กำเนิดใหม่ราชันย์ปีศาจก็อบลิน - ตอนที่ 74
ตอนที่74
คนหยิ่งผยองที่ไม่เหมาะสมกับมาตรฐานของผม ผู้ที่แสร้งทำเป็นเทพผู้ซึ่งมองพวกกลายพันธุ์เป็นมดบนพื้นดิน!
ผมโมโหมาก ผมต้องการที่จะตัดคอของพวกเขา แต่ยังทำไม่ได้เพราะยังมีเรื่องสำคัญที่จะได้ยินจากพวกเขา
“ มีปัญหากับการปลอมตัว เราต้องการใบยืนยันตนจริงๆ มันแย่มากที่พบว่ามอนสเตอร์ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางมนุษย์”
ใช่
เอบอกว่าพวกกลายพันธุ์สามารถปกปิดตัวตนของเขาได้เว้นแต่จะต่อต้านการยืนยันตน ความจริงที่ว่ากลุ่มกลายพันธุ์กลุ่มนี้ปกปิดตัวเองจนถึงตอนนี้ต้องหมายความว่าพวกเขามีวิธีป้องกันการยืนยันตน ด้วยเหตุนี้เหตุผลทั้งหมดที่ทำให้ลังเลที่จะดำเนินการจึงหมดไป ผมตัดสินใจตามหาพวกกลายพันธุ์ที่หนีพวกเขามา
ไม่ใช่เรื่องยาก
2F เป็นเหมือนสนามเด็กเล่นสำหรับผม
ผมใช้เวลา 7 นาที 38 วินาทีในการค้นหามนุษย์หมาป่าที่ชุ่มเลือด เขามีเลือดออกอยู่ที่มุมถ้ำ มีมนุษย์หมาป่าสี่คนยืนอยู่ตรงหน้าเขาราวกับว่าพวกเขาเป็นผู้คุ้มกัน
มันน่าประทับใจ
หมาป่าส่งเสียงคำรามขณะที่ผมเปิดเผยตัวต่อหน้าพวกเขา
ชายคนนั้นตอบ
“ แต่…ยังไง…พวกนี้เป็นมอนสเตอร์ระดับกลาง…”
“ ถ้าอย่างนั้นฉันก็อาจจะเป็นมอนสเตอร์ระดับกลางได้”
ผมตอบเบา ๆ และเขาก็เบิกตากว้าง
จากนั้นเขาก็หัวเราะเล็กน้อย
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้พบกับพวดกลายพันธุ์อีกครั้งที่ไม่ใช่ตัวเอง
บอสบนชั้นสองคือมนุษย์หมาป่า และสิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ก็คือมนุษย์หมาป่าเช่นกัน มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่มันก็เป็นเรื่องบังเอิญที่น่าสนใจ แต่ไม่เหมือนกับมนุษย์หมาป่าที่ผมเห็นในห้องบอสก่อนหน้า ประการแรกมันมีแผลทะลุขนาดใหญ่ที่หน้าท้องและมีบาดแผลทั่วทั้งไหล่แขนขาเท้าและศีรษะ เส้นประสาทและกระดูกถูกเปิดออก เหตุผลเดียวที่เขายังมีชีวิตอยู่ก็คือเขามีพลังที่เหลือเชื่อของมนุษย์หมาป่า
“กรี้ด…!”
“กร๊าก…”
หมาป่าที่อยู่รอบตัวเขาเป็นศัตรูกับผม แต่เขายกมือขึ้นอย่างอ่อนแรงเพื่อสั่งให้พวกมันถอยหนี
“คุณต้องการอะไรจากฉัน?” เขาถาม
“ขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการอะไร”
มันค่อนข้างทื่อและงี่เง่า แต่เขาก็พยักหน้าราวกับว่าพอใจกับคำตอบของผม
“ฉัน……ฉันอยากมีชีวิตอยู่”
“และ?”
“สำหรับเพื่อนของฉันที่ถูกฆ่าและถูกปฏิบัติเหมือนมอนสเตอร์…แก้แค้น!”
ช่างเป็นอะไรที่น่าอัศจรรย์
ในขณะที่เขาพูดออกมาด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ ร่างกายที่พังทลายของเขาก็ดูเหมือนจะฟื้นตัวได้เร็วขึ้น ทักษะการฟื้นฟูของเขาดีขนาดนั้นเลย?
ผมเห็นได้ว่าขนาดของแผลในกระเพาะอาหารของเขาหดลงแบบเรียลไทม์ ช่างเป็นความยืดหยุ่นที่น่าทึ่ง! เขายังตระหนักถึงมัน เขายิ้มขณะยกมือขึ้นพร้อมกับเผยให้เห็นกระดูกของมันและดูมันค่อยๆ ปกคลุมไปด้วยกล้ามเนื้อเนื้อและเส้นผม ค่อยๆคืนสภาพกลับมาเป็นเหมือนเดิม
“ช้าหน่อย แต่ฉันแข็งแรงขึ้นเรื่อย ๆ …”
“แต่คุณไม่สามารถอยู่คนเดียวได้”
“ ใช่ ไม่แน่นอน”
เขาพยักหน้า
ขณะที่เลือดและเสมหะในลำคอของเขาโล่งขึ้น ผมก็เริ่มได้ยินเสียงของเขาชัดเจนขึ้น เนื่องจากเขามีหัวเป็นหมาป่าจึงยากที่จะประมาณอายุที่แน่นอนของเขา แต่เมื่อพิจารณาจากน้ำเสียงของเขา เขาคงจะมีอายุไม่เกินยี่สิบปี
เขาพูดต่อ
“ ฉันอยู่คนเดียวในขณะที่พวกเขาอายุเกินร้อย ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อการฟื้นฟูต้องใช้ความแข็งแกร่งของฉัน มันก็ยากที่จะต่อสู้กับพวกมัน…”
“ หยุดพูด”
ผมรู้สึกได้ว่ามีมนุษย์ปรากฏขึ้นในระยะ 500 เมตร ถ้าเราไม่ออกไปจากที่นี่เร็ว ๆ นี้เราจะถูกค้นพบ
“ ผมต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการกลายพันธุ์”
“ …ฉันรู้เกี่ยวกับพวกเขา”
“ ผมอยากได้ยินว่าโลกนี้ทำงานอย่างไร”
“ ง่ายนิดเดียว”
“ หากคุณสามารถตอบสนองคำขอทั้งสองนี้ได้ผมจะช่วยคุณให้รอด”
เขาพิจารณาสักครู่
“ คุณไม่ต้องการประสบการณ์ เงินและสิ่งของที่คุณจะได้รับจากฉันเหรอ”
“ คุณกำลังบอกว่าผมควรจะฆ่าคนแบบเดียวกับผมเพียงเพราะผมจะได้เงิน”
เขาหัวเราะกับคำพูดของผม
“ มีคนมากกว่าร้อยคนที่อยากจะทำมัน”
ผมยิ้มก่อนที่จะตอบเขา
“ ผมไม่ถือว่าพวกเขาเป็น “คน”
เขาดูอยากรู้อยากเห็นขณะที่ผมพูดต่อ
“ พวกมันเป็นแค่มอนสเตอร์ มอนสเตอร์ที่มีจิตใจที่น่ากลัวมากกว่าการปรากฏตัวของเรา”
เขานิ่งเงียบเต็มไปด้วยอารมณ์ ไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นมองผมด้วยดวงตาสีฟ้าของเขา
“ เป็นวิธีคิดที่ดีมาก ฉันชอบมัน.”
“ตกลง?”
“แต่ฉันไม่สามารถเชื่อใจคนที่เพิ่งพบเจอได้ง่ายๆ”
“แน่นอน”
มันเป็นความคิดที่ทุกคนต้องมีเพื่อที่จะอยู่รอด เป็นเรื่องที่น่าสงสัยจริงๆ ที่มีคนปกป้องเขาจากคนกว่าร้อยคนเพื่อตอบแทนสองเงื่อนไขง่ายๆ
“แต่…” เขาส่ายหัวและหัวเราะ ผมหัวเราะไปกับเขา
“ คุณคือความหวังเดียวที่ฉันเหลืออยู่” เขากล่าว
“ดังนั้น?”
“ ตกลงฉันจะทุกอย่างกับคุณ”
“เป็นการเลือกที่ดี”
ผมเดินเข้ามาหาเขาด้วยเสียงฝีเท้าที่เงียบงัน
หมาป่าส่งเสียงคำรามอีกครั้ง แต่เขาก็หยุดพวกมันไว้
“ คุณควบคุมหมาป่าได้ไหม”
“ ฉันทำได้มากถึงห้าตัว แต่มันจะไม่คงอยู่ตลอดไปและต้องใช้มานา”
“ งั้นส่งพวกเขากลับ”
“ตกลง”
เขาทำอะไรบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ ทันใดนั้นหมาป่าก็ดูว่างเปล่า จากนั้นต่างคนต่างไปตามทางของตัวเองราวกับว่าพวกเขาไม่รู้จักการมีอยู่ของเรา
YOU MAY ALSO LIKE
