กำเนิดใหม่ราชันย์ปีศาจก็อบลิน - ตอนที่ 87

ตอนที่87

มีหนังสือประกอบชุดเกราะอยู่ในคลังของผมและด้วยชุดเกราะสี่ชุดรวมถึงเกราะเหล็กโลหิตผมมีวัสดุเพียงพอ วันนี้ผมวางแผนที่จะสังเคราะห์ชุดเกราะใหม่แม้ว่าผมจะต้องซื้อวัสดุเพิ่มเติมจากร้านค้าเฉพาะเพื่อทำ … แต่ผมพบว่าผมไม่จำเป็นต้องทำ

“ ประการที่สอง มันเป็นพื้นที่ทดสอบและเพิ่มความสามารถของคุณ ณ จุดนี้คุณควรรู้ว่าอย่าหลงเชื่อในชื่อ”

“ ประการที่สาม”

เขาหัวเราะเล็กน้อยอีกครั้งและพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะกลั้นเสียงหัวเราะ

“ พยายามรักษาสติสัมปชัญญะของคุณให้มากที่สุดและเพิ่มความอดทนต่อสภาวะผิดปกติ”

เพื่อลดความรู้สึกและเพิ่มความอดทนต่อสภาวะผิดปกติ? ผมไม่รู้ว่าสิ่งนี้กำลังพูดถึงอะไร มันเป็นคำสั่งที่ชัดเจนมาก แต่มันทำให้ผมสับสน ผมคิดว่าผมรู้ว่าทำไมจึงมีการเรียกชื่อผิด

“ แล้วสวนนาคเป็นสถานที่ฝึกความอดทนเหรอ”

“มันคือ”

“ อย่างไรก็ตามความอดทนต่อความผิดปกติของผมก็สูงมากพอแล้ว”

“ เธอไม่คาดเดาได้เลย”

เรนหัวเราะอีกครั้งโดยอาจนึกภาพปฏิกิริยาของ “เธอ” ใครก็ตามที่รอผมอยู่ในสวน

ผมยักไหล่

“ ถ้าอย่างนั้นเรนโปรดให้วันนี้โชคดีกับผม”

(นับจากที่คุณออกจากร้านค้าพิเศษคุณจะมีเสน่ห์มากขึ้นเป็นเวลา 5 ชั่วโมง)

ถ้าผมมีการต่อสู้ข้างหน้ามันก็เป็นที่ไร้ประโยชน์ แต่เมื่อเรนได้ยินสิ่งที่ผมได้รับ เขาก็เริ่มหัวเราะอีกครั้ง มันทำให้ผมรำคาญ

จากนั้นเปิดประตูสวนนาค

(สวนนาคเป็นดินแดนแห่งวิญญาณ ขณะอยู่ในสวนนาคร่างกายยังคงอยู่ในพื้นที่ย่อย)

การแจ้งเตือนทำให้ผมกังวลมาก นี่ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นในหอคอยจินม่าที่วิญญาณและร่างกายสูญเสียในขอบเขตและกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน? ผมไม่ได้พ่ายแพ้ต่อการเสียชีวิตนับไม่ถ้วนในสภาพนั้นหรือ? ผมกลัวว่านรกที่ไม่รู้จักกำลังจะเปิดรับ

แต่ถ้าผมไม่เข้า ผมก็ไม่สามารถพัฒนาได้

ไม่มีทางเลือก

ผมถอนหายใจจากนั้นก็เปิดประตูที่ประดับด้วยทองคำและดอกกุหลาบแล้วก้าวเข้าไปในนั้น

ฉากหลังประตูเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด

ผมประหลาดใจมากจนแทบจะกรีดร้อง

ใจเย็นๆ คัง ชิฮาใจเย็น ๆ

ทันทีที่ผมเปิดประตูและเข้าไปในห้อง สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าต่อตาผมคือห้องขนาดใหญ่สีสันสดใส

ภาพของหญิงสาวสวยเปลือยที่แขวนอยู่บนผนังด้านหนึ่งเป็นเตียงนอนที่ใหญ่และหรูหราที่สุดที่ผมเคยเห็น

มีโต๊ะขนาดใหญ่อยู่กลางห้องและเก้าอี้สองตัวถูกวางไว้เพื่อให้คนสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากัน มีประตูด้านข้างเล็ก ๆ อยู่อีกด้านหนึ่ง ผมรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ทางเข้าห้องอย่างเดียว

สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญเลยในตอนนี้

ขาของผม แขนของผม

ผมเป็นBugbear – มอนสเตอร์ผิวดำตัวหนาสูง 2 ม. 50 ซม.

แต่ตอนนี้ขาและแขนของผมห่างไกลจากความมหึมา แต่ยังห่างไกลจากความหนาของท่อนไม้ ผิวของผมมืดเป็นพิเศษ แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ต่างจากมนุษย์คนอื่น ๆ แขนขาดูบอบบางมาก

ไม่ใช่แค่แขนและขา ทั้งตัวของผมเป็นแบบนั้น พอเอามือแตะหน้าก็รู้สึกได้ถึงผิวเนียน เป็นผิวหนังที่ผมไม่เคยมีเมื่อลืมตาขึ้นมาพร้อมกับร่างกายของมอนสเตอร์

ความสูงของผมก็ต้องเปลี่ยนไปเช่นกัน การเปลี่ยนมุมมองพิสูจน์แล้ว ถ้ามีกระจกในห้องผมบอกได้แน่นอน แต่มันน่าหงุดหงิดที่ผมทำไม่ได้

ทำไม?

เป็นเพราะมีเพียงจิตวิญญาณเท่านั้นที่แยกออกจากร่างกายของผม? นี่หมายความว่าถึงแม้จะมีร่างกายเป็นมอนสเตอร์วิญญาณของผมก็ยังคงเป็นมนุษย์

คำถามมากมายนับไม่ถ้วนลอยอยู่ในความคิด จริงๆแล้วมันน่าสงสัยว่าตอนนี้ผมไม่มีร่างกายจริงๆหรือ ทุกอย่างรู้สึกสดใสมากจนเกินไป

ผมคิดด้วยซ้ำว่ามีคนที่มีอำนาจมากกว่าทักษะต้มตุ๋นหลอกผมอยู่ แต่ผมก็ตัดความเป็นไปได้ออกไป หน้าต่างแจ้งเตือนไม่เคยโกหกผม

วิญญาณต้องมีมวลในสถานที่ที่มีวิญญาณเท่านั้นผมสรุป

จากนั้นประตูด้านข้างบานเล็กก็เปิดออก

สิ่งแรกที่ผมเห็นคือดวงตาสีแดงแสบร้อนและริมฝีปากหนา จากนั้นผิวซีดของเธอและหูแหลมสองข้าง ผมยาวสีดำ

ชุดสีขาวที่เกาะร่างบอบบางของเธอ

เธอเป็นผู้หญิงที่สวย เธอไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน เธอมีผิวซีดเกินไป หูแหลม แต่เธอก็ยังสวย เธอมองมาที่ผมและกระพริบตาสีแดงของเธอ ริมฝีปากของผมสั่น แม้แต่ท่าทางเล็กน้อยก็ดูสวยงาม

“ ในที่สุดคุณก็มาถึงที่นี่เฟท”

เธอรู้จักผม

และบางทีผมก็รู้จักเธอเช่นกัน

“ มาเริ่มเกมกันเถอะเฟท เตรียมตัวให้พร้อม”

เมื่อเธอสะบัดนิ้วจานสี่เหลี่ยมสองแผ่นก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ กองอยู่บนนั้นคือ … บล็อกไม้

“ คนแรกที่สร้างปราสาทจะชนะ”

“ …….”

ผมสงสัยการได้ยินของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง แต่การแสดงออกของเธอดูจริงจังมาก

“ หากใครทำร้ายหรือแตะต้องอีกฝ่ายก็หมายถึงการถูกตัดสิทธิ์ การสัมผัสประสาทของฝ่ายตรงข้ามจะทำให้คุณถูกตัดสิทธิ์เช่นกัน หากบล็อกหล่นหรือวางไม่ถูกต้องปราสาทจะถูกรีเซ็ตใหม่”

ด้วยท่าทางการขยับจากมืออันสง่างามของเธอเก้าอี้ทั้งสองตัวที่หันหน้าเข้าหาโต๊ะค่อยๆเคลื่อนไปข้างหลังราวกับเชื้อเชิญให้เรานั่งบนเก้าอี้นั้น