กำเนิดใหม่ราชันย์ปีศาจก็อบลิน - ตอนที่ 67

ตอนที่67

เขี้ยวแห่งแค้น ผมไม่แน่ใจว่านี่คืออะไร แต่ผมคิดว่ามันไม่ใช่อาวุธธรรมดาแน่นอน แต่ผมจะไม่เสียใจใด ๆ ที่ใช้การควบคุมอารมณ์บนแหวนบลัดสโตนเออร์ม่า ผมอาจจะต้องไปเยี่ยมเรนเร็ว ๆ นี้

แต่มีอย่างอื่นที่ผมต้องทำตอนนี้

ครั้งแรกที่ผมเข้าไป การทดสอบที่ผมเผชิญนั้นแย่มาก

ตอนนี้มีการทดสอบอีกเก้าครั้งที่รออยู่

(พิชิตหอคอยจินม่า 1/10)

(คัง ชิฮา/เฟท)

(ฮ็อบก็อบลินจู่โจม Lv.58)

(ความแข็งแกร่ง – 338 พลัง – 312 เวทย์มนตร์ – 146 โชค – ???)

(ทักษะ -Ebon Heart, การล่า Lv3, ศิลปะการต่อสู้ขั้นกลาง Lv3, เกราะป้องกันขั้นกลาง Lv1, การฟื้นฟูขั้นกลาง Lv7, เวทย์เปลวไฟขั้นกลาง Lv3, การสร้างกับดักขั้นกลาง Lv6, พลังโจมตีขั้นกลาง Lv9, สายฟ้าสีดำขั้นกลาง Lv8, การตรวจจับขั้นกลางLv.6, การจู่โจมขั้นกลาง Lv5, ชาร์จสัตว์อสูร Lv8, …)

ผมดูระดับและทักษะของตัวเองทีละระดับ และผมมั่นใจว่ามันเป็นไปได้ที่จะเคลียร์เรื่องนี้ผ่าน

Ebon Heart เต้นระรัว จังหวะที่เร็วขึ้นกำลังบอกผมว่าวิวัฒนาการที่สี่จะอยู่ไม่นานจากจุดนี้

“ แม้ว่าคุณจะไม่เร่งรีบ แต่ผมก็รู้”

การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่กว่ารอผมอยู่

ผมอัญเชิญประตูพิเศษไม่ใช่เพื่อพบกับเรน แต่เพื่อพบกับเอ

ผมมุ่งหน้าไปยังหอคอยจินม่า

ไม่เหมือนกับที่ชั้นหนึ่งของหอคอยจินม่าผมไม่พบเอ เมื่อเข้าสู่ชั้นสอง

บางทีเขาอาจจะยังอยู่ชั้นล่าง

บางทีเขาอาจจะอยู่ที่นี่ แต่ซ่อนตัวอยู่

สิ่งที่ทักทายผมแทนคือแมงป่องพิษตัวใหญ่กว่าแมงมุมยักษ์ มันเร็วและแรงกว่าหมาป่ายักษ์ ยิ่งไปกว่านั้นมันยังมีพิษที่น่ากลัวอีกด้วย

“กี๊!”

ในขณะนั้นเองที่ผมตระหนักว่าผมจะไม่เพียงเผชิญหน้ากับโทรลเหมือนที่ชั้นหนึ่ง แมงป่องเป็นมอนสเตอร์ระดับกลางอีกตัวแต่ดูเหมือนว่าจะเคลื่อนที่ไปในระดับที่แตกต่างจากโทรล

ก็…พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่คนละชั้น

หยุดคิดถึงพวกเขา

ยิ่งผมอยู่ในสถานที่นานเท่าไหร่ผมก็ยิ่งเสี่ยงมากขึ้นเท่านั้น เสียงแมงป่องใกล้เข้ามาดังขึ้นทุกขณะ

ผมจะฆ่ามัน

มันเป็นมอนสเตอร์ที่มีระดับอย่างน้อยใกล้เคียงกับโทรลหรืออาจจะแข็งแกร่งกว่า แต่ถ้าพลังโจมตีของมันแข็งแกร่งการฟื้นฟูก็จะอ่อนแอ ถ้าพลังป้องกันแข็งแกร่งความเร็วก็จะช้า

ผมสามารถเอาชนะมันได้

“ ค๊าาาาาาาาาา!”

ผมรู้สึกได้ถึงหางของแมงป่องขนาดยักษ์ที่ยื่นออกมาอาจเต็มไปด้วยพิษร้าย เป็นไปไม่ได้ที่จะยืนยันด้วยสายตาเพราะความมืด แต่ผมสามารถเข้าใจพลังที่มาที่ตัวผมได้

ผมบินหนีจากมัน ผมยังไม่ได้ใช้ทักษะเซอร์ไพรส์และทักษะแฟรี่เทล ด้วยร่างของฮ็อบก็อบลินผู้โจมตี ผมมั่นใจว่าจะเอาชนะมันได้อย่างรวดเร็ว ผมสามารถจับคู่พลังและความเร็วของมันได้ หากการโจมตีครั้งเดียวไม่ได้ผล ผมสามารถโจมตีจุดเดิมซ้ำไปซ้ำมาได้ ไม่มีกระดองใดที่แข็งเกินไปกับความเสียหายหนักที่สม่ำเสมอ

แต่ถ้าผมฆ่าเขาตอนนี้ ผมจะกลายเป็นฮ็อบก็อบลินในภายหลัง

เมื่อผมกลายเป็นฮ็อบก็อบลินความเร็วและระยะทางที่ผมสามารถสร้างได้จะถูกจำกัด และการวิเคราะห์การเคลื่อนไหวและทักษะของมอนสเตอร์ตัวใหม่นี้จะยากขึ้น

มันจะง่ายกว่าถ้าจะฆ่าเขาด้วยรูปแบบที่ต่ำกว่าของผม ถ้าผมเข้าใจเขาดีขึ้น ผมจะไม่ต้องตายหลายพันหรือหลายหมื่นครั้งในร่างก็อบลิน

ผมเคยสัมผัสหอคอยจินม่ามาแล้ว

ตอนนี้ผมต้องวาดทุกอย่างที่ได้มาจากประสบการณ์นั้น ถึงแม้เวลาจะผ่านไปอย่างช้าๆ ที่นี่ ผมจะไม่เสียเวลาตายซ้ำ ๆ

“กี๊!”

“ใช่ เข้ามาใกล้อีก…”

และให้ผมศึกษามันอย่างใกล้ชิด ผมรีบวิ่งไปที่มัน แมงป่องทักทายด้วยการโจมตีที่ผมคาดไว้แล้วซึ่งเป็นการตบจากหางยักษ์ของมัน

“อาห์!”

โดยสัญชาตญาณ ผมกระโดดขึ้นไปในอากาศเพื่อหลีกเลี่ยงมัน

กลัว

กลัวการเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ระดับสูง กลัวที่จะประสบกับความตายหลายต่อหลายครั้ง

ความรู้สึกทั้งหมดที่ผมรู้สึกได้ถูกผสมผสานเข้าด้วยกัน โดยขยายด้วย Ebon Heart มันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความสุขและความตื่นเต้น การเอาชนะศัตรูทั้งหมดจะสนุกแค่ไหน – ช่วงเวลาแห่งการทำลายขีดจำกัดของผม!

มันจะน่าตื่นเต้นแค่ไหนที่จะได้กินเนื้อของมัน!

ผมไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่ตอนที่ผมกลายเป็นก็อบลินหรือว่ามันเป็นความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเป็นมนุษย์ของตัวเอง ผมพบว่าการฆ่าคู่ต่อสู้ที่ลำบากและฉีกเนื้อของพวกเขาออกมันสร้างความพึงพอใจให้ผมมากแค่ไหน

ผมจะไม่ไปต่อต้านมัน

มันเป็นการกระตุ้นที่ดี

มันเป็นแรงกระตุ้นที่ทำให้ผมมีชีวิตรอดและแข็งแกร่งขึ้น

ตามแรงกระตุ้นนั้นผมก็ขยับร่างกาย แมงป่องพิษรู้สึกตัวเล็กลงเล็กน้อยไม่เหมือนตอนแรกที่ผมรู้สึกว่ามีอยู่ แต่ผมไม่สนใจ

ไม่มีเวลาสนใจ

เวลาผ่านไป

เป็นเวลาสองชั่วโมงจากเวลาข้างนอก ผมได้ยินเสียงเฟืองของนาฬิกาพกคลิกสองครั้ง

ภายในหอคอยจินม่าให้ความรู้สึกเหมือนสองสัปดาห์

แมงป่องพิษต่อหน้าร่างก็อบลินของผม มันทำอะไรไม่ถูกในกับดักที่ลึกและแคบที่ผมสร้างขึ้น พลังของผมและระดับทักษะของผมเพิ่มขึ้นจนถึงตอนนี้จนร่างก็อบลินนักสู้ของผมสามารถทำลายมอนสเตอร์ระดับกลางได้โดยไม่มีกับดัก แต่มันก็ยังมากเกินไปสำหรับร่างก็อบลิน