กำเนิดใหม่ราชันย์ปีศาจก็อบลิน - ตอนที่ 42

ตอนที่42

“ ฮู…”

ผมหายใจเข้าลึก ๆ และเตรียมใจ การตรวจจับถูกเปิดใช้งานสูงสุดและผมก้าวเข้าไปในหลุมที่ปรากฏขึ้นเมื่อราชาก็อบลินตาย ผมถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด มีความเงียบสนิทและเสียงฝีเท้าของผม ตอนแรกผมกำลังฟังเสียงฝีเท้าของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจในขณะที่ผมเดินออกมานั้น ผมก็รู้ว่าตัวเองโง่แค่ไหน ผมหยิ่งอะไร ผมเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ผมกำลังเดินไปพร้อมกับเสียงดัง มอนสเตอร์ทุกตัวที่อยู่ในระยะของผมสามารถได้ยินสิ่งนี้ ผมโชคดีที่รอดชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้ ด้วยความสามารถในการตรวจจับของผม ผมยืนยันว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ ผมอยู่ในช่องว่างระหว่างชั้นหนึ่งและชั้นสองและดูเหมือนว่าจะเป็นที่ที่ปลอดภัยจนกระทั่งผมเดินต่อไป ความเย่อหยิ่งเป็นศัตรูของการเติบโต ผมไม่ควรพอใจกับตัวเอง มันน่ารำคาญ เสียงที่ผมทำมันน่ารำคาญมาก อาจมีวิธีทำให้เสียงลงดลง มันต้องมีวิธีลบตัวตนของผมออกไปมากจนผมไม่ทันสังเกตตัวเองด้วยซ้ำ ไปชั้นสองแบบนี้ก็โง่ ผมจะทำให้มนุษย์หมาป่าและแมงมุมประหลาดใจขณะส่งเสียงดังได้อย่างไร ผมคิดเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของตัวเองในฐานะฮ็อบก็อบลินผู้โจมตีทักษะที่เพิ่มขึ้นมากที่สุดคือทักษะเซอร์ไพรส์ ด้วยเหตุนี้ผมจึงรู้ว่ามันเป็นเทคนิคที่เชี่ยวชาญที่สุดในการฆ่าศัตรูและเอาชีวิตรอด ผมจะยอมแพ้ตอนนี้เลยไหม? ผมไม่สามารถทำได้ ผมหันกลับไปและมองย้อนกลับไปที่แสงสว่างที่ผมจากมา ดูเหมือนว่าผมจะอยู่ในช่องว่างระหว่างความสว่างและความมืดและการตรวจจับของผมก็ยืนยันว่าไม่มีใครอื่น นี่เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยถ้าผมอยู่ที่นี่

“ ไม่ ผมย้อนกลับไปไม่ได้”

ผมหันหน้าหนีจากแสงสว่างและยังคงอยู่ในความมืด ตราบใดที่ผมรู้ว่าผมทำอะไรผิดผมก็แก้ได้ ผมต้องแก้มัน

(ทักษะเซอร์ไพรส์กลายเป็น Lv.2 แล้ว)

ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไร เป็นไปไม่ได้ที่จะตรวจสอบนาฬิกาพกในที่มืด ดูเหมือนจะไม่นานและผมก็แค่เดินไปรอบ ๆ ในความมืด แต่ทักษะเซอร์ไพรส์ก็เพิ่มขึ้น ราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่ผมทำนั้นถูกต้อง ด้วยเหตุนี้ผมจึงกลับไปที่ชั้นล่างก่อนเพื่อสะสมก็อบลินนักรบ อาหารเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ถ้าผมต้องอยู่ในความมืดเป็นเวลานาน คลังสินค้าของผมในฐานะฮ็อบก็อบลินผู้โจมตีเพิ่มขึ้นเป็น 5 × 4 ช่องว่างทั้งหมดว่างเปล่านอกเหนือจากช่องที่มียา, ไม้เท้า, อัญมณีและชุดเกราะ ผมเริ่มเติมพื้นที่ว่างด้วยร่างของก็อบลินนักรบ ผมจำได้ว่ามีชายสองคนที่เข้าไปในดันเจี้ยนและถูกสังหารโดยก็อบลินนักรบ ผมฆ่าก็อบลินนักรบก่อนที่ศพของผู้ชายจะถูกเผาผลาญ อย่างไรก็ตามศพของผู้ชายหายไป คลังไม่มีฟังก์ชันในการลบรายการ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว … ผมกินศพของผู้ชาย ผมมีการต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วน ในช่วงกลางของการต่อสู้ระหว่างชีวิตและความตายมันเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกแยะเนื้อหนังที่ฉันกินเข้าไป

“อึก”

ผมรู้สึกอยากจะอาเจียนทันทีที่รู้ตัว น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของผมอย่างรุนแรง ขณะที่ผมคุกเข่าลงบนพื้น

บัดซบ!

ทำไมผมไม่สังเกตเห็น ผมสามารถวางร่างของพวกมันไว้ในคลังได้! สิ่งที่ผมทำมันเป็นข้อห้ามที่แย่มาก แต่ตอนนี้ผมยังมีชีวิตอยู่เพราะสิ่งนั้น …

การกินศพมนุษย์…ร่างของมนุษย์สองคนที่ผมไม่รู้ช่วยให้ผมรอด ในสถานการณ์ที่คุณอาจตายและคุณสามารถอยู่รอดได้ด้วยการกินร่างกายมนุษย์คุณจะไม่กินมันหรือ? ถ้าผมต้องกินมันเพื่อความอยู่รอด ผมก็เลือกที่จะอยู่รอด ถ้าอย่างนั้นผมจะไม่กินมนุษย์อีกเลยตลอดชีวิตหรือ? ผมสามารถให้คำตอบที่ชัดเจนสำหรับคำถามนั้นได้

ไม่

เป็นเรื่องที่คิดไม่ถึงและน่ารังเกียจ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผมคือการมีชีวิตรอด ถ้าสถานการณ์ผลักดันให้ผมกินมนุษย์ผมก็จะกิน แต่ไม่ใช่แบบนี้ ผมต้องการมาตรฐาน ตอนนี้คุณสามารถตัดสินได้อย่างแน่นอน ศพของทั้งสองคนเป็นสิ่งที่ผมไม่ควรกิน พวกเขาเพิ่งเข้าไปในดันเจี้ยนต่อสู้กับก็อบลินนักรบและเสียชีวิต อย่างไรก็ตามผมเคี้ยวและแทะหัวและแขนขาของพวกเขาราวกับว่ามันไม่มีอะไร มันเป็นการแสดงความบริสุทธิ์ใจต่อชายทั้งสองคน

ขอโทษ

ผมหลับตาแน่นขณะที่ขอโทษผู้ชายสองคนที่ถูกกินจนไม่เหลือร่องรอย ผมจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้จนกว่าผมจะตาย ผมหลงทางไปไกลจากมนุษย์แล้ว แต่ผมจะไม่ลืมความเป็นมนุษย์ของตัวเอง ถึงเวลากำหนดมาตรฐานที่ชัดเจนเพื่อที่จะไม่ทำให้เจตจำนงของตัวเองในฐานะมนุษย์เป็นมลทิน ผมตัดสินใจที่จะไม่เป็นนักล่าสำหรับมนุษย์ที่ผมจะเจอในอนาคต ถ้าผมปล่อยให้ตัวเองก้าวร้าว ผมจะต้องตกเป็นเหยื่อของมนุษยชาติทั้งหมด ใช่แม้แต่ครอบครัวของตัวเอง อย่างไรก็ตามผมจะไม่ลังเลที่จะเขมือบคนที่ถือว่าผมเป็นมอนสเตอร์และคุกคามความอยู่รอดของผม ศัตรูของผมจะไม่เคารพผมเพียงเพราะผมเคารพพวกเขาดังนั้นมันจะดีกว่าถ้าเอาชีวิตของพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะเอาของผมไป ผมรู้ว่าดูเหมือนเป็นมาตรฐานที่คลุมเครือ แต่ประเด็นหลักคือ – ผมจะยังคงกินมนุษย์ในอนาคต สิ่งที่สำคัญสำหรับผมคือการมีชีวิตรอด จะต้องไม่มีความลังเล ถ้าผมต้องเลือกระหว่างศักดิ์ศรีกับชีวิต ผมต้องรักษาชีวิตไว้ ผมไม่สามารถเลือกที่จะตายเพียงเพื่อช่วยมนุษย์ ผมเงยหน้าขึ้น ความรู้สึกอยากอาเจียนหายไป กระเพาะอาหารที่ว่างเปล่าจากการอาเจียนตอนนี้มีความรู้สึกหิวอย่างรุนแรง ความมั่นใจในตัวเองกลับมาแล้ว ผมเชื่อมั่นในวิธีคิดและการดำเนินการที่ก้าวไปข้างหน้า ก่อนอื่นต้องอิ่มท้อง ผมให้คำมั่นสัญญากับตัวเองดัง ๆ