กำเนิดใหม่ราชันย์ปีศาจก็อบลิน - ตอนที่ 85

ตอนที่85 จบเล่ม2

“ พวกเขาแข็งแรงไหม”

“มาก แข็งแกร่งกว่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกตอนนี้”

“ ดังนั้นพวกมันจึงไม่ถูกล่า ไม่เหมือนกับเรา”

“ และพวกเขาทั้งหมดดูสวยงาม มันตรงกันข้ามราวกับว่ามีใครบางคนทำแบบนั้นใช่มั้ย?”

หลังจากพูดจบเราก็หันหน้ามายิ้มให้กัน

เราอยู่ในร่างของวิญญาณชั่วร้ายและมนุษย์หมาป่าดังนั้นเราจึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเราดูน่ากลัวเพียงใด

ผมหัวเราะ

หมื่นอารมณ์ที่มีอยู่ในการแสดงออกเดียว

คำพูดของลีชานยูยังคงดำเนินต่อไป เขาต้องการพูดคุยเกี่ยวกับชาวพื้นเมืองมากขึ้น

“ พวกเขาต้องการช่วยเหลือมนุษยชาติ พวกเขาช่วยให้พวกเขาปรับตัวเข้ากับสังคมที่เปลี่ยนแปลงและพวกเขาเองก็ต้องการอยู่ร่วมกับมนุษยชาติ”

“ จุดยืนของพวกเขาที่มีต่อพวกกลายพันธุ์คืออะไร?”

“ พวกมันปฏิบัติกับเราเหมือนมอนสเตอร์”

มันเป็นข้อสรุปง่ายๆ

“ มันเป็นเหตุผลใหญ่ที่สุดที่มนุษย์สามารถล่าคนกลายพันธุ์ได้อย่างอิสระ ชาวพื้นเมืองมีอำนาจและร่ำรวยกว่ามนุษย์ พวกเขามีสินค้าที่มนุษยชาติต้องการทองคำและสิ่งประดิษฐ์ พวกเขาถือว่าคนกลายพันธุ์เป็นมอนสเตอร์ ดังนั้นมนุษย์จึงมีแนวโน้มที่จะปฏิบัติตามการตัดสินของพวกเขา”

“ มันเป็นการยากที่จะตัดสินความตั้งใจของพวกเขา…ก่อนอื่นชาวพื้นเมืองควรหลีกเลี่ยงหรือไม่”

สิ่งประดิษฐ์อย่าใบยืนยันตนมาจากชาวพื้นเมืองเหล่านี้ หากมีคนพยายามแยกมนุษย์และพวกกลายพันธุ์ออกจากร่างมนุษย์เจตนาต้องชัดเจน

ผมถามเรื่องอื่นด้วย ว่าโลกเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใด คนนอกใช้ชีวิตอย่างไร มีกี่ดันเจี้ยน? ทั้งหมดนั้นตราตรึงอยู่ในหัวของผม

“ เวทีที่เราพูดถึงก่อนหน้านี้นั่นเป็นวิธีเดียวที่จะได้พบกับชาวพื้นเมืองที่เป็นมิตรกับพวกกลายพันธุ์ พวกเขามอบสิ่งของที่สามารถปิดกั้นการยืนยันตนให้กับผู้ที่กลายพันธุ์ที่สามารถเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศได้”

ด้านหนึ่งมีสิ่งประดิษฐ์ที่สามารถระบุคนกลายพันธุ์ได้ อีกด้านหนึ่งมีสิ่งประดิษฐ์ที่สามารถซ่อนตัวตนของคนกลายพันธุ์ได้ เป็นที่ชัดเจนว่าพวกเขาอยู่ในตำแหน่งตรงกันข้าม ดังนั้นกล่าวอีกนัยหนึ่งชาวพื้นเมืองยังแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม

ในหมู่พวกเขาเรนและเอน่าจะอยู่ข้างพวกกลายพันธุ์

แล้วทำไมพวกเขาไม่บอกผมว่ามีวิธีซ่อนตัวตน

ถ้าผมไปที่นั่นตอนนี้เรนจะเอามาให้ผมเป็นสินค้าหรือไม่ ถ้าผมต้องการซื้อมัน

ผมไม่คิดอย่างนั้น

แต่อาจไม่ใช่เพราะพวกเขาต้องการให้ผมตาย แต่เป็นเพราะพวกเขาคิดว่าผมไม่ต้องการมัน

เมื่อรู้จักเรนเขามีแนวโน้มที่จะประเมินค่าผมสูงเกินไป

ในขณะที่ผมรู้สึกหนักใจกับความคิดตัวเอง ลี ชานยูอธิบายสิ่งประดิษฐ์นั้นเสร็จแล้ว

“ แน่นอนมันไม่ได้เปลี่ยนรูปลักษณ์ของคุณ ดังนั้นจึงใช้ได้เฉพาะกับผู้ที่สามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้เช่นฉัน”

ผมมองไปที่เขา ลักษณะของเขาเป็นมนุษย์หมาป่าสูงกว่า 2 เมตรมีขนหนาทั่วตัว

“ ร่างมนุษย์…”

“ ……ขอโทษที ตอนนี้ฉันไม่อยากแปลงร่างกลับ”

“ ไม่ ผมไม่ได้ขอให้คุณแปลงร่าง”

ผมแค่คิดถึงวิธีที่ฉันจะพัฒนาต่อไปในอนาคต

ก็อบลิน ฮ็อบก็อบลินและBugbear

ผมสงสัยว่าผมจะต้องไปไกลกว่านี้อีกเท่าไหร่ในอนาคตเพื่อที่จะพัฒนาไปสู่รูปแบบที่เหมือนมนุษย์

ผมมองดูตัวเอง ผิวดำหนา แขนขาใหญ่โต ใบหน้าที่น่าเกลียดห่างไกลจากมนุษย์

รูปร่างคล้ายมนุษย์? จริงๆแล้วดูเหมือนเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

จากนั้นผมก็เกิดคำถามขึ้นมา

“ ดังนั้นจึงมีคนอื่น ๆ ที่มีพันธมิตรกับเผ่าพันธุ์ที่ไม่ใช่มนุษย์เช่นเอลฟ์ คนแคระและปีศาจ”

“ อ่าใช่ มี”

“ พวกเขาขาดหายไปจากเรื่องราวของคุณโดยสิ้นเชิง”

ลีชานยูยักไหล่และพูด

“พวกเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย”

เรื่องน่าจะจบแล้ว

หลังจากพูดคุยกันอยู่นาน ลีชานยูก็หยิบน้ำที่เขามีอยู่ในคลังออกมาจิบแล้วยื่นให้ผม

ผมปฏิเสธมันและคิดถึงสิ่งที่ผมเรียนรู้และขั้นตอนต่อไปของตัวเองจะเป็นอย่างไร

และในที่สุดผมก็หัวเราะอย่างขมขื่นเมื่อได้ข้อสรุปว่าสิ่งที่ผมต้องทำคือเข้มแข็งขึ้น

แต่ก่อนหน้านั้น…

“ โอเคผมมีข้อมูลทั้งสองอย่างที่ผมขอจากคุณ เป็นไปได้ไหมที่คน ๆ หนึ่งจะได้รับสิ่งประดิษฐ์ทั้งสองชิ้น”

“…ใช่ ฉันมีสองชิ้นในตอนนี้ คุณต้องการไหมบอส”

ลี ชานยูดึงบางสิ่งบางอย่างออกมาและส่องแสงออกมาจากแขนของเขาแล้วโยนมันมาที่ผมและผมก็จับมันได้อย่างไม่ยากเย็น

มันเป็นตราขนาดเล็ก

(หลักฐานแห่งชีวิต (350 / 1,985) ความหายาก – หายาก หากคุณมีสิ่งนี้คุณจะสามารถหลบเลี่ยงเวทมนตร์ของผู้ทรยศได้)

อาจจะมีคนมาก่อนผม ผมใส่ตราไว้ในแขนโดยไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

ลี ชานยูยังไม่ได้พูดอะไร

“ ขอบคุณ”

“ มันไม่มีอะไรเทียบได้กับสิ่งที่บอสทำเพื่อฉัน”

“ ใช่และผมมีบางอย่างจะพูดเกี่ยวกับที่คุณเรียกผมว่า ‘บอส’”

“มันคืออะไร?”

ผมลังเลเล็กน้อย แต่ในไม่ช้าผมก็สารภาพสถานการณ์ของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา

“ พูดอย่างชัดเจนผมต้องแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็ว”

“ แข็งแกร่งกว่าที่คุณเป็นอยู่ในตอนนี้?”

“ ผมเป็นเพียงมอนสเตอร์ระดับกลาง แต่มันไม่สามารถเป็นแบบนั้นได้ในอนาคต”

“ …….”

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เขาต้องเข้าใจความหมายของคำพูดของผม

“ ลี ชานยู  ผมยินดีที่จะมีเพื่อนร่วมงาน แต่จะมีผลก็ต่อเมื่อคุณไม่ทำให้ผมเพิ่มระดับช้าลง แล้วคุณล่ะ? คุณต้องการที่จะแข็งแกร่งขึ้นหรือไม่?”

“ ตอนนี้คุณกำลังพูดถึงวิวัฒนาการเหรอ”

“ใช่”

ชานยูรู้สึกกังวล แต่ในไม่ช้าเขาก็พยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น

“ วิวัฒนาการฉันได้ยินมาว่ามันเป็นไปได้ ฉันมีทางเดียวที่จะเลือกต่อไป……ทำเลย ฉันจะอยู่รอดแน่นอน”

“ดี แล้วมาเริ่มกันเลย”

ผมชักดาบออกมา เหลือบไปเห็นลีชานยูที่พอใจแล้วรีบวิ่งออกจากทางเข้าที่ปลอดภัยและเข้าไปในชั้น 3

“ เดี๋ยวก่อนฉันก็เช่นกัน ฉันก็ไปแล้วด้วย!” ผมได้ยินเขากรีดร้อง

ผมต้องจับมอนสเตอร์ 100,000 ตัวที่ชั้นสาม

หลังจากใช้เวลาจัดการกับผู้บุกรุกและพูดคุยกับลีชานยูอยู่นานผมต้องตามให้ทัน!

จากนั้นเมื่อวงล้อนาฬิกาหมุน 5 รอบครึ่งในที่สุดผมก็ถึงเลเวล 70

(Level up!)

(เข้าสวนนาคได้)

และการทดลองใหม่มาถึงผม

[จบเล่ม 2]