กำเนิดใหม่ราชันย์ปีศาจก็อบลิน - ตอนที่ 59

ตอนที่59

“คย้าก!”

ผมพุ่งตรงไปที่เขา ใช้ทักษะกระโดดและชาร์จสัตว์อสูรก็ทรงพลังกว่าเช่นกันและผมยังสามารถจับเขาได้ก่อนที่เขาจะกระแทกพื้นด้วยซ้ำ! ผมยกดาบแทงท้องของโทรล จากนั้นก็ฟาดนิ้วเท้าสองข้างสุดท้ายที่เท้าของเขา!

“โอ้ โอ้!”

เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดของโทรลทำให้ผมมีความสุขมาก ผมข้ามไปอีกด้านหนึ่งของลำตัวเขาและแทงดาบของผมเข้าที่ขา ตามธรรมชาติแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่จะตัดขาของเขา แต่เลือดที่เพิ่มขึ้นในปริมาณมากทำให้ร่างกายของผมเปียกไปทั้งตัวและฟื้นฟูความทนทานของดาบและชุดเกราะรวมไปถึงความแข็งแกร่งของผม

“ โอ้อาอาอาอาอาอาอา!”

โทรลกรีดร้องและพยายามจะลุกขึ้น แต่แม้ว่าเขาจะเป็นมอนสเตอร์ระดับกลาง แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะลุกขึ้นโดยปราศจากปลายเท้า ผมเอาแต่กัดฟันใส่เขาในขณะที่ผมเคี้ยว เขาไม่สามารถสร้างส่วนที่ขาดหายไปได้ เขาสามารถต่อหัวกลับไปที่คอได้ แต่ไม่สามารถงอกหัวอื่นได้ เช่นเดียวกันกับนิ้วเท้า ในที่สุดผมก็หันไปกอดคอเขาในขณะที่เขานอนทำอะไรไม่ถูก ต้องใช้การฟาดฟันนับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายเขาก็ตายจากการต่อสู้ ผมหายใจออกด้วยความเหนื่อยและความภาคภูมิใจ

“ ฮู้ว…”

“ …ตอนนี้เหลือวิถีเพียงเส้นเดียว”

เอพูดด้วยน้ำเสียงสงบตามปกติขณะที่เขาดูผมเคี้ยวเนื้อของโทรล

อีกหนึ่ง

ร่างกายของก็อบลิน

ร่างแรกที่ผมมีเมื่อลืมตาตั้งแต่ครั้งแรกหลังจากที่ผมตาย ร่างกายที่ทำให้ผมสิ้นหวัง ผมชะลอตัวและกินโทรลช้าๆ เมื่อเทียบกับฮ็อบก็อบลินผู้โจมตีขนาดกระเพาะของผมลดลงมาก แต่ผมต้องกินต่อไป

(การฟื้นฟูที่ต่ำกว่ากลายเป็น Lv.3 แล้ว)

หลังจากบริโภคร่างกายของโทรลจนหมดแล้วผมก็ลืมตาขึ้น อาการบาดเจ็บและความเหนื่อยล้าทั้งหมดของผมหายไป เป็นเรื่องดีที่ฝ่ายตรงข้ามเป็นโทรล จะไม่มีมอนสเตอร์ตัวอื่นนอกจากจะทำให้การล่ามีประสิทธิภาพมากขึ้น

“ ตอนนี้วิถีแรก คุณพร้อมสำหรับการต่อสู้หรือยัง”

ในที่สุดเอก็คิดที่จะยืนยันกับผม ผมสงสัยว่าเขารู้สึกสำนึกผิดหรือเปล่าเมื่อเขาเฝ้าดูผมตายนับครั้งไม่ถ้วน

ผมตอบ

“ตกลง”

โทรลอีกตัวปรากฏตัวขึ้น ไม่เหมือนที่ผมพ่ายแพ้ มันดูมีพลังและอาวุธของเขาก็รู้สึกคุกคามมากกว่า ขณะที่เขาวิ่งมาหาผม ผทรู้สึกถึงร่างก็อบลินที่น่าสังเวชของตัวเองและหัวเราะอย่างขมขื่น นี่เป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผล ร่างกายของก็อบลินอยู่ต่ำกว่าของก็อบลินนักสู้

(การสร้างกับดักขั้นต่ำกลายเป็น Lv.3)

โทรลล์ก็มาถึงผมในไม่ช้า

เอไม่ได้พูดอะไร ผมไม่ได้คาดหวังให้เขาพูดอะไรเลย ผมมองลงไปที่โทรลที่ตกลงไปในหลุมลึกและแคบ ผมพยายามที่จะยกดาบขึ้น พยายามแล้วพยายามอีก แต่ดูเหมือนว่าผมไม่สามารถแม้แต่จะแกว่งเงาโลหิตในร่างก็อบลินนี้ได้

“ กู – โอ้!”

“ คุณไม่สามารถออกไปได้”

เป็นเรื่องยากมากที่จะเอาชนะโทรลด้วยร่างกายของก็อบลินนักสู้ ดังนั้นในฐานะก็อบลินไม่ว่าระดับทักษะของผมจะสูงแค่ไหนมันก็แย่ลงแม้ว่าผมจะคุ้นเคยกับรูปแบบการโจมตีของโทรลก็ตาม นั่นคือเหตุผลที่ผมเริ่มสร้างกับดักในตอนที่ผมได้เรียนรู้ว่าการสร้างกับดักขั้นต่ำของผมทำให้ผมสามารถสร้างกับดักหลายอย่างพร้อมกันได้ ผมต้องทนทุกข์กับความตายนับครั้งไม่ถ้วนเพราะผมต้องอยู่ในตำแหน่งที่จะสร้างกับดักได้ แต่ผมไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะตายกี่ครั้ง ตราบใดที่ผมยังคงอยู่รอดและวางกับดักเวลาที่ลงทุนไปก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์

ในที่สุดผมก็ทำสำเร็จ

ผมประสบความสำเร็จในการสร้างกับดักที่สามารถกักขังโทรลได้ ในตอนแรกผมมีความกังวลว่ากับดักจะถูกรีเซ็ตเมื่อผมตายหรือไม่ ถ้าจะตั้งค่าใหม่ผมจะต้องสร้างกับดักใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในขณะที่กำลังจะตายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มันจะเป็นกระบวนการที่เจ็บปวดมาก แต่มันเป็นวิธีเดียวที่ผมจะเอาชนะเขาได้ โชคดีที่กับดักไม่รีเซ็ตไปพร้อมกับความตายของผม และตอนนี้โทรลก็อยู่ในหลุมพรางที่ออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับเขา

“ ถ้าอย่างนั้น…”

แต่ตอนนี้ความแข็งแกร่งทางกายภาพของผมอ่อนแอมากจนผมไม่สามารถแม้แต่จะยกดาบได้อย่างถูกต้อง การกระตุ้นการโจมตีด้วยพลังหรือการใช้สายฟ้าสีดำลงบนดาบนั้นเป็นเรื่องที่คิดไม่ถึง แล้วผมจะให้เขาตายยังไง? มานาของผมไม่เพียงพอที่จะรักษาทักษะเวทย์มนตร์ระดับสูงและผมไม่สามารถใช้เงาโลหิตได้ ตั้งแต่เริ่มต้นผมมีทางเดียวที่จะฆ่าเขาได้

ผมก้มหน้าและพุ่งไปที่โทรลพร้อมกับกรีดร้อง

“กู้ว อู้วว!”

“ ผมจะเพลิดเพลินไปกับอาหารนี้!”

การล่า

ผมจะกินโทรลตอนมันยังมีชีวิตอยู่ มันเป็นอะไรที่น่ากลัวทีเดียว โทรลฟาดฟันอย่างรุนแรงรอบ ๆ หลุมเพื่อไม่ให้ถูกกินและผมที่กำลังอ่อนแอก็พอที่จะทำให้ได้รับความเสียหายร้ายแรงจากการฟาดของเขา

(การฟื้นฟูขั้นต่ำกลายเป็น Lv.4 แล้ว)

หัวของโทรลถูกกินไปแล้วเขาก็เริ่มอ่อนแรงลง ความจริงที่ว่าเขายังมีชีวิตอยู่แม้ว่าหัวเขาจะหายไปครึ่งหนึ่งก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหนใช้เวลาไม่นานเขาก็เสียชีวิต