กำเนิดใหม่ราชันย์ปีศาจก็อบลิน - ตอนที่ 89
ตอนที่89
“ ใช่เฟท ตอนนี้คุณถึงขีดจำกัดแล้วหรือยัง”
ผทนึกถึงพวกกลายพันธุ์ที่ตายเพียงเพราะพวกเขามีรูปร่างของมอนสเตอร์
ผมจำพวกนักล่าที่คิดว่าพวกเขาเก่งกว่าพวกกลายพันธุ์เพียงเพราะพวกมันมีรูปร่างเหมือนมนุษย์
อดทน
อดทน
ผมอดทนต่อเสน่ห์ที่เพิ่มขึ้นของเธอ
(ความต้านทานความผิดปกติขั้นสูงกลายเป็น Lv3 แล้ว)
“เฟท เฟท?”
มือของผมเริ่มขยับอีกครั้ง ภายในปราสาทถูกแบ่งและตกแต่งด้วยหลายช่วงตึก เนื่องจากบล็อกมีขนาดแตกต่างกัน ผมจึงต้องใส่ใจกับชิ้นส่วนที่เหลืออย่างใกล้ชิด แต่ก็เป็นการแข็งขันที่สนุกเช่นกัน
เหลือเพียงขั้นตอนการสร้างหลังคาเท่านั้น แม้ว่าผมจะทำเพียงแค่การสร้างตึก แต่ผมก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของตัวเองค่อยๆยกระดับขึ้น ดูเหมือนว่าจิตวิญญาณของผมพร้อมกับปราสาทของตัวเองจะสูงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านไป
“ เฟท!”
“ โอ้!”
ในขณะนั้นสมาธิทั้งหมดของผมแตกสลาย จิตใจของผมวาบหวิวราวกับว่ามีน้ำเย็น ๆ ราดไปทั่วร่างกาย ผมเงยหน้าขึ้น
เธอจับมือผม
(ชนะเกมแรกของ Garden of Nak 1/1)
(เจ้าของสวนทำผิดกติกา เธอจะชดใช้ให้คุณสำหรับสิ่งที่เธอได้กระทำ)
หน้าต่างแจ้งเตือนโผล่ขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่เธอจับมือผมก่อนผมก็ชนะเกมแรก
แม้จะมีการต้านทานความผิดปกติขั้นสูง แต่เหตุผลของผมก็ดูเหมือนจะพังทลายลงเมื่อเธอกอดผมไว้ แต่ผมก็อดทนอย่างเต็มที่ ขณะที่ผมดิ้นรนเพื่อต้านทานความต้องการที่เพิ่มขึ้นผมเห็นน้ำตาในดวงตาของเธอ
“ คุณทนได้ยังไง?! คุณ?! คุณกล้าเมินฉันได้ยังไง!”
ประณาม! ความงามของเธอมีค่ามากจนผมกลัวว่าการสัมผัสเธอจะทำให้เธอเสียหาย
“ ก่อนอื่นปล่อยผมก่อน…!”
“ อา……อา”
ดวงตาของเธอเบิกกว้างและในไม่ช้าเธอก็ปล่อยมือผม ความรู้สึกสูญเสียถาโถมเข้ามาในตัวผมเหมือนกับที่เธอทำ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจ มันเป็นอารมณ์ที่แปลกประหลาด
ผมพูดโดยไม่มองไปที่เธอ
“ ผมต้องอดทนต่อเสน่ห์ของคุณเพื่อที่จะชนะ ดังนั้นผมก็ทนกับมัน”
“ คุณน่าจะล้มเหลวอย่างน้อยสิบครั้ง! ไม่เว้นแม้แต่หลายร้อยหรือหลายพันครั้ง!”
ถ้าผมล้มเหลวหลายพันครั้งก็หมายความว่าผมจะต้องทิ้งทองไปหลายแสน ตอนนี้ผมมีเพียง 2,000 เหรียญทองจากการต่อสู้กับพวกนักล่า มันไร้สาระ
“คุณคือ … คุณไม่ควรมี … อ๊าก! คุณกำลังมองไปที่ไหน?!”
“เฟท! ตอนนี้ฉันกำลังมองหาคุณอยู่!”
“ ผมไม่รู้จักคุณ” ผมตอบทันที “ ครั้งหนึ่งผมเคยเป็นมนุษย์และตอนนี้ผมคือเฟท ผมไม่เคยรู้จักกับสาวสวยอย่างเธอมาก่อน”
“ ฮ่า…”
เธอหลับตาลง เธอยกแขนขึ้นและปิดหน้าด้วยชายเสื้อ
“ ใช่ วันนี้เป็นการพบกันครั้งแรกของเรา”
ความงามของเธอไม่ได้จางหายไปเลย ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเรนถึงหัวเราะ เธอดูสวยงามแม้ในขณะที่เธอโกรธ
“ และคุณพิสูจน์คุณสมบัติของคุณด้วยการชนะเกมแรกกับฉัน”
จากนั้นเธอก็เหลือบมองไปที่ปราสาทของผมที่ยังสร้างไม่เสร็จบนโต๊ะ
“ ฉันใช้กำลังที่ไม่พอดีกับด่านแรกและนั่นถือเป็นการฟาวล์ เฟทฉันจะทำให้ปราสาทของคุณแข็งแกร่งและสวยงามขึ้นเพื่อเป็นการตอบแทน”
เมื่อเธอเหวี่ยงมือข้างหนึ่งบล็อกที่เหลือก็เข้าไปในสถานที่ของพวกเขากลายเป็นปราสาทที่ยิ่งใหญ่ด้วยตัวเอง
น่าแปลกที่ผมรู้สึกดีขึ้นในขณะนั้น ราวกับว่าจิตวิญญาณเคลื่อนไปสู่ระดับถัดไป
โดยสัญชาตญาณผมตระหนักว่ามันไม่ใช่แค่ปราสาทธรรมดา
“เฟทบอกให้ฉันรู้”
“อะไร?”
“ คุณทนกับฉันได้ยังไง? ฉันจะรับฟัง ฉันสัญญา.”
ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง ดังนั้นผมจึงตอบอย่างตรงไปตรงมา
“ …ผมแค่ทนกับมัน”
“อะไร?”
“ ทุกอย่าง”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ค่อยๆเข้ามาใกล้ใบหน้าของผม กลิ่นของเธอทำให้ผมใจหาย ตอนนี้มันยากกว่าในเกม
สบตา
ผมเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในดวงตาของเธอ
“ ไม่มีทางทำได้” เธอบ่นพึมพำ
เธอก้าวถอยหลัง ห้องสั่นสะเทือน ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน
“ ฉันจะไม่ยกโทษให้คุณ……!”
ความโกรธ … ความโกรธที่ไม่เหมาะกับเธอตอนนี้กำลังครอบงำห้อง
“ ใครที่ช่วยคุณ สักวันฉันจะใช้สองมือของฉันจัดการอย่างแน่นอน…!”
มานาโหมกระหน่ำ มันเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
ถ้าผมมีร่างกายของผมที่นี่ตอนนี้ มันคงจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ เพราะพลังของเธอ
ผมสามารถทนได้เพราะอยู่ในสภาพวิญญาณ
ทันใดนั้นเธอก็ตะโกน
“เฟทออกมาเดี๋ยวนี้! อย่าโดนฉันจับ!”
เธอถามผมว่าผมทนได้อย่างไร จากนั้นก็โกรธและจากไป มันเป็นเรื่องแปลกจริงๆ
แต่เธอพูดถูก เนื่องจากผมชนะเกมนี้แล้วผมจึงไม่ต้องอยู่ที่นี่ ผมต้องต่อสู้กับมอนสเตอร์นับไม่ถ้วน ผมต้องไปยังขั้นตอนต่อไป
ผมเข้าไปใกล้ประตู แต่ก่อนจะเปิดประตูผมหันกลับไปมองเธอ
เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุพลังงานยังคงดูสวยงามมาก
“ บอกชื่อของคุณมา” ผมถามเธอ
“อะไร…?”
พายุจางหายไปชั่วขณะ
เธอดูสวยแม้ในขณะที่เธอมีสีหน้าสับสนฉันคิด
“ ครั้งต่อไปที่ผมมา ผมอยากจะเรียกคุณด้วยชื่อ ไม่สำคัญว่าจะเป็นนามแฝง ตั้งชื่อให้ผมเรียกคุณได้”
“ พวกเขาตั้งชื่ออะไรบอกคุณ?”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า “พวกเขา” เป็นใคร
“เรนและเอ”
“สิ้นคิด”
เธอหัวเราะ ผมคิดว่าผมเคยเห็นการหัวเราะนั้นที่ไหนสักแห่ง มันคล้ายกับเสียงหัวเราะของลี ชานยู
“ เอาล่ะเฟทคุณจะเรียกฉันว่า ‘แอล’ ”
ผมพยักหน้า.
“โอเค แอล”
จากนั้นผมก็ออกจากสวนนาค
ผมกลับมาอยู่ในร่างของ Bugbear
การต่อสู้กับมอนสเตอร์กลับมาอีกครั้ง
YOU MAY ALSO LIKE
