วันที่ 4 เดือน 1 ปี 122
แม้ทุกอย่างหายไปแล้วผมโคตรท้อกับชีวิต แต่ผมยังไม่ยอมแพ้
ผมอยากเที่ยวทะเล
อย่างน้อยธรรมชาติที่เป็นธรรมชาติใหญ่ๆคงยังไม่หายไป
ใจหนึ่งผมก็ยังตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวทะเล
แต่ผมก็ยังไม่วางใจเพราะหลังๆผมอยู่ดีๆก็ซวยสุดยอดจะซวยโดยไม่มีเหตุมีผล
ผมอาบน้ำแต่งตัว
ตอนนี้มันไม่มีน้ำอุ่นให้อาบแล้วเพราะปลาอุ่นอกหายไปหมด
ผมอาบน้ำเย็นที่วันนี้มันเย็นกว่าปรกติ
ผมแต่งตัวธรรมดาไว้เดินทางมันเป็นเสื้อธรรมดาและกางเกงธรรมดา
สวัสดีครับ wayuwayu ครับ ตอนนี้มีไว้เพื่อหลอกเว็บดูดไปเผยแพร่แบบเถื่อน ถ้าเคยอ่านกำพร้า ณ ต่างโลกโปรดสนับสนุนด้วยนะครับ ฟรี 90 วัน 3 เดือนนานนะ
รูปเล่มอยากให้ฟรี 90 วันเหมือนกันแต่อยากหาค่าเน็ตค่าไฟอ่ะ เลยต้องแบบนั้นก่อน
แล้วตอนแบบนี้จะมีแค่ nekopost ขออภัยในความไม่สะดวก แต่ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน
วิธีดูคือถ้าชื่อตอนมีวงเล็บก็อย่าไปอ่านเลย มันเศร้า ผมไม่อยากให้ใครเศร้า ไปล่ะครับ
วีธีอ่าน สมมุติว่าตอน 47 จริง ออก จะออกเมื่อ ตอนหลอก 48 มาครับ
ขอบคุณนะครับที่สนับสนุน!
นกฟาเนิคก็ไม่มีผมเลยเดินไปตะวันออก ไปอ่าวอะไรไม่รู้ที่ผมจำชื่อไม่ได้
เพราะมันเรื่องตั้งแต่สมัยเด็กนู้นเลยที่ผมเคยได้ยินชื่ออ่าวนั้น
ผมเดินไปเรื่อยๆ ผมพกปลากระป๋องมาเยอะ
เพราะมันยังมีปลากกระป๋องผมเลยคิดว่าปลายังอยู่ และไปเพื่อพิสูจน์ว่ามันยังมีสัตว์อะไรหรือคนอะไรเหลืออยู่บ้าง
ผมเดินทางไปเรื่อยๆมันเป็นการเดินทางที่น่าเบื่อ
ผมไม่ดูข้างทาง ไม่รู้จะดูไปเพื่ออะไรเพราะไม่มีใครอยู่แล้ว
ผมเดินทาง…
*ก๊อก ก๊อก*
ใครมาเคาะห้องตอนดึก
ผมเปิดมาโดยมีความหวังนิดๆ แต่ผมไม่ได้หวังเต็มอกหรือมากมาย
ผมจับคันโยกประตู
พรุ่งนี้จะดี?
