กำเนิดใหม่ราชันย์ปีศาจก็อบลิน - ตอนที่ 58

ตอนที่58

ผมตายไปกว่าร้อยครั้งเพื่อวิเคราะห์ทุกสิ่งที่ผมมีและเพื่อหาว่าผมจะชนะได้อย่างไร ผมตัดสินใจว่าต้องยกระดับทักษะให้อยู่ในระดับที่ผมต้องการ แม้ว่าในวินาทีต่อไปผมจะโดนอาวุธของเขาและหัวของผมก็แตกอีกครั้ง แม้ว่าบาดแผลที่ผมทำกับโทรลจะหายไปเมื่อผมฟื้นคืนชีพ แต่การเติบโตของทักษะของผมในครั้งต่อไปนั้นแน่นอนว่าต้องเพิ่มขึ้น

(การตรวจจับระดับกลางกลายเป็น Lv3 แล้ว)

ความตายเป็นสิ่งที่น่ากลัว ผมไม่อยากผ่านมันไปอีกแล้ว นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องตายในสถานที่แห่งนี้อย่างต่อเนื่องเพื่อหนีความตายในโลกแห่งความจริง ผมต้องทนกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แต่การเติบโตที่ผมได้รับมันคุ้มค่า

(ความต้านทานระดับกลางกลายเป็น Lv.2 แล้ว)

(ค่าชาร์จสัตว์อสูรเบื้องต้นกลายเป็น Lv.10 และพัฒนาเป็นชาร์จสัตว์อสูรขั้นต่ำคุณสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้นและจะเพิ่มพลังให้กับการโจมตีหลังการชาร์จมากขึ้น)

(ศิลปะการต่อสู้ระดับกลางกลายเป็น Lv.2 แล้ว)

ศิลปะการต่อสู้ยิ่งคุณต่อสู้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งเพิ่มระดับได้เร็วขึ้นเท่านั้น อัตราการเติบโตเร็วกว่าเมื่อเทียบกับทักษะอื่น ๆ ผมดีใจที่ศิลปะการต่อสู้เป็นทักษะหลักของผมที่ใช้ปราบโทรลได้

แต่นั่นยังไม่เพียงพอ

ไม่ว่าทักษะของผมจะแข็งแกร่งแค่ไหนร่างกายของก็อบลินนักสู้ก็ไม่มีความแข็งแกร่งพอที่จะเหวี่ยงดาบออกไปได้ แล้วผมจะเอาชนะเขาได้อย่างไร? ผมมีทางเลือกอะไรบ้างที่จะชดเชยการขาดความแข็งแกร่งทางกายภาพของตัวเอง?

ผมรู้ว่าคำตอบอยู่ในการสร้างกับดัก

(สร้างกับดักขั้นต่ำ Lv2)

(คุณสามารถสร้างกับดักแบบที่คุณต้องการได้โดยอยู่ในจุดที่คุณต้องการทำ ยิ่งคุณต้องการสร้างกับดักขนาดใหญ่เท่าใดคุณก็ยิ่งต้องใช้เวลามากขึ้นเท่านั้น)

(คุณจะสามารถสร้างกับดักสองอันพร้อมกัน ยิ่งเลเวลสูงขึ้นคุณก็สามารถสร้างกับดักประเภทต่างๆ ได้มากขึ้น พลังมากขึ้นและใช้เวลาในการสร้างน้อยลง การใช้ไอเท็มวัตถุดิบสามารถลดระยะเวลาในการสร้างกับดักและเพิ่มพลังของกับดักได้ กับดักที่สร้างขึ้นจะหายไปหากไม่ได้ใช้งานหลังจากผ่านไประยะเวลาหนึ่ง)

ในบรรดาทักษะที่ผมสามารถโจมตีเป้าหมายได้ทักษะเดียวที่ไม่ใช้ความแข็งแกร่งหรือเวทมนตร์ของผมคือการสร้างกับดัก แทนที่จะใช้เวทย์มนตร์หรือความแข็งแกร่งมันต้องใช้เวลาและวัสดุ นี่เป็นทักษะเฉพาะ มันพิเศษพอที่จะอยู่ในโปรโมชั่นพิเศษที่ผมต้องการในตอนนี้ ด้วยศิลปะการต่อสู้ระดับกลางของผมรวมถึงทักษะเซอร์ไพร์สและทักษะแฟรี่เทลของผม ผมสามารถได้รับ ‘เวลา’ ที่ผมต้องการ ด้วยทักษะทั้งสามนี้โทรลไม่สามารถหาผมได้อีกต่อไปแม้ว่าผมจะอยู่ต่อหน้าเขาก็ตาม มันเหมือนกับสถานการณ์ของผมกับเอ

“ โอ๊ะโอ?”

ทักษะการสร้างกับดักถึงระดับต่ำแล้ว แต่เวลาที่ต้องใช้ในการสร้างกับดักยังคงยาวนาน ไม่ว่าทักษะของผมจะพัฒนาไปอย่างไรผมก็ต้องการความช่วยเหลือจากโชคเพื่อสร้างกับดักลับๆล่อๆโดยที่โทรลไม่สังเกตเห็น ผมตายไปแล้วหลายสิบครั้งที่ถูกจับได้ว่าทำกับดัก

“ โอ้โอ้โอ้!

เมื่อโทรลมองไม่เห็นผม เขาก็หมุนตัวไปทุกทิศทาง ผมเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังหลีกเลี่ยงการโจมตีของเขาโดยมุ่งเน้นไปที่การไม่เปิดเผยตัวตนของผมขณะที่ผมสร้างกับดัก ผมอดไม่ได้ที่จะชื่นชมตัวเองที่สามารถใช้ทักษะนี้ได้แม้ว่าศัตรูจะอยู่ตรงหน้าก็ตาม ในที่สุดผมก็ประสบความสำเร็จโดยรอบเขาเต็มไปด้วยกับดักคล้ายกับกับดักหนู ทันใดนั้นเท้าของเขาก็ถูกจับ สำหรับโทรลนั้นกับดักเป็นเพียงเรื่องน่ารำคาญและเขาแค่พยายามที่จะสลัดมันออกไป แต่เวลาที่ผมได้รับในขณะที่เขายุ่งกับกับดักนั้นมีค่า

“โอ้ โอ้!”

ทันทีที่เท้าของเขาถูกจับ ผมใช้ทักษะกระโดดและชาร์จสัตว์อสูรที่ผมเก็บไว้ในขณะนี้

“โอ้ว้าว!”

ผมเล็งไปที่นิ้วก้อยของเขา มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมมั่นใจว่าจะตัดใจได้ในคราวเดียวได้ ผมเคี้ยวนิ้วก้อยขณะที่ผมก้าวพ้นมือเขาไป ผมไม่มีระยะให้เคลื่อนไหวมากนักเพราะผมสร้างกับดักมากมายรอบตัวเขา ผมสามารถซ่อนตัวตนจากเขาได้ดังนั้นสิ่งเดียวที่ต้องทำคือหลีกเลี่ยงการโดนโจมตี ผมไม่ต้องหนีไปไหน

(ทักษะแฟรี่เทลเบื้องต้นกลายเป็น Lv.10 และวิวัฒนาการไปสู่แฟรี่เทลขั้นต่ำ มันกลายเป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่จะหลอมรวมเข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบและเพิ่มความเสียหายได้ด้วยทักษะเซอร์ไพรส์)

ในที่สุดทักษะแฟรี่เทลซึ่งเติบโตช้ามากในที่สุดก็พัฒนาไปสู่ขั้นต่ำ ผมใช้พลังที่เพิ่มขึ้นเพื่อซ่อนตัวและโทรลก็กระโดดอย่างโกรธเกรี้ยวโดยไม่รู้ว่าผมอยู่ที่ไหน

ยัง…

ผมจะโจมตีเมื่อเขาติดกับดักเท่านั้น นั่นคือตอนที่ผมแน่ใจว่าเขาจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

“อู้ อู้ว”

ตอนนี้

ผมซ่อนตัวสร้างกับดักมากขึ้น ตัดนิ้วมือและนิ้วเท้าของโทรลออก … ผมทำงานด้วยกลไกธรรมชาติ ความคิดอื่นๆ ทั้งหมดถูกลืม สิ่งเดียวที่ผมจดจ่อคือการไม่ตายและเป้าหมายที่ผมโจมตี เมื่อสามนิ้วจากมือขวาของโทรลถูกตัดเขาก็ทิ้งอาวุธ ในขณะเดียวกันผมก็รักษาความแข็งแกร่งของผมเอาไว้และการสูญเสียความแข็งแกร่งของโทรลก็ลดลงเรื่อย ๆ เช่นกัน พอไม่มีอาวุธ เขาพยายามเตะผมไปรอบ ๆ และแกว่งแขนพยายามที่จะจับตัวผม หากไม่มีอาวุธระยะการโจมตีของเขาก็สั้นลงมาก ผมมั่นใจอย่างเต็มที่ว่าสามารถหลีกเลี่ยงเขาได้แม้จะอยู่ในร่างของก็อบลินนักสู้ ผมตัดนิ้วออกไปอีกหนึ่งนิ้วเเละอีกอย่าง ทันใดนั้นเขาก็ติดกับดักอื่นและล้มลง แน่นอนผมอยู่ที่นั่นเพื่อจัดการเขา