วันที่ 2 ยุคตีกันปี 121 ผมอายุ 22 ปี
ผมดีใจสุดๆที่ทั้งวีและวิวโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ในที่สุด อีกไม่นาน ที่เหลือก็แค่รอพวกเธอตัดสินใจ
แล้วผมมีราชินีวล็อดซีเมียเป็นเมียผมอีกคน
เธอเป็นเมียคนแรก เธอเป็นคนแรกที่จงใจมาคบหาผม
แม้ตอนแรกมันเพื่อเงิน แต่เมื่อผมคุยกับเธอถึงครั้งแรก เธอก็บอกจริงๆว่าเธอต้องการแค่เงิน
ถ้าอย่างนั้นเงินมันก็ซื้อรักได้?
ผมไม่รู้ว่าอะไรจริงไม่จริง ชีวิตผมไม่แน่นอน ผมเกิดเป็นกำพร้าและอยู่ในต่างประเทศ
ผมตื่นมาในห้องคนเดียว แต่วันนี้มันแปลกๆ ไม่มีเสียงนกร้องและไม่มีอะไรเลย
ผมเปิดออกมาจากห้อง ผมยังโล่งใจที่บ้านเป็นบ้านอยู่
ผมเดินออกมาจากบ้านแต่ก็แปลกอีกเพราะวันนี้ไม่มีใครเลย
ผมสับสน ผมเดินดูวัง ผู้คุมประตูก็ไม่มีและคนนำทางที่ผมเคยทักทุกวันก็ไม่อยู่
ผมงงหนักกว่าเดิม
ผมวิ่งไปห้องวาโรสุดความเร็ว มันเร็วที่สุดกว่าที่เคยวิ่งทั้งหมด
ผมไม่เคาะและผมถีบประตูให้พัง
วาโรก็ไม่อยู่
สวัสดีครับ wayuwayu ครับ ตอนนี้มีไว้เพื่อหลอกเว็บดูดไปเผยแพร่แบบเถื่อน ถ้าเคยอ่านกำพร้า ณ ต่างโลกโปรดสนับสนุนด้วยนะครับ ฟรี 90 วัน 3 เดือนนานนะ
รูปเล่มอยากให้ฟรี 90 วันเหมือนกันแต่อยากหาค่าเน็ตค่าไฟอ่ะ เลยต้องแบบนั้นก่อน
แล้วตอนแบบนี้จะมีแค่ nekopost ขออภัยในความไม่สะดวก แต่ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน
ถ้าได้ผลก็คงจะดี ถ้าไม่ได้คงเลิกทำ
วิธีดูคือถ้าชื่อตอนมีวงเล็บก็อย่าไปอ่านเลย มันเศร้า ผมไม่อยากให้ใครเศร้า ไปล่ะครับ
ขอบคุณนะครับที่สนับสนุน!
ทำไงดีล่ะ
ถ้าเป็นแบบนี้ ทุกอย่างจะหายไปเหรอ?
วีกับวิวไปไหน เมียผมไปไหน อายะกับนา แล้วเมียเก็บที่มีแววรักผมอ่ะ
พวกเธอไปไหนหมด
ผมมาต่างโลกนะเว้ย ทำไมเกิดเหตุการณ์ประหลาดอย่างนี้ล่ะ
ผมวิ่งเข้าเมือง หาใครก็ได้ แต่ไม่มีใครเลย
ทุกคนหายไป ไม่มีใครอยู่กับผมแล้ว
เพราะอะไร ผมทำอะไรผิด สิ่งที่ผมทำมันก็ดีกับคนไม่ค่อยอยากยุ่งกับสิ่งที่ทำให้ผมเกิดมานี่
แต่เหมือนผมรับรู้ได้ถึงเขาอยู่
ถ้าอย่างนั้น รักทั้งหมดที่ผมใช้ 22 ปีหามาก็ไปแล้วเสียอย่างนั้น
ส่วนรักที่ผมเหลือ เป็นรักต่างมิติ ที่ตัวเป็นๆไม่อยู่แล้ว
มันเป็นตอนเย็น ผมเดินเล่นในเมือง ผิวปากเพราะอารมณ์ดี
ผมเคาะประตูบ้าน
“เข้ามา”
ผมเปิดประตูเข้าไปแต่ไม่มีใครอยู่
ผมงง ผมปิดประตูเพราะผมเป็นคนเรียบร้อย แต่บางเรื่องก็ไม่ได้เรียบร้อยนักหรอก
ถ้าอย่างนั้นวันนี้ ที่เหลือก็แค่คุยให้เต็มที่
ผมเตรียมพร้อมพูด
ผมสบายใจ?
