น ผลการตรวจสอบก็ออกมาเลย
แต่ว่า ผลการสอบสวน ทำให้สีหน้าของประธานซูที่ยิ่งใหญ่ ดูไม่ดีเล็กน้อย
เพราะคนที่ลงมือกระทำลู่ยู่ คือหมินหลง และแก๊งหยุนหลงที่อยู่เบื้องหลัง บริษัทนานาชาติหยุนหลง
เหตุผลที่ลู่ยู่ เข้ามายุ่งเรื่องของ บริษัทนานาชาติหยุนหลง ก็เป็นเพราะเขา
แต่ตอนนี้ แก๊งหยุนหลงกลับแก้แค้นที่ลู่ยู่
นี่ทำให้ซูซีมู่ไม่ชอบใจมาก ไม่ชอบใจมากจริงๆ
แต่กลับเป็นลู่ยู่ ที่พูดอุทานขึ้น “ที่แท้แล้ว เบื้องหลังของบริษัทนานาชาติหยุนหลง คือแก๊งหยุนหลง ช่างซ่อนอยู่ลึกมากจริงๆ”
“ฉันจะถอนรากถอนโคน แก๊งหยุนหลง” นี่คือคำสัญญาของซูซีมู่ที่มีต่อลู่ยู่ และยังเป็นคำอธิบาย
“อย่าลืมเหลือ หมินหลงไว้ให้ฉัน” ผลที่ตรวจสอบ หมินหลงเป็นคนวางแผนเรื่องนี้ ลู่ยู่ก็จะไม่ปล่อยเขาไว้แน่นอน
“ได้” ซูซีมู่พยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็กวาดมองไปรอบๆ ห้องผู้ป่วย โดยไม่เห็นหซิวหชูเฉียว “นายไม่แจ้งให้หซิวหชูเฉียวมาหรือ?”
“กลัวว่าเธอจะเป็นห่วง ฉันโทรบอกแม่ฉัน หลอกให้เธอกลับไปที่เมืองหลวงแล้ว” ลู่ยู่ส่ายหัวเล็กน้อย แล้วพูดว่า จากนั้นก็เหมือนจำอะไรบางอย่างได้ แล้วถามขึ้น “ใช่แล้ว นายไม่ได้บอกเฟยเอ๋อใช่ไหม?”
“ไม่” ซูซีมู่ตอบ
“งั้นก็ดี ฉันกลัวว่าเฟยเอ๋อจะพลาดปากพูดที่หชูเฉียว” ลู่ยู่พยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “นายออกมาครึ่งค่อนวันแล้ว กลับไปอยู่กับเฟยเอ๋อเถอะ”
ซูซีมู่ ส่งเสียง ‘อืม’ หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ก็พูดว่า “เดี๋ยวเหซิงโม่จะเข้ามา”
“รู้แล้ว นายไม่ต้องห่วง กลับไป” ลู่ยู่โบกมือให้ซูซีมู่
ซูซีมู่กังวลโล่เฟยเอ๋อที่อยู่ในบ้านจริงๆ เลยไม่ได้อยู่ต่ออีก ออกไปอย่างรีบร้อน
เมื่อกลับไป โล่เฟยเอ๋อรอเขาจนหงุดหงิดแล้ว
“ซูซีมู่ คุณไปทำอะไรมา? ไปนานขนาดนี้?”
แน่นอนว่าซูซีมู่จะไม่บอกกับโล่เฟยเอ๋อ เรื่องที่ลู่ยู่ได้รับบาดเจ็บ แต่ตอบกลับไปว่า “พังบริษัทเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย”
เมื่อได้ยินซูซีมู่บอกว่าบริษัทเกิดเรื่องขึ้น โล่เฟยเอ๋อก็ถามด้วยความกังวลในทันที “ร้ายแรงหรือเปล่า? จัดการเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม?”
“อืม จัดการจนเกือบจะเสร็จแล้ว” ซูซีมู่ตอบ
ซูซีมู่ในตอนนี้คิดไม่ถึงเลยว่า โล่เฟยเอ๋อจะสอบถามโจวเฉิงเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเขาก็ไม่ได้แจ้งไว้กับโจวเฉิงก่อน ดังนั้น เรื่องโกหกจึงถูกเปิดเผย
ในคืนวันนั้น โจวเฉิงเข้ามาหาซูซีมู่เซ็นสัญญา
ซูซีมู่เซ็นชื่อได้ครึ่งหนึ่ง ทันใดนั้นก็รับโทรศัพท์แล้วลุกขึ้น
โล่เฟยเอ๋อคิดว่าเขาเป็นเพราะเรื่องในบริษัท จึงคิดอยากจะถามโจวเฉิง “โจวเฉิง บริษัทเกิดเรื่องขึ้น ร้ายแรงมากไหม?”
“เกิดเรื่องขึ้นกับบริษัท? ไม่มีนะ” โจวเฉิงได้ขายซูซีมู่อย่างง่ายดาย
หลังจากได้ยินคำพูดของโจวเฉิง โล่เฟยเอ๋อก็แน่ใจแล้วว่า ซูซีมู่กำลังปิดบังอะไรต่อเธอ
เธอแสร้งทำเป็นเหมือนไม่รู้อะไรเลย จากนั้นก็หยั่งท่าทีโจวเฉิงต่อ “ไม่มีหรือ? หลายวันก่อนพวกคุณมักจะเข้ามาที่บ้านฉัน ยังคุยกันในห้องทำงานนานเป็นครึ่งค่อนวัน ไม่ใช่ว่าบริษัทเกิดเรื่องขึ้นหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของโล่เฟยเอ๋อ หลังของโจวเฉิง เหงื่อเริ่มออก
หรือว่าคุณนายรู้เรื่องของ บริษัทนานาชาติหยุนหลงแล้ว?
“คือว่า……คุณนาย คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันมาที่นี่ เพื่อหาประธานซูเซ็นเอกสาร ส่วนคุณชายลู่และคุณชายเหซิง คือมาหาประธานซู พูดคุยเรื่องความร่วมมือในธุรกิจ”
โจวเฉิงกลัวว่าโล่เฟยเอ๋อจะไม่เชื่อ แสร้งทำเป็นจริงจัง
แค่เขาไม่รู้ว่า โล่เฟยเอ๋อได้สังเกตเห็นความผิดปกติ จากสีหน้าการแสดงออกของเขาตั้งนานแล้ว
“อย่างนี้เหรอ ดูเหมือนว่าฉันจะเข้าใจผิดแล้วจริงๆ” โล่เฟยเอ๋อแสดงสีหน้าท่าทาง ‘ที่แท้เป็นแบบนี้’
เมื่อเห็นว่าโล่เฟยเอ๋อเชื่อแล้ว โจวเฉิงก็รู้สึกโล่งใจ
“ใช่ครับ……”
และในตอนนี้ ซูซีมู่ก็โทรเสร็จพอดี เดินกลับมา “มีอะไรเหรอ?”
โจวเฉิงกำลังจะตอบ โล่เฟยเอ๋อก็ได้นำหน้าเขาไปแล้ว พูดขึ้นว่า “คุยกับโจวเฉิง เรื่องที่พวกคุณคุยกันในห้องทำงานเมื่อหลายวันก่อน”
เรื่องที่พูดคุยกันเมื่อหลายวันก่อน ล้วนเกี่ยวข้องกับ จัดการบริษัทนานาชาติหยุนหลง
โจวเฉิงคุยเรื่องนี้กับเฟยเอ๋อ? สายตาสอบถามของซูซีมู่ มองไปทางโจวเฉิง
โจวเฉิงก็อยากจะตอบกลับเขา แต่สายตาของโล่เฟยเอ๋อ ได้บอกกับเขาอย่างชัดเจน ถ้าเขาตอบกลับ งั้นก็ยอมรับผลที่ตามมาด้วยตัวเอง
โจวเฉิงผู้น่าสงสารสามารถทำอะไรได้บ้าง?
จึงทำได้แค่ทรยศต่อท่านประธานของตัวเองเท่านั้น
ท่านประธาน คุณอย่าโทษฉัน ฉันไม่กล้าจะขัดใจคุณ แต่ยิ่งไม่กล้าจะขัดใจคุณนาย……
“ประธานซู คุณนาย เวลาก็สายแล้ว ฉันควรกลับไปแล้ว เอกสารฉันจะเข้ามาเอาวันพรุ่งนี้เช้า” หลังจากพูดประโยคนี้จบ โจวเฉิงก็หนีเตลิดไปเลย
จากนั้นก็เหลือเพียงซูซีมู่ เผชิญหน้ากับโล่เฟยเอ๋อ ที่จ้องมองโดยไม่กะพริบตาเลย
“ง่วงหรือเปล่า? จะเข้าไปนอนในห้องไหม?” ซูซีมู่คิดที่จะเปลี่ยนเรื่อง
โล่เฟยเอ๋อไม่ตอบคำพูดของซูซีมู่ ถามโดยตรง “ทำไมคุณไม่ถามฉัน โจวเฉิงได้พูดอะไรกับฉันบ้าง?”
“เขาไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น” ซูซีมู่ยังไงก็รู้จักโจวเฉิงดี
“แล้วคุณจะบอกฉันไหม?” โล่เฟยเอ๋อถาม
ซูซีมู่ถอนหายใจ แล้วพูดว่า “ลู่ยู่ได้รับบาดเจ็บ”
เมื่อได้ยินซูซีมู่บอกว่าลู่ยู่ได้รับบาดเจ็บ โล่เฟยเอ๋อก็รู้สึกตื่นเต้นตกใจในทันที “ลู่ยู่ได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร? บาดเจ็บสาหัสไหน? เฉียวเฉียวล่ะ? เธอรู้หรือเปล่า?”
“เฟยเอ๋อ คุณอย่าตื่นเต้นตก” ซูซีมู่ดึงโล่เฟยเอ๋อเข้ามาในอ้อมกอด ปลอบประโลมเธอ “อาการบาดเจ็บของ ลู่ยู่ไม่ได้สาหัสมาก หซิวหชูเฉียวไม่รู้เรื่องที่เขาได้รับบาดเจ็บ ทุกคนปิดบังเธอไว้”
“งั้นก็ดี” โล่เฟยเอ๋อได้ยินคำพูดของซูซีมู่ ก็เงียบสงบลง ไม่กี่นาทีต่อมา โล่เฟยเอ๋อนึกอะไรบางอย่างได้อีก แล้วถามขึ้น “เรื่องลู่ยู่ได้รับบาดเจ็บ ทำไมต้องปิดบังฉัน?”
หลังจากที่ซูซีมู่เงียบไปไม่กี่วินาที ตอบกลับ “กลัวว่าคุณจะเป็นห่วง และทางหซิวหชูเฉียว กลัวว่าจะพลั้งปากพูดออกมา”
“อ๋อ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไม่บอกกับเฉียวเฉียว” โล่เฟยเอ๋อพยักหน้าเล็กน้อย แล้วถามว่า “เราจะไปเยี่ยมลู่ยู่เมื่อไหร่?”
“พรุ่งนี้?”
“ได้…
