กำเนิดใหม่ราชันย์ปีศาจก็อบลิน - ตอนที่ 61

ตอนที่61

ชายอายุ 20 ปลาย ๆ ถือกริช เขาสวมชุดสูทสีอ่อน เขามองผมในขณะที่เขาหัวเราะอย่างมีความสุขราวกับว่าเขาพบสมบัติ จากนั้นสิ่งที่เขาถามต่อไปทำให้ผมเบิกตากว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็นและสับสน

“ โอ้ คุณเป็นคนกลายพันธุ์หรือเปล่า”

ผมเข้าไปใกล้และพูดว่า“ ฉันอยากได้ยินเกี่ยวกับการกลายพันธุ์…”

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมพูดกับคน ๆ หนึ่งตั้งแต่ผมได้เกิดใหม่เป็นก็อบลิน

เขาหัวเราะจากนั้นก็เผชิญหน้ากับผมด้วยรอยยิ้ม

“ ผู้ที่กลายพันธุ์ก็คือมนุษย์ที่ลืมตาดูโลกและพบว่าตัวเองเป็นมอนสเตอร์ กล่าวอีกนัยหนึ่งพวกเขาก็เหมือนกับคุณ”

ผมก็ไม่คิดว่าผมจะอยู่คนเดียวในโลกนี้ แต่มันรู้สึกแปลกที่ฝ่ายตรงข้ามอธิบายการเป็นอยู่ของคุณ จู่ๆก็รู้สึกเหมือนโดนค้อนขนาดใหญ่ทุบอย่างแรง

กลายพันธุ์ .. พวกเขามีชื่อเรียกสำหรับคนอย่างพวกเรา

อย่างไรก็ตามการคิดถึงสิ่งนั้นในตอนนี้ก็ไม่เกิดผล ผมควรให้ความสำคัญกับวิธีแก้ไขสถานการณ์นี้มากกว่า

เขารู้ได้ยังไงว่าผมเป็นคนยังไง? ผมจะถามเขามากกว่านี้ แต่การแสดงออกของเขาบอกว่าเขาไม่มีเจตนาที่จะอธิบายเพิ่มเติม

“ ฉันไม่พบสิ่งประดิษฐ์ใดๆ ที่ฉันกำลังมองหา แต่กลับพบพวกกลายพันธุ์ ฉันโชคดีมาก” เขาเลียริมฝีปาก

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสกับสิ่งนี้ ศัตรูที่รู้จักตัวตนผม แต่ผมไม่รู้เกี่ยวกับเขา ความจริงนี้ทำให้ผมรู้สึกไม่สบาย

ผมรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นศัตรู? เพราะเขาไม่ได้ทิ้งอาวุธและยังคงแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว

“ แต่คุณก็โชคดีเช่นกัน คุณกลายเป็นก็อบลิน ฉันได้ยินมาว่ามีคนตื่นขึ้นมาในฐานะอ็อค”

“เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”

“ เขาตายแล้ว เขาไม่เข้าใจสถานการณ์และวิ่งกลับไปที่สังคมมนุษย์”

เขายกกริชจ่อปาก กริชนั้นเรืองแสงสีน้ำเงิน

“ ฉันพลาดไม่ได้กับเหยื่ออันโอชะแบบนี้…” เขากล่าว

ความหมายชัดเจน เขามองผมเป็น“ เหยื่ออันโอชะ”

“ทำไม? แม้ว่าคุณจะรู้ว่าผมก็เคยเป็นมนุษย์เหมือนกัน?”

“ นั่นคือสิ่งที่ทำให้คุณเจริญอาหารมากขึ้น พระเจ้าคุณไม่รู้อะไรเลยจริงๆ”

มีอะไรอีกมากมายที่ผมไม่รู้? ผมต้องการรับข้อมูลเพิ่มเติมถ้าเป็นไปได้ แต่มีเพียงในการ์ตูนเท่านั้นที่คนร้ายจะบอกข้อมูลทั้งหมดที่คุณจำเป็นต้องรู้

“ อย่างนั้น” ผมถามเขา“ นั่นหมายความว่ากลายพันธุ์คือ – อิ๊ก?!”

ขณะที่ผมกำลังพูดชายคนนั้นขว้างกริชใส่ผมและพุ่งเข้ามาที่ผมพร้อมกับถือกริชอีกเล่ม ผมหลบมันและยิงสายฟ้าสีดำไปที่ร่างที่กำลังใกล้เข้ามา จากนั้นมีบางอย่างคล้ายโล่ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา โล่แตก แต่สายฟ้าไม่สามารถหยุดเขาได้อย่างสมบูรณ์

“ อะไร คุณแข็งแกร่ง!” เขาอุทานขณะที่พุ่งเข้าหาผมโดยเล็งมาที่คอ

ผมได้วางแผนสำหรับเรื่องนี้แล้ว ทันใดนั้นหอกเหล็กก็พุ่งออกมาจากพื้นและแทงทะลุขาของเขา เขากรีดร้องอย่างน่าสงสารด้วยความเจ็บปวดและคว้าหอก ในขณะที่เขากำลังกรีดร้อง ผมก็ปิดบังตัวเองด้วยทักษะเซอร์ไพรส์และทักษะแฟรี่เทล เมื่อเขามองไปที่จุดที่ผมเคยอยู่ เขาก็โกรธ

“โอ้พระเจ้า! มันทำร้ายฉันแล้ววิ่งหนีไป?  เจ็บ! ให้ตายเถอะ!”

เขาคิดว่าผมหายไปแล้ว เขาไม่มีทางหาผมเจอ การเล่นซ่อนหากับโทรลที่มีพละกำลังที่เทียบไม่ได้กับเขามันมีประโยชน์มาก ผมไปอยู่ข้างหลังเขา ในบรรดามนุษย์ที่เคยพบเขาเป็นคนที่เร็วที่สุด แต่เขาไม่รู้สึกถึงตัวตนผม ทักษะของผมสูงกว่าเขาแน่นอน มันจะอันตรายถ้าทักษะเซอร์ไพร์สของผมยังอยู่ในระดับต่ำ

ผมจะโกหกถ้าผมบอกว่าผมไม่ลังเลที่จะฆ่าเขา … แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมช่วยเขา? เขาจะขอบคุณผมไหม? เขาจะบอกว่าไม่มีวันลืมผมและจะไม่กลับมาอีก?

ไม่มีทาง

ดวงตาที่มุ่งร้ายของเขากำลังบอก ถ้าผมปล่อยให้เขาหนีไปเขาจะอันตรายกว่านี้ในครั้งต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นบางทีเขาอาจจะไม่ได้อยู่คนเดียวเมื่อกลับมา ผมกัดริมฝีปากและใช้ดาบโลหิตด้วยพลังโจมตีที่มีหมุนตัวตัดคอของเขาออก มันค่อนข้างน่าเศร้าที่ไม่มีความแตกต่างระหว่างการตัดคอของเขากับมอนสเตอร์ เนื้อและกระดูกของพวกเขารู้สึกเหมือนกัน

(คุณได้รับ 127,400 ค่าประสบการณ์)

(คุณได้รับ 163 เหรียญทอง 17 เหรียญเงิน 55 เหรียญทองแดง)

(สุ่มได้สามรายการจากคลังสินค้าของศัตรู)

(Level up!)

(ความเป็นผู้นำระดับต่ำกลายเป็น Lv.10 และพัฒนาไปสู่ความเป็นผู้นำระดับกลาง จำนวนที่คุณควบคุมได้จะเพิ่มขึ้นและคุณยังสามารถเพิ่มความสามารถของหน่วยที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคุณได้อีกด้วย)

ผมเข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร “เหยื่อแสนอร่อย” ทันทีที่การแจ้งเตือนปรากฏขึ้น ประสบการณ์จำนวนมากบวกกับเงินที่เขามี และไอเทมสุ่มสามชิ้นจากคลังของเขา … ผมเชื่อว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นเมื่อมนุษย์ฆ่าพวกกลายพันธุ์หรือในทางกลับกัน … แม้กระทั่งมนุษย์ฆ่ามนุษย์คนอื่น ผมพอจะทราบคร่าวๆ ว่าสังคมมนุษย์ตอนนี้เป็นอย่างไร

ด้วยเหตุนี้แรงจูงใจในการเติบโตของผมจึงเพิ่มขึ้น

“ ฮู้ว ”

เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นผมต้องทำสิ่งนี้ ผมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อทำให้ Ebon Heart สงบลง จากนั้นผมก็หยิบศีรษะของชายคนนั้นขึ้นมา