วันที่ 3 เดือน 1 ปี 122
วีกับวิวหายไป วาโรหายไป
ไม่สิแค่นั้นยังไม่พอ ทุกคนหายไปหมดเลย มันไม่มีแม้แต่ต้นไม้ดอกไม้ มด, แมลง, และนกที่ร้องทุกวัน
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือผมทำอะไรผิดแต่ตื่นมาวันหนึ่งมันก็เป็นอย่างนี้
แต่ผมก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ผมไม่คิดจะ…
ไม่เลย แบบนั้นมันแย่
ถ้าต้องอยู่อย่างนี้ ก็ต้องอยู่ให้ได้
ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ก็มันเป็นอย่างนี้แล้ว
ผมหิวมาก ตั้งแต่เมื่อวานผมร้องไห้อย่างเดียว ไม่ได้กินอะไรเลย
มันยังมีอาหารอร่อย แต่ผมทำไม่เป็นซักอย่าง
ผมไปที่ร้านฮาโมนี่ ไปร้านของคุมะ หวังจะหาอะไรกิน
สวัสดีครับ wayuwayu ครับ ตอนนี้มีไว้เพื่อหลอกเว็บดูดไปเผยแพร่แบบเถื่อน ถ้าเคยอ่านกำพร้า ณ ต่างโลกโปรดสนับสนุนด้วยนะครับ ฟรี 90 วัน 3 เดือนนานนะ
รูปเล่มอยากให้ฟรี 90 วันเหมือนกันแต่อยากหาค่าเน็ตค่าไฟอ่ะ เลยต้องแบบนั้นก่อน
แล้วตอนแบบนี้จะมีแค่ nekopost ขออภัยในความไม่สะดวก แต่ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน
วิธีดูคือถ้าชื่อตอนมีวงเล็บก็อย่าไปอ่านเลย มันเศร้า ผมไม่อยากให้ใครเศร้า ไปล่ะครับ
ขอบคุณนะครับที่สนับสนุน!
เมื่อไปถึงไม่มีอาหารอยู่เลย
มันเหมือนมีคนเก็บไปเรียบร้อยหมด
เพราะอะไร ไม่มีแม้แต่ของอร่อยๆ
ผมลองไปวังดู
มันหิวหนักขึ้น
เมื่อเดินหาอยู่นานที่ห้องนั้นห้องนี้ ผมเจอคลังสมบัติ มีทองเต็มไปหมด แตต่ผมไม่ได้ใส่ใจเลย
เพราะมันไม่เหลือประโยชน์อะไรแล้ว
ไม่มีใครอยู่ให้แลกเปลี่ยนอะไร
ผมอยากกินอะไรก็ได้ แม้แต่ไก่ทอดน่องหนึ่งก็เหมือนอาหารทิพย์แล้ว
แต่ไม่มี และผมทำอาหารไม่เป็น
มันมีอาหารในกระป๋องอยู่เยอะ
มันเยอะจนน่าจะเลี้ยงตัวเองได้นาน
ผมหยิบมากระป๋องหนึ่ง
ผมหาอะไรมาเปิดกระป๋อง แต่ไม่มีที่เปิดกระป๋อง
ผมใช้มีด
แต่เมื่อใช้มีดเปิดกระป๋องมันมีความอันตรายอยู่
ผมต้องระวังให้มากๆ
ผมเปิดกระป๋องแบบเละๆ
และพอสรุปทุกอย่างผมได้แผลโดนมีดบาดมาหนึ่งแผลลึก
ผมเอาผ้าพัน
เพื่อทำแผล
ผมเทปลากระป๋องใส่จาน
ผมเดินหาข้าวสาร แต่ไม่มีข้าว
มันจะไม่มีข้าวให้กินหรือ? แต่ไม่เป็นไร ไม่มีก็กินแต่ปลากระป๋องนี่แหละ
รสชาติมันจืดชืด ไม่มีรสชาติอะไรเลย
ถ้าจะเลี้ยงตัวเองให้ได้นานก็ต้องกินแค่กระป๋องเดียวแล้ว เตรียมตัวไปวันพรุ่งนี้ต่อ
ผมเดินไปเคาะห้องวาโร
*ก๊อกก๊อก*
“เข้ามา”
เสียงใครก็ไม่รู้เรียกจากอีกฝั่งของประตู
ผมงงที่ไม่ใช่เสียงวาโรแต่ผมไม่สนใจแล้วเปิดประตู
เมื่อเปิดไปเห็นห้องทำงานในวังหรูออกรกๆ และเอกสารตั้งเยอะ
ผมยิ้ม
วันนี้จะดี?
